Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Γενηθήτω αυτοκρατορική θρησκεία[



Γενηθήτω αυτοκρατορική θρησκεία[1]:
(Ή πώς ο Ρωμαίος Imperator Ceasar Constantinus και ο Ευσέβιος Καισαρείας κατασκεύασαν τον εξουσιαστικό χριστιανικό μύθο)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν
οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ
ἀείζωον ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα».
Ηράκλειτος[2]

«Είναι πράξη αρετής να εξαπατάς και να ψεύδεσαι,
όταν με τέτοια μέσα μπορεί να προωθηθεί το
συμφέρον της Εκκλησίας».
Ευσέβιος, Επίσκοπος Καισαρείας[3]

Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη ιστορική μαρτυρία που αναγκαστικά γίνεται αποδεκτή και από τα ιερατεία του χριστιανισμού, σύμφωνα με την οποία «τα παλιότερα σωζόμενα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης, είναι αλήθεια, δεν χρονολογούνται πέρα από τα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ.»[4]. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι οι όποιες μεταχρονολογημένες προσπάθειες του ιουδαίο-χριστιανισμού, αλλά και μερίδας της ρωμαϊκής συγκλήτου, κατά τους δυό-τρεις πρώτους αιώνες να καταστεί θρησκεία της αυτοκρατορίας σκόνταψαν στην άρνηση της Ρώμης να αποδεχτεί την εβραϊκή μυθολογία της Παλαιάς Διαθήκης. Κι αυτό γιατί η Ρώμη διεκδικούσε να είναι αυτή, και όχι η Ιερουσαλήμ, το κέντρο της θρησκείας και η έδρα του θεού, όπως ήταν το κέντρο της εξουσίας και η έδρα του αυτοκράτορα. Γι’ αυτό «η αληθινή ιστορία του χριστιανισμού κρύφτηκε σε μια από τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες της ιστορίας. Υπάρχει, ωστόσο, ένας λόγος για τον οποίο δεν υπήρχε Καινή Διαθήκη μέχρι τον 4ο αιώνα, κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είχε γραφτεί μέχρι τότε, και εδώ έχουμε βρει αποδείξεις για μια από τις μεγαλύτερες διαστρεβλώσεις όλων των εποχών. Ήταν ο Βρετανός-γεννημένος Φλάβιος Κωνσταντίνος (αρχικά Custennyn ή Custennin) (272-337) ο οποίος επέβαλε τη σύνταξη των κειμένων που σήμερα ονομάζονται Καινή Διαθήκη. […] Το κυριότερο πρόβλημα του Κωνσταντίνου ήταν η ανεξέλεγκτη σύγκρουση μεταξύ των εκπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών που πίστευαν σε πολλούς θεούς. […] Η πλειονότητα των σύγχρονων χριστιανών συγγραφέων αποσιωπούν την αλήθεια για την ανάπτυξη της θρησκείας τους με σκοπό να αποκρύψουν τις προσπάθειες του Κωνσταντίνου να τιθασεύσει τον επαίσχυντο χαρακτήρα των επισκόπων, τους οποίους τώρα αποκαλούν ‘Πατέρες της Εκκλησίας’»[5]. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα ακυρώνει, ως κατασκευασμένες και ψευδείς, όλες τις πληροφορίες και τους σχετικούς μύθους περί ιστορικότητας Χριστού και ύπαρξης του χριστιανισμού από τον 1ο αιώνα και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 4ου αιώνα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο παγανιστής και αυτοπροβαλλόμενος ως θεός Ήλιος, Imperator Caesar Flavius Clavdius Valerius Aurelius Constantinus Augustus[6]. Ο Κωνσταντίνος διατηρούσε το αξίωμα του pontifex maximus της κύριας θεότητας του ρωμαϊκού κράτους, του Δία, που αποτελούσε το ανώτατο αξίωμα της αυτοκρατορικής θρησκείας, αλλά για να διατηρήσει τον θρόνο του ακολούθησε το παράδειγμα του μυθικού Σαούλ και αλλαξοπίστησε, ισχυριζόμενος, σύμφωνα με το βιογράφο του, τον Επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο[7], ότι είδε ‘θαύμα στον ουρανό’ λίγο πριν τη γνωστή μάχη στη γέφυρα της Μουλβίας, έξω από την Ρώμη τον Οκτώβριο του 312 της νέας χρονολογίας. Προσποιήθηκε, όπως προφανώς τον συμβούλεψαν οι σύμβουλοί του, ότι είδε όραμα με τον σταυρό και την «εν τούτω νίκα» εντολή του υποτιθέμενου αληθινού θεού και, από διώκτης των δούλων-χριστιανών που επαναστατούσαν εναντίον του, έγινε προστάτης τους. Χάραξε μάλιστα τον σταυρό στις ασπίδες τους, για να τους κερδίσει ως στρατιώτες εναντίον των στρατευμάτων του συναυτοκράτορός του Μαξεντίου, τον οποίο και νίκησε και μπήκε θριαμβευτής στη Ρώμη.
Μέχρι την ίδρυση, από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, της Κωνσταντινούπολης και τη μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σ’ αυτήν, στη ‘Νέα Ρώμη’, υπήρχε στην αυτοκρατορία ένας ολόκληρος γαλαξίας συγκροτημένων θρησκευτικών δογμάτων, Εκκλησιών και αιρέσεων, που ζούσαν παρασιτικά σε βάρος των φτωχών, φοβισμένων και αγράμματων ανθρώπων και αλληλοσπαράσσονταν μεταξύ τους, όχι τόσο για δογματικούς λόγους, όσο για το «σε ποιον ανήκουν οι ναοί και οι περί τους ναούς τίτλοι και τα αγροτεμάχια»[8], με αποτέλεσμα την αδυναμία της κεντρικής διοίκησης να επιβάλλει με ενιαίο τρόπο την πολιτική της στους υποταγμένους λαούς πολλών διαφορετικών θρησκευμάτων και εθνοτήτων[9]. Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να λύσει οριστικά το πρόβλημα της πολυθεΐας-πολυθρησκείας και γι’ αυτό συγκάλεσε, το 325, την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο[10] στη Νίκαια της Βηθυνίας[11], στην οποία φέρεται και να προήδρευσε σε μερικές αρχικές συνεδριάσεις, με την ιδιότητα του «υπό του Θεού καθιστάμενος επίσκοπος των εκτός αν είην»[12] και εκφώνησε τον εναρκτήριο λόγο που του είχε γράψει ο Ευσέβιος[13]. Μέχρι το συνέδριο της Νίκαιας, η ρωμαϊκή αριστοκρατία λάτρευε δυο Έλληνες θεούς, τον Απόλλωνα και τον Δία, αλλά ο λαός λάτρευε ως θεό τον Ιούλιο Καίσαρα[14] και τον θεό Ήλιο, τον Μίθρα. Κάποια γεύση για το πνεύμα που κυριάρχησε σ’ αυτήν τη Σύνοδο μας δίνει ο ίδιος Ευσέβιος, ο επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης, ο οποίος ονομάζεται και Ευσέβιος ο Παμφίλου[15], έμπιστος και όργανο του Κωνσταντίνου, γνωστός και ως ‘Πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας’, όταν διακηρύσσει ότι: «Είναι πράξη αρετής να εξαπατάς και να ψεύδεσαι, όταν με τέτοια μέσα μπορεί να προωθηθεί το συμφέρον της Εκκλησίας»[16], δηλαδή της εξουσίας. Ας θυμηθούμε πως το ίδιο φέρεται ότι διακήρυττε και ο Παύλος, οπότε το ερώτημα ποιος δημιούργησε το μύθο και τους πρωταγωνιστές του βρίσκει την απάντησή του.
