Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Διατλαντικές Συμφωνίες. Δούρειοι ίπποι του Αμερικανισμού



Διατλαντικές Συμφωνίες. Δούρειοι ίπποι του Αμερικανισμού

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Όταν το κεφάλαιο έχει το ανάλογο κέρδος, γίνεται τολμηρό. Με 10% κέρδος
αισθάνεται τον εαυτό του σίγουρο και μπορεί να το χρησιμοποιήσει κανείς παντού,
με 20% γίνεται ζωηρό, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% τσαλαπατάει
όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη 
ριψοκινδυνεύσει να το διαπράξει, ακόμα και με κίνδυνο να πάει στην κρεμάλα».
Καρλ Μαρξ

Όπως στη θάλασσα το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό για να επιβιώσει και να μεγαλώσει, έτσι και στις κοινωνίες της ατομικής ιδιοκτησίας η μεγάλη ιδιοκτησία τρώει τη μικρή για να κυριαρχήσει πάνω στον άνθρωπο και στην κοινωνία. Υπάρχει βέβαια μια διαφορά. Το μεν μεγάλο ψάρι τρώει μέχρι να χορτάσει και επανέρχεται όταν ξαναπεινάσει, πράγμα που αφήνει χρόνο για την αναπαραγωγή της τροφής του γεννώντας ταυτόχρονα εκατομμύρια αυγά, μέρος των οποίων θα καταφέρουν να γίνουν ψάρια, ενώ η ατομική ιδιοκτησία είναι αχόρταγη και βουλιμική και δεν σταματάει να τρώει μέχρι να σκάσει ή να μην βρίσκει πλέον άλλη ιδιοκτησία να φάει, οπότε πεθαίνει η ίδια από την πείνα, όπως συμβαίνει με τεράστιους οικονομικούς κολοσσούς που χρεοκοπούν γιατί δεν κατάφεραν, όπως οι ανταγωνιστές τους, να προσαρμοστούν στις καινούργιες συνθήκες του ανταγωνισμού. Το κακό βέβαια είναι ότι η ατομική ιδιοκτησία μαζί με τις ιδιοκτησίες που τρώει καταστρέφει και τα υποκείμενά τους, ανθρώπους και κοινωνίες, μαζί με το οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και φυσικό  περιβάλλον τους. Με αυτή την έννοια η ατομική ιδιοκτησία είναι από τη φύση της κανιβαλική, βαμπιρική και μήτρα καταστροφής και βαρβαρότητας.
Η ακραία άνιση κατανομή των ιδιοκτησιών που προκαλεί άνιση κατανομή των εισοδημάτων, στερεί τα πλατιά κοινωνικά στρώματα από το αναγκαίο για την επιβίωση εισόδημα, γεγονός που εκφράζεται ως όλο και ογκούμενη μείωση της αγοραστικής ικανότητάς τους, πράγμα που καταλήγει σε οικονομική ύφεση και σε μείωση των επενδύσεων, ακόμα και στην αποβιομηχάνιση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη. Μπροστά σ’ αυτήν την υφεσιακή κατάσταση το μονοπωλιακό κεφάλαιο, ανακάλυψε ότι μέσω δανεισμού κρατών και κυβερνήσεων μπορεί, μέσω μνημονίων[1] να φτάσει γρηγορότερα σε υπέρογκα κέρδη, σε απαλλοτρίωση κρατικών ακινήτων, ακόμα και σε προτεκτορατοποίηση ολόκληρων χωρών. Με όργανα τις παγκόσμιας δράσης επιχειρήσεις, όπως οι μεγάλες τράπεζες, τα αρπακτικά δίκτυα real estate, τα κερδοσκοπικά hedge funds και venture capital, το μονοπωλιακό κεφάλαιο στράφηκε στην αγορά γης και ακινήτων[2] και δημιουργώντας πλασματικές αξίες κερδοσκόπησε εκτοπίζοντας σοβαρούς ανταγωνιστές από την παγκόσμια αγορά, μέχρι που όλα αυτά αποδείχτηκαν ‘επενδυτικές φούσκες’ πλασματικού κεφαλαίου, που οξύνουν την απάνθρωπη και καταστροφική παρακμή του καπιταλισμού και της ατομικής ιδιοκτησίας, με κύρια θύματα τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.
Οι επενδύσεις οικονομικών κολοσσών σε εύφορη[3] και πλούσια σε ορυκτό πλούτο γη, υπαγορεύονται και από υπολογισμούς υψηλής μελλοντικής κερδοφορίας, όσο οξύνεται το παγκόσμιο διατροφικό πρόβλημα και μεγαλώνει η ενεργειακή αγωνία χωρών που δεν διαθέτουν ενεργειακούς πόρους, γιατί με τον έλεγχο της διατροφής και της ενέργειας[4] ο σκληρός πυρήνας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης θα προσπαθήσει να παρατείνει το τέλος του καπιταλισμού, παρατείνοντας έτσι την τραγωδία των ανίσχυρων και εξαρτημένων χωρών, καθώς και της εργαζόμενης ανθρωπότητας. Πρόκειται ουσιαστικά για τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων κεφαλαιοκρατικών κέντρων Ανατολής και Δύσης για την παγκόσμια ηγεμονία.