Σύμφωνα με τον από πεποίθηση ψεύτη συγγραφέα του πεντάτομου έργου με τίτλο Εκκλησιαστική Ιστορία Ευσέβιο Καισάρειας, στη Σύνοδο έλαβαν μέρος 250, ενώ κατά τον Ευστάθιο Αντιοχείας έλαβαν μέρος ‘περίπου 270’ και κατά τον Αθανάσιο Αλεξανδρείας 318[17], αριθμός που γίνεται αποδεκτός από τους μεταγενέστερους ιστορικούς. Οι συνοδικοί ήταν εκπρόσωποι από όλα τα θρησκευτικά δόγματα, Εκκλησίες και αιρέσεις[18]. Αντικείμενο της Συνόδου ήταν η επεξεργασία δύο χιλιάδων διακοσίων τριάντα ένα (2 231) θρησκευτικών κειμένων που είχαν φέρει μαζί τους οι σύνεδροι και αναφέρονταν σε θρύλους για θεούς, σωτήρες, μεσσίες και προφήτες, μεταξύ των οποίων οι κυριότεροι ήταν οι: Δίας, Μίθρας, Καίσαρας, Θορ, Μίνωας, Κρόνος, Ρα, Όσιρις, Ίσις, Απόλλωνας, Άρης, Αθηνά, Ταύρος, Ποσειδώνας, Ήφαιστος, Άτις, Ίντρα, Ερμής, Εκάτη, Βάαλ, Ηρακλής, Άδωνης, Διόνυσος, Ήσους, και Κρίσνα[19].
Η ουσιαστική Σύνοδος διήρκεσε δύο μήνες, αλλά δεν υπήρξε συμφωνία για ένα νέο θρησκευτικό δόγμα και για ένα νέο θεό που θα είχαν στοιχεία από όλα τα δόγματα και θα ικανοποιούσαν όλες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις. Οπότε κατέφυγαν στην επιλογή θεού με τη μέθοδο της ψηφοφορίας, η οποία κράτησε 17 μήνες χωρίς αποτέλεσμα. Όταν επέστρεψε ο Κωνσταντίνος, «είχαν επιτέλους επικρατήσει πέντε ονόματα: Kαίσαρας (Ceasar), Kρίσνα (Krishna), Mίθρας (Mithra), Ώρος (Horus) και Δίας (Zeus)»[20]. Για όσους πασχίζουν να θεωρούν τη Σύνοδο της Νικαίας ως Σύνοδο των ‘Πατέρων του χριστιανισμού’ αξίζει να προσέξουν πως κανένας από τους συνέδρους δεν πρότεινε ούτε τον Γιαχβέ ούτε τον Χριστό για θεό της νέας θρησκείας, ενώ αντίθετα προτάθηκε σχεδόν ολόκληρο το δωδεκάθεο του Ολύμπου, πράγμα ενδεικτικό για το θρησκευτικό χάος της εποχής εκείνης, όπου οι εννιά στους δέκα κατοίκους ήσαν αγράμματοι.
Για την αντιμετώπιση της δυστοκίας της Συνόδου να καταλήξει σε κάποιο όνομα θεού, αναγκάστηκε να παρέμβει ο ίδιος ο αυτοκράτορας και να υποδείξει στη Σύνοδο να επιλέξει ένα όνομα που θα ικανοποιεί τόσο τους λαούς της Δύσης όσο και αυτούς της Ανατολής. Αλλά και μετά από την αυτοκρατορική υπόδειξη η Σύνοδος με δυσκολία και με ισχνή πλειοψηφία, με ψήφους 161 έναντι 157, κατάληξε στην επιλογή του ονόματος του θεού της νέας ενιαίας θρησκείας, του Ήσους Κρίσνα (Hesus Krisna), που σταδιακά εξελίχτηκε σε Ήσους Κράιστ (Hesus Christ), Τζέσους Κράιστ (Jesus Christ), που στα ελληνικά αποδόθηκε ως Ιησούς Χριστός[21].
Μετά από αυτήν την εξέλιξη που δυο παλιοί παγανιστικοί θεοί μετατρέπονται στον ένα και μοναδικό θεό, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος φέρεται να είπε στον Ευσέβιο: «Μελέτησε αυτά τα βιβλία και κράτα από αυτά ό,τι είναι καλό. Αλλά ό,τι είναι κακό, πέτα το. Ό,τι είναι καλό σ’ ένα βιβλίο, ένωσέ το με ό,τι είναι καλό στο άλλο βιβλίο. Κι αυτό που θα προκύψει θα πρέπει να ονομαστεί το Βιβλίο όλων των Βιβλίων. Και θα πρέπει να γίνει το δόγμα των υπηκόων μου, το οποίο θα εισηγηθώ σε όλο το έθνος και έτσι θα σταματήσει κάθε πόλεμος για θρησκευτικούς σκοπούς»[22]. Ο Ευσέβιος, με τη βοήθεια προφανώς μεγάλου επιτελείου θεολόγων και θεολογούντων γραφιάδων, μελέτησε, έκοψε, έραψε και ένωσε τους θρύλους και τους μύθους όλων των θρησκευτικών δογμάτων του κόσμου που είχαν φέρει μαζί τους οι αξιωματούχοι των δογμάτων. Αντλώντας τις πληροφορίες από τα χειρόγραφα των επισκόπων και ανακατεύοντας ανατολικές και δυτικές παραδόσεις, πέτυχε να διαμορφώσει μια θρησκεία γύρω από έναν Μεσσία και Υιό Θεού, που θα ήταν η θρησκεία ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Ο Ευσέβιος, λόγω της καταγωγής του, έβαλε τον Ιησού, που ταίριαζε ηχητικά το όνομά του με τον Ήσους, και τον συνέδεσε και με την Παλαιά Διαθήκη, ως υιό του Γιαχβέ και απόγονο του Δαβίδ. Τα περισσότερα στοιχεία για τη ζωή τού νέου θεού τα πήρε από τον Μίθρα. Στη συνέχεια, ανέθεσε σε αντιγραφείς να φτιάξουν πενήντα πολυτελή αντίγραφα γραμμένα σε περγαμηνές για να είναι ευανάγνωστα και να μεταφέρονται εύκολα. Αυτά αποτέλεσαν τις «Νέες Διαθήκες»[23], την πρώτη ιστορικά ονομασία της Καινής Διαθήκης, και με βάση αυτό το βιβλίο, δηλαδή τα ‘ευαγγέλια’, άρχισαν να γράφονται στους επόμενους αιώνες καινούργιοι συμπληρωματικοί μύθοι[24]. Αμέσως μετά ο Κωνσταντίνος, για να καταστρέψει τις πραγματικές πληροφορίες για το πώς κατασκευάστηκε ο μύθος του χριστιανισμού και να προσδώσει σ’ αυτό το εγχείρημα τον αναγκαίο για θρησκεία μυστικισμό, διέταξε να καούν όλα τα προγενέστερα χειρόγραφα των πρεσβυτέρων και τα πρακτικά του Συνεδρίου και ανακοίνωσε ότι, όποιος ανακαλυφθεί να κρύβει προγενέστερα γραπτά, θα αποκεφαλιστεί[25]. Ο ισχυρισμός ότι ο μονοκράτορας Κωνσταντίνος μυήθηκε τάχα στον χριστιανισμό και ότι νομιμοποίησε τον χριστιανισμό επειδή πίστευε στον θεό και στον Χριστό και όχι στο συμφέρον του θρόνου του, αξιολογείται από σύγχρονους ιστορικούς και θεολόγους ως κατασκευασμένος και αστήρικτος θρύλος και «επειδή είναι αντίθετος προς τα ιστορικά γεγονότα, θα πρέπει να διαγραφεί από τη βιβλιογραφία μας για πάντα»[26].
Βέβαια, ο ‘ελέω στρατού’, τώρα πια και ‘ελέω θεού’ αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ενεργούσε με γνώμονα το αποκλειστικό προσωπικό και ταξικό του συμφέρον, αλλά οι δυο κρίσιμες αποφάσεις του, η μια να μεταφέρει την έδρα της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στη γεωπολιτικά κρίσιμη για τη διατήρηση της ενότητάς της θέση της Κωνσταντινούπολης, και η άλλη να κατασκευάσει ένα ενιαίο θρησκευτικό δόγμα και να το επιβάλλει ως κρατική θρησκεία και ως οργανωμένη ‘Εκκλησία του Χριστού’ αποδείχτηκαν μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Γιατί αυτές οι δυο αποφάσεις του άλλαξαν τον ρου της ιστορίας και καθόρισαν την εκτροπή της πορείας της ανθρωπότητας από την εξελισσόμενη κοινωνική-οικουμενική πραγματικότητα και επιστήμη στην απολυταρχική μεταφυσική ψευδαίσθηση του Μεσαίωνα και στη στατική θρησκεία στήριγμα του συστήματος της Μοναρχίας και της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοκτησίας στη συνέχεια.
Η ταύτιση της νέας θρησκείας με το κράτος και την κοσμική εξουσία προσέδωσε στον χριστιανισμό κύρος και δύναμη επιβολής και συνεπώς χαρακτηριστικά σκοταδιστικής[27], απολυταρχικής, εξουσιαστικής[28] και κατακτητικής ιδεολογίας, η οποία πρώτα-πρώτα κατάστρεψε την κοινοκτημοσύνη και την κοινοβιακή ζωή των ‘πρωτοχριστιανών’, βάζοντας στη θέση της την υποκριτική φιλανθρωπία της φεουδαρχικής μπουρζουαζίας και των Εκκλησιών και στήριξε με όλες τις δυνάμεις της τη λεηλασία των δουλοπάροικων και των κατακτημένων λαών από τους φεουδάρχες και τις μοναρχίες. Στη συνέχεια, και όσο δυνάμωνε ο έλεγχός της πάνω στην κεντρική εξουσία, μετακινείται σταδιακά προς τη νέα πηγή πλούτου, τον ανερχόμενο καπιταλισμό, με τον οποίο και συμμαχεί αναλαμβάνοντας ρόλο προπαγανδιστή της ιδεολογίας της υποταγής στην εκάστοτε κοσμική εξουσία, μέσω της υποταγής στο συμβολικό της φετίχ, στον θεό, και στους κατά τόπους υποτιθέμενους εκπροσώπους του.
Βέβαια, όλα αυτά, που συντελούνται υποδόρια στο κοινωνικό σώμα, δεν είναι τυχαία ή μεταφυσικά. Αντίθετα, αποτελούν καρπό του σταδιακού μετασχηματισμού των οικονομικών δομών που συντελούνται στους κόλπους του φεουδαρχικού συστήματος, οι οποίες μετακινούν την παραγωγή από το χωράφι-φέουδο στο εργαστήριο–εργοστάσιο και συνεπώς μετακινούν τον πλούτο από τον μπουρζουά φεουδάρχη στον έμπορο, στον τραπεζίτη και στον αστό παραγωγό, δηλαδή στις συντεχνίες και στην αγορά των πόλεων και των μεγάλων εμπορικών δικτύων που άρχισαν να διαμορφώνονται και ως εμποροκρατία να ζητούν μερίδιο εξουσίας και μετασχηματισμό της οικονομίας στη μορφή του καπιταλισμού με βάση τη βιομηχανία. Είναι, δηλαδή, οι καινούργιες υλικοτεχνικές συνθήκες, οι καινούργιες σχέσεις παραγωγής, οι αυξημένες ανάγκες και δυνατότητες που επιβάλλουν νέες κοινωνικές αρχιτεκτονικές και γεννάνε νέες ιδεολογίες, νέα εθνικά και ταξικά οράματα και νέες περιπέτειες της ανθρωπότητας μαζί με τα νέα μυαλά που θα τις εκφράσουν[29], θεωρητικά και πολιτικά.
Σ’ αυτήν την αντίληψη της μετακινούμενης εξουσίας, από το ιερατείο και το μονάρχη βασιλιά της φεουδαρχίας, προς τον σκληρό πυρήνα της ανερχόμενης κεφαλαιοκρατικής αστικής τάξης, προσαρμόζεται σταδιακά, αν και με διαφορετικούς ρυθμούς, το χριστιανικό ιερατείο και γι’ αυτό είτε ως ιουδαίο-ραβινισμός, είτε ως ρωμαιοκαθολικός παπισμός είτε ως ορθόδοξος πατριαρχισμός, βρίσκονται σε διαρκή εμφύλιο πόλεμο όχι τόσο για προσχηματικούς δογματικούς, όσο για εθνικούς, οικονομικούς και εξουσιαστικούς λόγους. Στο πλαίσιο αυτής της μετεξέλιξης συντελέστηκαν σχίσματα, συγκρούσεις, κατακτητικοί πόλεμοι, και οι ανταγωνιζόμενες σαν κακές συννυφάδες ‘Εκκλησίες του Χριστού’ εξελίχτηκαν στις πιο βάρβαρες τυραννίες που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η ανθρωπότητα βασανίζοντας, καίγοντας και εκτελώντας όποιον αμφισβητούσε το δόγμα, ή ακόμα και αν τολμούσε να εκφράσει κάποια κοινωνική ευαισθησία ή να διαβάσει τις γραφές με διαφορετικό τρόπο από ό,τι τις διάβαζε ο εκάστοτε ραβίνος, καρδινάλιος ή επίσκοπος[30].
Πυκνό σκοτάδι σκέπασε ολόκληρη την Ευρώπη για χίλια περίπου χρόνια, μέχρι που οι καινούργιες ανάγκες και οι καινούργιες δυνατότητες οδήγησαν στην ανακάλυψη των περισωθέντων πνευματικών θησαυρών και έργων της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας και ιδιαίτερα των προσωκρατικών φυσικών φιλοσόφων και του Αριστοτέλη που έδωσαν ώθηση στις φυσικές επιστήμες, στην ιατρική και στη φιλοσοφία με επίκεντρο τη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα και τον άνθρωπο. Η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός που ακολούθησαν έδειξαν ότι η θρησκευτική σκοταδιστική στασιμότητα οδηγεί στην άβυσσο της παρακμής, σε αντίθεση με την πρόοδο των επιστημών που οδηγεί σ’ ένα δυναμικά εξελισσόμενο καινούργιο κόσμο. Αυτή η προοπτική διευκόλυνε τις καινούργιες εξελίξεις, οι οποίες άνοιξαν τους ορίζοντες της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού που φέρνουν καινούργια και πρωτοποριακή γνώση στα άτομα, στις κοινωνίες και στην ανθρωπότητα, με αποτέλεσμα τον σταδιακό περιορισμό της επίδρασης της θρησκείας στην καθημερινότητά μας. Από τότε η ανθρωπότητα πορεύεται με γρηγορότερους ρυθμούς, και παρά τις τραυματικές εμπειρίες της τους τελευταίους αιώνες, ατενίζει με αισιοδοξία νέους ορίζοντες, οραματίζεται και σμιλεύει αθόρυβα και ανεπαίσθητα ένα ακόμα καλύτερο μέλλον, παρά τα εμπόδια που βάζει σ’ αυτόν τον αγώνα ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου με σκοπό τη διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Καμιά αυτοκρατορία, καμιά εξουσία, καμιά εξουσιαστική θρησκεία και κανένας ηγεμόνας δεν μπόρεσε ποτέ να σταματήσει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή την εργαζόμενη την ανθρωπότητα να κάνει το επόμενο βήμα προς την κοινωνική ισότητα, προς την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία.
_______________________
[1] Για μια εκτενέστερη ανάλυση βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2016, 2η έκδοση.
[2] Ηράκλειτος ο Εφέσιος ήταν Έλληνας προσωκρατικός φιλόσοφος που έζησε τον 6ο με 5ο αιώνα παλαιάς χρονολογίας στην Έφεσο της Μικράς Ασίας. Θεωρείται από τους βασικούς θεμελιωτές της υλιστικής-φυσικής φιλοσοφίας.
[3] Ο Ευσέβιος ο Καισαρείας (265-340), ο λεγόμενος και ‘πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας’, είναι ο πρώτος που, με εντολή και για λογαριασμό του μονοκράτορα Κωνσταντίνου, συναρμολόγησε σε ‘ενιαία ιστορία’ όλους τους σκόρπιους ιουδαιο-μεσσιανικούς χριστιανικούς μύθους, κάποιες από τις ανατολίτικες φιλοσοφίες, τις νεοπλατωνικές θεωρίες και πολλές από τις αρχαίες παγανιστικές δοξασίες και κατασκεύασε τον χριστιανισμό, ως νέα ενιαία ιδεολογία της κοσμοκράτειρας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
[4] Catholic Encyclopedia, Farley Copyright, 1911, vol. vi, p. 656-7, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins of New Testament (Η πλαστογραφημένη προέλευση της Καινής Διαθήκης), Nexus Magazine, Αυστραλία, March 2007, σ. 53.
[5] Bushby Tony, The forged Origins…, ό. π., σ. 53-54.
[6] Ο οποίος, όπως είναι γνωστό, έγινε αυτοκράτορας με στρατιωτικό πραξικόπημα του πατέρα του, δολοφόνησε όσους υποπτευόταν ως πιθανούς διεκδικητές του θρόνου, ακόμα και τον πεθερό του, τον κουνιάδο του, τη γυναίκα του, τον γιο του, τον γαμπρό του και τον ανεψιό του. Ο ίδιος βαπτίστηκε χριστιανός λίγες μόνο ημέρες πριν τον θάνατό του το 337.
[7] Ευσέβιος Καισαρείας, Βίος Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2012.
[8] Μεταληνός Γ. Δ., Κωνσταντίνος ο Μέγας και η ιστορική αλήθεια, http://www.impantokratoros.gr/megas_konstantinos_sykofanties.el.aspx
[9] Βλ. αναλυτικά, Κορδάτος Γιάννης, Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας, εκδ. 20ός αιώνας, Αθήνα 1960, τόμοι 13, εδώ τόμος 7ος, σ. 58 κ. ε.
[10] Ως Οικουμενική αναγνωρίσθηκε, μετά από εκατό και πλέον χρόνια, από τη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Έφεσο το 431.
[11] Davis R.H.C., Ιστορία της Μεσαιωνικής Ευρώπης, Κριτική, Αθήνα 2011, 3η έκδ., αναθεωρημένη από τον R.I. Moore.
[12] Που σημαίνει «θα μπορούσα να είμαι εξωτερικός επίσκοπος υπό τον Θεό». Μεταληνός Δ. Γεώργιος, Εκκλησία και Πολιτεία στην Ορθόδοξη Παράδοση, Αρμός, Αθήνα 2000, σ. 23.
[13] Catholic Encyclopedia, ό.π., vol. v, ό. π., σ. 619-620.
[14] Ο Καίσαρ είχε θεοποιηθεί από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο μετά τον θάνατό του (15 Μαρτίου 44 π.Χ.) και στη συνέχεια λατρευόταν ως ο Θεός Julius, ‘αυτός που σπέρνει τον σπόρο’, δηλαδή ήταν ένας φαλλικός θεός.
[15] Ο Eυσέβιος Καισάρειας (263-340) ήταν επίσκοπος της πόλης Καισάρειας στην Παλαιστίνη, φανατικός οπαδός της διδασκαλίας του Ωριγένη, είχε ασπασθεί την αίρεση του Aρειανισμού, η οποία όμως απορρίφτηκε στη Σύνοδο της Νικαίας. Ως ένας από τους πιστούς θρησκευτικούς συμβούλους του αυτοκράτορα, πειθάρχησε στη βούλησή του και ήταν αυτός που κατάφερε, μέσω της ανάθεσης από τον αυτοκράτορα να συνθέσει τις απόψεις των συνέδρων και των θρησκευτικών μύθων, να επενδύσει τις αποφάσεις της Συνόδου με το γνωστό σ’ αυτόν ιουδαιο-χριστιανικό δόγμα.
[16] Επίσκοπος Ευσέβιος (260-339), παρατίθεται στο: Bushby Tony, The Bible Fraud, Pacific Blue Group 2001 (Οι χρονολογίες γέννησης και θανάτου του διαφέρουν από πηγή σε πηγή).
[17] «…ένα ασυνάρτητο τσούρμο ηλιθίων, όπως επίσκοποι, ιερείς, διάκονοι, υποδιάκονοι, στενοί συνεργάτες, μάγοι και εξορκιστές συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν και να αποφασίσουν πάνω σε ένα ενιαίο σύστημα πεποιθήσεων που θα περιλάμβανε μόνο ένα Θεό», αναφέρεται στο: Catholic Encyclopedia, ό.π.
[18] «Ο κλήρος στη σύνοδο της Νίκαιας βρισκόταν υπό το καθεστώς του διαβόλου [...] ήταν ένα σώμα ασυνάρτητων ηλιθίων [...] και η σύνοδος προστάτευε τις πιο ποταπές αχρειότητες». Watson Richard, An Apology for Christianity, 1776. «Εκτός από τον Κωνσταντίνο και τον έμπιστό του Ευσέβιο, δεν υπήρχαν εκεί παρά αγράμματα, ασήμαντα πλάσματα, που δεν καταλάβαιναν τίποτα». Bishop J. W. Sergerus, Secrets of the Christian Fathers, 1685, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π.
[19] Παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55.
[20] Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία 3, 325, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, σ. 55.
[21] Παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55. Βλ. επίσης σε αποσπασματική απόδοση στα ελληνικά, Αθηναίος Γιώργος, Η Αληθινή Ιστορία του Ιησού Χριστού και του Χριστιανισμού, http://filostratos.pblogs.gr/2012/08/h-alhthinh-istoria-toy-ihsoy-hristoy-kai-toy-hristianismoy.html
[22] God’s Book of Eskra, ch. x1viii, par. 31, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55.
[23] Η οποία σε κάθε μετάφραση ή επανέκδοσή της εκακοποιείτο ανάλογα με τις αντιλήψεις, τις σκοπιμότητες και τις ιδιοτροπίες της εκάστοτε εξουσίας, του εκάστοτε μεταφραστή, επισκόπου, πάπα και βασιλιά, με αποτέλεσμα η τρέχουσα μορφή της να διαφέρει πολύ από την αρχική γραφή του μύθου, βλ. σχετικά στο: Bushby Tony, The Bible Fraud, Pacific Blue Group 2001.
[24] Η Έβδομη Σύνοδος, που λέγεται και Δεύτερη της Νίκαιας και έγινε το 786-787 πάλι στη Νίκαια, κατήγγειλε την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας ως «μια σύνοδο ανόητων και τρελών και ζήτησε να ακυρωθούν οι αποφάσεις που εκδόθηκαν από άνδρες με ταραγμένους εγκεφάλους», Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π.
[25] «Τα πρακτικά της Νίκαιας μυστηριωδώς απουσιάζουν από τους κανόνες», Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol iii, ό. π., σελ..160.
[26] Catholic Encyclopedia, ό.π., vol. iii, ό. π., σελ 299 κ.ε.
[27] Μόλις έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ο χριστιανισμός εξαφάνισε όλα τα βιβλία των ‘αιρετικών’, πλαστογράφησε τα δικά του αρχικά κείμενα που ήταν ολοφάνερα κακοκατασκευασμένα και «έπνιξε τη φωνή κάθε ελεύθερου στοχαστή που δεν συμφωνούσε με το δόγμα της Εκκλησίας και αντιγνωμούσε με τις επίσημες πια χριστιανικές παραδόσεις. Το ίδιο έγινε και στον Μεσαίωνα. Και τότε πνίγηκε στο αίμα κάθε απόπειρα να ερευνηθούν οι γραφές με το φως της λογικής και της επιστήμης, και η φωτιά και το σίδηρο ήταν η τιμωρία για εκείνους που τολμούσαν να κηρύξουν το ‘ερευνάτε τις Γραφές’». Κορδάτος Γιάνης, Ιησούς Χριστός…, ό.π., τόμ. 1ος, σ. 9.
[28] Ο πάπας Γελάσιος Α΄ (από το 492 μέχρι το 496) έθεσε θέμα σχέσεων Εκκλησίας-κράτους, δηλαδή σχέσεις μεταξύ του Πάπα και του αυτοκράτορα, και ποιος πρέπει να έχει τα πρωτεία. Κατά τον Γελάσιο, ο χριστιανισμός δεν περιορίζεται στην κάλυψη των θρησκευτικών αναγκών και μόνον, αλλά κατευθύνει τα βήματα του ανθρώπου και στον ηθικό και στον πολιτικό βίο. Ο χριστιανισμός αφορά στο σύνολο του βίου, κι όχι σ’ ένα τμήμα του. Τίθεται, συνεπώς, το ερώτημα: ποιος κυβερνά το πλήρωμα της Εκκλησίας, ο αυτοκράτορας ή ο Πάπας; Ποιος αποφαίνεται για τα δόγματα της πίστεως; Ποιος μεριμνά για τον τρόπο ζωής του χριστιανικού κοινωνικού σώματος, καθώς και για τις αξίες που δι’ αυτού του τρόπου θα ενσαρκώσει και θα υπηρετήσει; Έτσι άρχισε ο Μεσαίωνας και ο σκοτεινός θρίαμβος του παπισμού και της λεγόμενης ορθοδοξίας στο όνομα ενός σκοτεινού μύθου και του ανύπαρκτου ιδρυτή του χριστιανισμού.
[29] Βλ. σχετικά Tuma Elias, Ευρωπαϊκή οικονομική ιστορία, Gutenberg, Αθήνα 1971, 2 τόμοι. Βλ. επίσης Ντόμπ Μόρις, Θεωρίες της αξίας και της διανομής, Gutenberg, Αθήνα 1976, 3η έκδ. Βλ. ακόμα Rima, Ingrid Hane Ιστορία της οικονομικής ανάλυσης, Gutenberg, Αθήνα 1978. Και τέλος, Roll Eric, Ιστορία της οικονομικής σκέψης, Παπαζήσης, Αθήνα χ.χ.
[30] «Αποκεφαλισμός. Κάψιμο στην πυρά. Απαγχονισμός. Στραγγαλισμός. Καταποντισμός (ράψιμο των καταδικασμένων σε σάκους γεμάτους φίδια και ρίξιμό τους σε ποταμό ή θάλασσα. Λιθοβολισμός. Ψήσιμο στη θράκα. Εκδορά. Θανάτωση σε βραστό νερό, λάδι ή πίσσα. Ανάποδη σταύρωση. Παλούκωμα. Κάψιμο με πυρωμένα σίδερα. Φαρμάκωμα. Ευνουχισμός. Τύφλωση. Ακρωτηριασμός. Ρινοτομή. Δουλεία. Ισόβια καταναγκαστικά έργα στα μεταλλεία και για τους τυχερούς ισόβιος εγκλεισμός σε μοναστήρι». Διεξοδικά για τη σχέση της εξουσίας με τα βασανιστήρια στην ιστορία και ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα, βλ. Σιμόπουλος Κυριάκος, Βασανιστήρια και εξουσία, Στάχυ, Αθήνα 2003.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

ΒΙΟΜΕ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Από: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης (Αθήνας) στη ΒΙΟΜΕ <protviome@gmail.com>
Ημερομηνία: 10 Ιουνίου 2016 - 9:23 μ.μ.
Θέμα: Ανοιχτή Σύσκεψη για την προετοιμασία της κινητοποίησης υποστήριξης της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟΜΕ

Προς:

Αποτέλεσμα εικόνας για βιομε
Προς τα σωματεία, τις κινήσεις και τις συλλογικότητες των κοινωνικών και εργατικών αγώνων. Προς τις αλληλέγγυες και τους αλληλέγγυους.

Στις 30 Ιουνίου εκπνέει η εξάμηνη αναβολή των πλειστηριασμών που αφορούν το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ. Αυτό σημαίνει ότι από τις 30 Ιουνίου και μετά ξαναμπαίνει μπροστά ο δικαστικός μηχανισμός που έχει στόχο την εκποίηση του οικοπέδου και του εργοστασίου, καθώς και την εκδίωξη των εργαζομένων σε αυτό.  


Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟΜΕ., οι Ρομπέν του ξύλου, μαζί με τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, κατεβαίνουν ενωμένοι στην Αθήνα, από τις 30/6 και για όσο χρειαστεί στο Υπουργείο Εργασίας, για τη διεκδίκηση άμεσης λύσης για τα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης (Αθήνας) στη ΒΙΟΜΕ καλεί σε ανοιχτή σύσκεψη για την προετοιμασία αυτής της κινητοποίησης και την πλαισίωσή της από τις μαχόμενες δυνάμεις και τους αγωνιστές του κοινωνικού και εργατικού κινήματος, την Τρίτη 14 Ιούνη, 19:30, στο στέκι της Λαϊκής Συνέλευσης Εξαρχείων, Θεμιστοκλέους και Βαλτετσίου (πλατεία Εξαρχείων).

Το κάλεσμα των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ:

Κάλεσμα για το καραβάνι
Οι εργαζόμενοι στην ΒΙΟ.ΜΕ., οι Ρομπέν του ξύλου και οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, παίρνοντας πρωτοβουλία , παράλληλα με την λήξη της αναστολής των πλειστηριασμών και των άμεσο κίνδυνο που αντιμετωπίζουν  τα εγχειρήματα, αποφασίσαμε  την δημιουργία καραβανιού, με σκοπό το κατέβασμα στην Αθήνα και την διεκδίκηση άμεσης λύσης για τα αυτό-διαχειριζόμενα εργοστάσια.
Καλούμε αγώνες σε εξέλιξη,  σωματεία, συλλογικότητες, οργανώσεις, και μεμονωμένους συναγωνιστές, που στάθηκαν για τόσο μεγάλο διάστημα δίπλα στον αγώνα μας για το δικαίωμα στην δουλειά, την ζωή και την αξιοπρέπεια, να σταθούν για άλλη μια φορά δίπλα μας και να βρεθούμε από τις 30/6 και για όσο χρειαστεί, στην Αθήνα, στο Υπουργείο Εργασίας, - μέχρι να βρεθεί λύση στο πρόβλημα της λειτουργίας του  των εγκαταλειμμένων εργοστασίων.
Αγωνιζόμενοι επί πέντε χρόνια συνεχώς, αντέξαμε στην διάρκεια γιατί βάλαμε στο εργοστάσιο την κοινωνία όπου συναποφασίζουμε για τον τρόπο που αγωνιζόμαστε και μέσα από τις ενέργειες αυτές, βρήκαμε έναν τρόπο να λειτουργούμε το εργοστάσιο. Καταφέρνουμε σήμερα που μιλάμε, εκτός του ότι κρατάμε ζωντανό το εργοστάσιο, αλλά και για ένα αλληλέγγυο εισόδημα για τους συμμετέχοντες. Αλλά και για την ένταξη στο σχήμα και άλλων εργαζομένων και μάλιστα με ασφάλιση. Καταφέραμε να βάλουμε στην γκάμα των παραγόμενων προϊόντων και αλλά προϊόντα και μάλιστα με πιστοποίηση  eco/label. Καταφέραμε να λειτουργήσουμε επί τριάμισι χρόνια τώρα και να έχουμε την δύναμη να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και μάλιστα να επενδύουμε σε νέα μηχανήματα και να έχουμε ανοίξει τόσο πολύ την διακίνηση και με την δημιουργία του  e-shop  που μας κάνει να βλέπουμε το μέλλον της εργασίας και της παραγωγής με άλλο μάτι .
Ο ΣΥΡΙΖΑ όσο ήταν στην αντιπολίτευση και από το στόμα του ιδίου του κυρίου Τσίπρα υποσχέθηκε άμεση λύση όταν θα ερχόταν στην εξουσία. Μετά από ενάμισι χρόνο εκτός από την απραξία έχει κάνει (μέσο διαφόρων μελών του) προτάσεις για μετεγκατάσταση της παραγωγής, ξέροντας ότι αυτό είναι αδύνατον όταν μιλάμε για μηχανήματα που είναι πακτωμένα μέσα στο σκαρί του εργοστασίου.
Εμείς απαντάμε πως δεν το κουνάμε από το εργοστάσιο και δεν έχουμε σκοπό να εγκαταλείψουμε τον κόπο που κάναμε. Νεκραναστηθήκαμε από τον θάνατο που μας είχαν επιβάλει οι κυβερνήσεις των μνημονίων. Έχοντας αντάμα το αδελφό εργοστάσιο των Ρομπέν και όλους εσάς που βρίσκεστε τόσο καιρό δίπλα μας και μας στηρίζετε σε αυτό τον αγώνα, βρίσκουμε το κουράγιο και απαντάμε ποιο δυνατά από πριν πέντε χρόνια .
ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ .
ΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΜΕΝΩΝ  ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ .
Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016
Σ.Ε. ΒΙΟ.Μ.Ε.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Ένα βιβλίο ‘πρόσφυγας’

Θεός και Κεφάλαιο. 
Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας




Δεν συνηθίζεται, γιατί δεν είναι εύκολη υπόθεση, να γράφει κανείς για θέματα που ενοχλούν, επειδή αποκαλύπτουν την ανηθικότητα και την εγκληματικότητα της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης που επιβάλλει, με άδικους νόμους, σκοταδιστικούς μύθους και με τη βία των κατασταλτικών μηχανισμών, συστήματα κοινωνικής ανισότητας, ρατσισμού και φασισμού σε βάρος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, σε βάρος της κοινωνίας, της Φύσης και της ανθρωπότητας. Το εγχείρημα καθίσταται δυσκολότερο όταν αυτά που γράφεις ‘προσβάλλουν την πίστη’ και τις περί κοινωνίας ιδέες των θυμάτων της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης, που τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία φύτεψαν μεθοδικά και επίμονα στο μυαλό τους και τους έκαναν να πιστέψουν ότι είναι δικές τους, αν και στην ουσία είναι εναντίον τους. Θύματα που όταν φανατιστούν και χάσουν ολότελα την προσωπικότητά τους μπορούν να κάψουν βιβλία, βιβλιοθήκες κι ανθρώπους, ακόμα και να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. 
 
Πολύ περισσότερο δεν είναι εύκολο να βρεθεί εκδότης για ‘βλάσφημα και αντεξουσιαστικά βιβλία’. Αλλά κι αν βρεθεί κάποιος που σέβεται τον εαυτό του ως διακινητής των ιδεών και της γνώσης, ως υπερασπιστής της ελευθερίας της σκέψης και της πνευματικής δημιουργίας, τότε θα σκοντάψεις πάνω στην ομερτά των καθεστωτικών, κομματικών και μη, ΜΜΕ τα οποία θα σε αγνοήσουν τιμωρώντας σε για την ‘αυθάδειά σου’ απέναντι στο σύστημα κυριαρχίας τους. Αλλά κι αν τελικά ‘βρεθείς στον πηγαιμό για την Ιθάκη’ σου, δεν θα ’ναι μακρύς ο δρόμος σου εξαιτίας της απροθυμίας κάποιων, ευτυχώς όχι όλων, βιβλιοπωλών να σε παρουσιάσουν στο κοινό τους Απροθυμία και δισταγμός που συναντάς ακόμα και σε ανθρώπους που μπορούν και θέλουν να το παρουσιάσουν στο κοινό, αλλά δεν το ‘ρισκάρουν’, από το φόβο της πολύμορφης εξουσίας.

Το βιβλίο ‘Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας’, έφτασε σαν τυχερός ‘πρόσφυγας’ μετ’ εμποδίων και με χίλια ζόρια, χάρη στην αποφασιστικότητα των εκδόσεων ΚΟΥΚΚΙΔΑ, στα ράφια μερικών βιβλιοπωλείων και κατάφερε να εξαντλήσει την πρώτη του δοκιμαστική έκδοση μέσα σε ελάχιστους μήνες, πράγμα που αποδείχνει ότι υπάρχει δίψα για γνώση, ότι δηλαδή υπάρχει αναγνωστικό κοινό για βιβλία που δεν παραπλανούν και κοιμίζουν αλλά ενημερώνουν, προβληματίζουν και αφυπνίζουν. Αυτό το κοινό που διάβασε, αξιολόγησε θετικά αυτό το βιβλίο και το τίμησε ήδη με πέντε  βιβλιοπαρουσιάσεις, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Τρίκαλα και Καρδίτσα και ετοιμάζονται η Λαμία και το Αγρίνιο και ποιος ξέρει που αλλού ακόμα, και επιμένει να έχει τη δική του άποψη για τα πράγματα και για τον κόσμο στον οποίο ζει και ψάχνει ακόμα για χρήσιμα βιβλία γνώσης, θέλουμε να το ευχαριστήσουμε με τη δεύτερη έκδοση αυτού του βιβλίου. Επιπλέον θεωρούμε υποχρέωσή μας να παρατείνουμε την παρουσία αυτού του βιβλίου στον δημόσιο διάλογο, ο οποίος δεν έβλαψε ποτέ και κανέναν εκτός από τις δυνάμεις εκείνες που μας θέλουν βωβούς, τυφλούς, κωφούς και δούλους ‘θεών’ και αφεντικών.
Και τέτοιες είναι οι δυνάμεις του κεφαλαίου, της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, οι διαπλεκόμενες θρησκείες και ιδεολογίες, συμφέροντα  και εξουσίες, που δεν λογαριάζουν και δεν φοβούνται τίποτα εκτός από τον σκεπτόμενο άνθρωπο, τις ενημερωμένες, ακηδεμόνευτες και αυτενεργές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, όπως αυτές όλο και περισσότερο εκφράζονται μέσα από τα νέα κοινωνικά κινήματα, τα οποία χτίζουν αθόρυβα τον καινούργιο κόσμο της κοινωνικής ισότητας μέσα στον παλιό της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας που παράκμασε και φεύγει. Όπως φοβούνται και από τους όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερους συνειδητοποιημένους Πολίτες, η διαρκώς αυξανόμενη ταξική και κοινωνική αφύπνιση των οποίων αναδείχνεται σταδιακά σε εφιάλτη του κεφαλαίου και των ‘ιερών νυχτοφυλάκων’ του, αλλά και στην μοναδική ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, για τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και του οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.
Δύσκολα τα πράγματα, αλλά, όποιος μαζεύει, μεθοδικά και επίμονα, επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, για να μην άγεται και φέρεται ως φερέφωνο σκοταδιστικών μύθων και εξουσιαστικών ιδεολογιών αλλά για να έχει δική του στέρεη γνώμη, γνωρίζει καλά ότι, με τη Λογική των αιώνων, των Λαών και των αγώνων…, κι όμως η ανθρωπότητα κινείται προς το διαχρονικό της όραμα, προς την αταξική κοινωνία.


Κώστας Λάμπος,
Δάσος Χαϊδαρίου, Φεβρουάριος 2016








Παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Λάμπου:

«Θεός και Κεφάλαιο.

Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας»

Καρδίτσα, 22 Μάη 2016




(Αριστοτέλης, Τσόγκας, Κρύστα Λάππα, Κώστας Λάμπος, Βαγγέλης Κατσαρός Σωκράτης Βασιλάκος)


*
Ένα βαθειά ανθρωπιστικό βιβλίο

Κρύστα Λάππα
Φιλόλογος και Πρόεδρος της Κίνησης για το Περιβάλλον, τον 
Άνθρωπο και την ποιότητα ζωής ΟικόΣφαιρα 

Γνώρισα πρώτα το βιβλίο και μετά τον συγγραφέα. Αν κάποιος μου ζητούσε να χαρακτηρίσω το συγγραφέα Κώστα Λάμπο με μία μόνο λέξη, θα έλεγα ότι είναι ανθρωπιστής, ιδιότητα που γίνεται ολοφάνερη από τις πρώτες κιόλας  σελίδες αυτού του δοκιμίου.
Ξεκινάω λοιπόν αυτή την παρουσίαση με την εικόνα του εξωφύλλου και θεωρώ ότι θα ήταν μεγάλη παράλειψη, εάν δεν το έκανα, γιατί κατά τον σοφό λαό « μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις»

Διακρίνουμε στο επάνω μέρος του βιβλίου την φράση «In God We Trust» ή αλλιώς «στον θεό που πιστεύουμε». Η φράση αυτή μπήκε στο δολάριο την 1η Οκτωβρίου 1957 και κάθε άλλο παρά αθώα ήταν. Δήλωνε και δηλώνει ότι οι Αμερικανοί, σε αντίθεση με τους άθεους κομμουνιστές, πιστεύουν στον Θεό. Δεν ήταν παρά άλλη μια έμπνευση του Μακαρθικού καθεστώτος, που κυνηγούσε μάγισσες. Η προπαγάνδα πέρασε και στα χαρτονομίσματα. Ήταν η εποχή του ρατσισμού, της συνταγματικής αυθαιρεσίας και του Χούβερ, που κυβερνούσε υπόγεια την Αμερική…
Το 1990 έγινε μια προσπάθεια να απαλειφθεί η φράση, αλλά ο δικαστής έκρινε ότι δεν έχει θρησκευτικό περιεχόμενο και απέρριψε την αίτηση. Φυσικά, ποτέ δεν εξήγησε το σκεπτικό του και γιατί η φράση  «In God We Trust» δεν είναι θρησκευτικού περιεχομένου.
Σήμερα, περίπου 30 εκατομμύρια Αμερικανοί δηλώνουν άθεοι, αν και χρήστες του θεϊκού δολαρίου. Πριν καμιά δεκαριά χρόνια, ένας άθεος άρχισε να κυκλώνει με κόκκινο στυλό, σχηματίζοντας το σήμα του απαγορευτικού στη λέξη «God». Τα συγκεκριμένα δολάρια, αν και άθεα, γίνονταν πάντα αποδεκτά. Η πράξη του βρήκε κι άλλους μιμητές. Το ερώτημα είναι, γιατί δεν βγαίνει η φράση; Γιατί ο σκοταδισμός την επέβαλλε κι αυτός την υπερασπίζεται.
Στο site του ο άθεος ακτιβιστής Mitchell Kahl, προτρέπει τους Αμερικάνους με την εξής φράση: «Use a red pen or stamp to «de-God» all of your paper money. It’s fun. It’s easy» (Χρησιμοποίησε ένα κόκκινο στυλό ή σφραγίδα, για να «απο-θεοποιήσεις» τα χαρτονομίσματά σου. Έχει πλάκα. Είναι εύκολο).
Στο βιβλίο του Κώστα Λάμπου με εντυπωσίασε ο μεγάλος όγκος της βιβλιογραφίας, ο οποίος καταδεικνύει και το μέγεθος της όλης προσπάθειας και την προσήλωση του συγγραφέα στο θεματικό κέντρο.
Η λειτουργία της βιβλιογραφίας δεν είναι μόνο αποδεικτική, παραμένοντας στατική, αλλά χρησιμοποιείται με τέτοιο τρόπο, ώστε προσδίδει  ζωντάνια στο έργο και σε πολλά σημεία είχα την αίσθηση του ζωντανού διαλόγου του συγγραφέα π.χ. με τον Αριστοτέλη, τον Stephen Hawking, την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, τον Σίγκμουντ Φρόιντ και πολλούς άλλους.
Φράσεις και αποφθέγματα συγγραφέων ενσωματώνονται δημιουργικά στο βιβλίο και του χαρίζουν ζωντάνια και  παραστατικότητα.
Αυτό δεν είναι κάτι συνηθισμένο σε αποδεικτικά δοκίμια.
Το συγκεκριμένο δοκίμιο είναι βαθιά ανθρωπιστικό. Διαφαίνεται η αγωνία του συγγραφέα για την καθολική  ευημερία  και ευτυχία του ανθρώπου μέσα από την ενημέρωση, την συνειδητοποίηση, τη συνεργασία, μακριά από σκοταδιστικούς μύθους που τον απομακρύνουν από την αλήθεια, την αντικειμενικότητα, από την ίδια τη φύση του.
Ο Κώστας Λάμπος διερευνά αρχικά την επιστημονική αλήθεια όσον αφορά στην ύπαρξη του κόσμου και της ζωής και το πώς ο άνθρωπος προσέγγισε αυτή την αλήθεια μέσα από τις επιστημονικές ανακαλύψεις, ξεπερνώντας τις μη λογικές μεταφυσικές απαντήσεις, οι οποίες αρχικά συμβάδιζαν και με το χαμηλό επίπεδο γνώσεων. Η άγνοια άλλωστε είναι η μεγαλύτερη σύμμαχος της εξουσίας. Εύκολες απαντήσεις όμως δεν υπάρχουν. Ή τουλάχιστον δεν πρέπει να υπάρχουν.
Από τη φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων που σταδιακά άρχισε να αποκόβεται από την επιστήμη και να μεταλλάσσεται σε φιλοσοφοθεολογία μέχρι την σημερινή αμφισβητούμενη θεωρία του Bing Bang ο συγγραφέας κάνει ένα μεγάλο ταξίδι προς την αλήθεια που στηρίζεται σε απτές αποδείξεις. Εξάλλου, οι τελευταίες θεωρίες στον τομέα της αστρονομίας που  ισχυρίζονται ότι  το σύμπαν είναι παράλληλο φαίνεται να τον επιβεβαιώνουν.
Ο φημισμένος για την εργασία του πάνω στη θεωρία των χορδών Burt Ovrut, Καθηγητής Θεωρητικής Φυσικής Υψηλών Ενεργειών στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, φαντάστηκε δύο σύμπαντα (με-) βράνες, σαν το δικό μας, που χωρίζονται από ένα μικρό κενό της τάξεως  των 10-32 μέτρων. Δεν μπορεί όμως να υπάρξει επικοινωνία μεταξύ των δύο κόσμων, εκτός από την βαρυτική έλξη του παράλληλου σε μας σύμπαντος, η οποία θα μπορούσε να διασχίσει αυτό τα μικροσκοπικό κενό. Με τη θεωρία του Ovrut, τα προβλήματα γύρω από το Big Bang (από τι ξεκίνησε και τι προκάλεσε την έναρξη του Big Bang) αντικαθίστανται από ένα αιώνιο κοσμικό κύκλο, η επιπλέον βαρυτική δύναμη που αναγκάζει το σύμπαν να αλληλεπιδράσει με το άλλο σύμπαν (αλληλεπίδραση βράνης-βράνης).
Στη συνέχεια ο συγγραφέας καταπιάνεται με το θέμα της ψυχής διαπιστώνοντας  αρχικά ότι ψυχή σημαίνει άνθρωπος και διαιρώντας την σε ατομική ψυχή με την έννοια του ατομικού Eίναι, του Εγώ και σε συλλογική ψυχή με την έννοια του κοινωνικού Eίναι, του Εμείς που διαμορφώνεται από το υλικό των κοινών αγώνων για την επιβίωση και των κοινών οραμάτων για την βελτίωση των όρων ύπαρξης και επιβίωσης.
Δείχνει με ποιους τρόπους η απροσδιοριστία αναφορικά με τη φύση, την ουσία, τον ρόλο και την έδρα της ψυχής επέτρεψε πλήθος ερμηνειών και παρερμηνειών, έθρεψε σκοταδιστικούς μύθους και προκαλεί από καταβολής των μεταφυσικών θρησκειών αλλεπάλληλους κύκλους θεωρητικών, φιλοσοφικών και θρησκευτικών συζητήσεων και συγκρούσεων και με ποιο τρόπο τελικά όλες αυτές οι θεωρίες λειτουργούν ως εργαλείο εξουσιασμού.
Κάνοντας όλο το ταξίδι από την ιδέα περί ψυχής των πρωτόγονων κοινωνιών μέχρι και σήμερα ερευνά μεταξύ άλλων και με ποιο τρόπο η ιδεαλιστική  φιλοσοφία του Πλάτωνα, κόντρα στη φυσική φιλοσοφία των Ιώνων φιλοσόφων, κατασκεύασε την «αθάνατη ψυχή», πως γεννήθηκε η θρησκευτική φιλοσοφία και με ποιο τρόπο τελικά λειτούργησε ως παραπλανητική πολιτικοκοινωνική θεωρία της εξουσίας μέχρι τους σύγχρονους χρόνους.
Από τη Σεισάχθεια του Σόλωνα ή αλλιώς κατά τον συγγραφέα, (αντιγράφω τη φράση του) «ταξικό περιτύλιγμα της νομοθετικής παγίδας του Σόλωνα», τον Καρτέσιο που πρώτος επιχείρησε να αμφισβητήσει μερικές από τις δήθεν αιώνιες αλήθειες του χριστιανισμού, τη Γαλλική επανάσταση και τον προδοτικό συμβιβασμό του καινούριου με το παλιό που προδιέγραψε την αποτυχία της, την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό, μέχρι την σύγχρονη αστρονομική επιστήμη και την εξελικτική βιολογία, ο Κώστας Λάμπος κάνει μια μεγάλη περιπλάνηση στον κόσμο των ιδεών, θεωριών, απόψεων, περί ψυχής. Άλλωστε, όπως επισημαίνει, δεν μπορεί να υπάρξει ενιαία και ουδέτερη φιλοσοφία σε ταξικές κοινωνίες.
Στο σημείο αυτό συντάσσεται με την άποψη του Καρλ Μαρξ ότι χρέος της φιλοσοφίας δεν είναι να ερμηνεύσει απλώς τη σχέση του Είναι και της Νόησης, που αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για αυθαίρετες ιδεαλιστικές, θεολογικές και ιδεολογικές παρερμηνείες του Είναι και της Νόησης, αλλά να συμβάλει στην αλλαγή του Είναι προς το καλύτερο, με σκοπό την απελευθέρωση της Νόησης από τους διάφορους μύθους, για την μεγαλύτερη κατανόηση του Είναι γενικά και για την ειρήνευση και την ευτυχία της ατομικής, κοινωνικής και οικουμενικής ύπαρξης.
Αυτό το τελευταίο θεωρώ ότι είναι σίγουρα ένα αισιόδοξο μήνυμα.
Στο κεφάλαιο Βιόσφαιρα –Xημεία: Δημιουργός της ζωής, ο συγγραφέας από το ‘είμαστε ό,τι τρώμε’, περνάει στο ‘είμαστε ό,τι πιστεύουμε’ και δίνει τα χαρακτηριστικά του θρησκευόμενου, του θρησκόληπτου, του θρησκευτικά φανατισμένου, του σκεπτικιστή, του άθεου και τέλος του ουμανιστή.
Η αντικειμενική πραγματικότητα βέβαια μας λέει πως πάνω απ’ όλα είμαστε φυσικοχημεία.
Γι’ αυτό το λόγο στη συνέχεια του βιβλίου  για την καλύτερη κατανόηση της φύσης και της σημασίας της χημείας του οργανισμού γίνεται μια παρουσίαση των βασικών αδένων και των ορμονών, πως λειτουργούν, τι παράγουν και πως εν τέλει  καθορίζουν την ύπαρξή μας.
Με το αξίωμα του Μαξίμ Γκόργκι «Όταν η εργασία είναι χαρά , η ζωή είναι ωραία. Όταν η εργασία είναι καθήκον, η ζωή είναι σκλαβιά», ξεκινά την προσπάθειά του ο συγγραφέας να εξηγήσει πώς ο κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας, ως δυισμός της κοινωνίας διασπά την κοινωνία στα δύο, τις συνέπειες αυτής της διάσπασης και πως ο λεγόμενος «κοινωνικός καταμερισμός» της εργασίας που στην κυριολεξία είναι απάνθρωπος και αντικοινωνικός, συνδέεται με την βίαιη εμφάνιση της πατριαρχικής οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας, της θρησκείας και του κράτους των εξουσιαστών.
Το πέρασμα από την κοινοκτημοσύνη στην πατριαρχική ατομική ιδιοκτησία υποβάθμισε τα άλλα μέλη της πατριαρχικής οικογένειας σε κτήματα-εξαρτήματα της εξουσίας του πατέρα αρχικά και του Θεού –πατέρα αργότερα. Η φετιχοποίηση σήμερα του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της διαρκούς, άμεσης και έμμεσης ιδεολογικής χειραγώγησης του κοινωνικού συνόλου, μέσω των θεσμών και των μηχανισμών των κατασκευαστών των φετίχ, με σκοπό την απόκρυψη του αλλοτριωτικού χαρακτήρα των οικονομικών δομών, των παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.
Υπέρμαχος της γνώσης που προκύπτει από την έρευνα, της απόδειξης, της λογικής και της επιστήμης, ο Κώστας Λάμπος απορρίπτει την πίστη, που δεν είναι αντικειμενική γνώση, αλλά παράλογη, αντεπιστημονική και αναπόδεικτη θρησκευτική δοξασία.
Θα κλείσω το δικό μου κομμάτι της παρουσίασης με ένα απόσπασμα από τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, το οποίο δίνει μια αισιόδοξη προοπτική στο μέλλον.
Αναφέρει λοιπόν ο συγγραφέας:
«Για να σωθεί η ανθρωπότητα από τη σκοταδιστική και καταστροφική καπιταλιστική βαρβαρότητα υπάρχει μόνο ένας και μοναδικός δρόμος, ο δρόμος της καθολικής και της ριζικής ουμανιστικής απo-καπιταλιστικο-ποίησης και αποθρησκειοποίησης, ο δρόμος της κοινωνικής ισότητας, της επιστήμης, της Γνώσης και της ελευθερίας».





Παρουσίαση

που έγινε στο Βιβλιοπωλείο ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
στην Πάτρα, 15 Απριλίου  2016

Θρησκεία και Εξουσία ως ‘Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών’

Νατάσα Μερτίκα*

Στο βιβλίο ‘Θεός και Κεφάλαιο’ ο Κώστας Λάμπος καταγράφει την πορεία της ανθρωπότητας διαχρονικά, από τις πρωτόγονες κοινωνίες μέχρι σήμερα. Μελετάει και αναλύει τους σημαντικότερους σταθμούς στην εξέλιξή τους.

Με όπλο τη γνώση και παραθέτοντας τα αποτελέσματα των ερευνών των επιστημών, μας βοηθάει να κατανοήσουμε τον διαρκή αγώνα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ενάντια στους σκοταδιστικούς μύθους, ‘περί ύπαρξης θεού’ και του ρόλου των θρησκειών στην στήριξη της εξουσίας.

Ο Κώστας Λάμπος φωτίζει τον ρόλο των θρησκειών και των ιερατείων στην πλαστογράφηση και μεταχρονολόγηση των κειμένων προς όφελος της εξουσίας και την προσαρμογή τους ανάλογα με τις εξελίξεις της επιστήμης. Ανατρέχοντας στα ίδια τα κείμενα των ιερατείων, μας θυμίζει τον ρόλο τους στην αντιμετώπιση της γυναίκας ως διπλής δούλης του θεού και του άνδρα αφέντη και τις ολέθριες συνέπειες, ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό ο ρόλος των θρησκειών και η στήριξή τους στην εξουσία είναι ολοκληρωτική. Στην Ελλάδα και στην διάρκεια της δικτατορίας με το μότο ‘Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών’, η επίσημα ιεραρχία της Εκκλησίας, εκτός από τις ορκωμοσίες της Χούντας, υπήρξε παντελώς απούσα για τους φυλακισμένους, τους εξόριστους και τις οικογένειές τους. Αλλά και η επόμενη εκκλησιαστική ιεραρχία, όπως μας είπε η ίδια, δεν πήρε είδηση τι γινότανε στην περίοδο της Χούντας, επειδή ‘μελετούσε τα γραφάς’.

Ο συγγραφέας Κώστας Λάμπος, μας αναλύει τον ρόλο ορισμένων επιστημόνων στην στήριξη της εξουσίας. Σε μια πλούσια βιβλιογραφία που μελετάει διαχρονικά, η οποία είναι ένας θησαυρός γνώσεων, παραθέτει τα συμπεράσματά του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πλήθος των ασθενειών που αναφέρει ως ψυχικές ασθένειες το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας, υιοθετώντας αυθαίρετες θεωρίες περί χημικών ανισορροπιών ορισμένων εγκεφάλων.

Σε αντιπαράθεση αυτού του παραδείγματος αναφέρω την μαρτυρία της Κίττυς Αρσένη στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που υπέστη στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας και τις συνέπειες που αυτά είχαν στην υγεία της. Απαντώντας δε στον ανταποκριτή του Νew York Times, είπε πως «περνώντας κάποιος από μια τέτοια δοκιμασία, τον μόνο γιατρό που δεν χρειάζεται είναι ο ψυχίατρος», (Βλέπε, Αρσένη Κίττυ, Μπουμπουλίνας 18, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 2005).

Αλλά, την ίδια γνώμη είχε και ο γιατρός Ασφαλείας του κολαστηρίου της οδού Μπουμπουλίνας, Νίκος Κιούπης, που μου μέτραγε τους σφυγμούς και με εύρισκε πάντα γερή για περισσότερη φάλαγγα…

Καταλήγοντας, δανείζομαι τα λόγια του Κώστα Λάμπου στο εισαγωγικό σημείωμά του, συμφωνώντας μαζί του: «Η πραγματικότητα, όπως αυτή εκφράζεται από την ιστορική εμπειρία, δείχνει πως η κοινωνία-ανθρωπότητα πορεύεται σταδιακά, αργά ίσως αλλά σταθερά, με τους δικούς της ρυθμούς, προς την πνευματική και κοινωνική απελευθέρωσή της, προς την αταξική κοινωνία, προς έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικές ιδεολογίες, χωρίς θεούς και αφέντες, με πρότυπο τον Νέο Άνθρωπο, τον συνειδητοποιημένο, τον δημιουργικό και ευτυχισμένο άνθρωπο, τον homo humanisticus universalis»

____________________
* Η Κοινωνιολόγος Νατάσα Μερτίκα, είναι ένα από τα κορίτσια της βροχής που στο κολαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας, βίωσαν στο πετσί τους τη διαπλοκή εξουσίας και θρησκείας στα πέτρινα χρόνια της ‘Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών’.