Το μεγάλο ψάρι του δυτικού καπιταλισμού, ο μόνος ουσιαστικός νικητής του Δεύτερου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού Πολέμου, οι ΕΠΑ, άρχισε να καταστρώνει το στρατηγικό του σχέδιο για την παγκόσμια ηγεμονία των ΕΠΑ, με το Δόγμα Μονρόε (1823). Το σχέδιο αυτό αναθεωρήθηκε πολλές φορές και εκφράστηκε ως New Deal στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Επαναδιατυπώθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στη Διάσκεψη του Bretton Woods, τον Ιούλιο του 1944, που προκάλεσαν οι ΕΠΑ, στην οποία τα εθνικά νομίσματα των σαράντα πέντε χωρών που συμμετείχαν ευθυγραμμίστηκαν με το αμερικανικό δολάριο, για τον νομισματικό έλεγχο των οποίων αποφασίστηκε η ίδρυση της λεγόμενης Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου[5]. Ακολούθησε, για τον εμπορικό έλεγχο του κόσμου, η ίδρυση, το 1947, της GATT (General Agreement on Tariffs and Trade, Γενική Συμφωνία για τους δασμούς και το Εμπόριο) η οποία το 1994 μετεξελίχθηκε στον WTO (World Trade Organization, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου), ο οποίος λειτουργεί ως στάβλος δημιουργίας δούρειων ίππων του αμερικανισμού, μέσω των οποίων επέβαλλε και συνεχίζει να επιβάλλει όρους άνισων ανταλλαγών και έναν αμερικανοκεντρικό διεθνή καταμερισμό της εργασίας, πράγμα που, για διαφορετικούς λόγους, προκαλεί την αντίδραση τόσο των επίδοξων ανταγωνιστών για την παγκόσμια ηγεμονία, όσο και των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το σχέδιο για την αμερικάνικη ηγεμονία στον πλανήτη ολοκληρώθηκε σ’ εκείνη την φάση με την ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949. Το ΝΑΤΟ (Νοrth Αtlantic Τreaty Οrganizatiοn) και κατ’ ευφημισμό , Βορειοατλαντική Συμμαχία, στην οποί η Ελλάδα προσχώρησε το 1952, και σήμερα αριθμεί 28 χώρες-μέλη, ήταν προφανώς μια στρατιωτική αμυντική συμμαχία των χωρών της Δύσης, ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Διακηρυγμένος σκοπός του ήταν η ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των χωρών-μελών σε διάφορους τομείς , όπως τον στρατιωτικό, τον πολιτικό, τον οικονομικό, τον κοινωνικό, τον μορφωτικό κ.λπ. κ.λπ. καθώς και, η προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων και η αποτροπή της ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους από άλλες. Στην ουσία ο κύριος σκοπός του ΝΑΤΟ ήταν και παραμένει η προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων των ΕΠΑ σε βάρος των ανταγωνιστών τους για την παγκόσμια ηγεμονία, αλλά ακόμα και σε βάρος των ίδιων των συμμάχων τους χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, όταν αυτές προσπαθούν να βρουν τον εθνικό βηματισμό τους. Σε τελική ανάλυση όμως ο στρατηγικός σκοπός του ΝΑΤΟ είναι η υπεράσπιση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, πράγμα που αποκαλύπτεται με καταστολή ακόμα και αυτής της αστικής δημοκρατίας, όταν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού διεκδικούν κοινωνική ισότητα και άμεση δημοκρατία, γι αυτό άλλωστε και δεν καταργείται παρά το γεγονός ότι η Σοβιετική Ένωση και η Κίνα προσχώρησαν ‘ειρηνικά’ στον καπιταλισμό.
Τη σύγχρονη διατύπωση του δόγματος του αμερικανισμού[6] μας την παρουσιάζει ο σύμβουλος ασφαλείας πολλών προέδρων των ΗΠΑ, Zbigniew Brzezinski με τα παρακάτω πολύ διαφωτιστικά λόγια: «Ο παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής απορρέει από δυό νέες θεμελιώδεις πραγματικότητες της εποχής μας: την άνευ προηγουμένου παγκόσμια αμερικανική ισχύ και την εξίσου άνευ προηγουμένου παγκόσμια ικανότητα αλληλεπίδρασης μεταξύ των κρατών. Η πρώτη σηματοδοτεί μια μονοπολική στιγμή στην ιστορία των διεθνών υποθέσεων με την αμερικάνικη ηγεμονία. […] Η δεύτερη ισχυροποιεί την αντίληψη ότι μια οικουμενική (αν και όχι πάντα καλοπροαίρετη) διαδικασία ‘παγκοσμιοποίησης’ απογυμνώνει σιγά-σιγά τα έθνη-κράτη από την καθαγιασμένη κυριαρχία τους»[7] Και για να επιβληθεί η αμερικάνικη ηγεμονία στον κόσμο, συνεχίζει ο Μπρζεζίνσκι, «πρέπει η αμερικάνικη πολιτική να στηριχθεί στις τρεις μεγάλες επιταγές της αυτοκρατορικής γεωστρατηγικής που είναι :
·         α. να εμποδίσει τη συνεργασία των υποτελών και να διατηρήσει την κατάσταση εξάρτησής τους σε θέματα ασφαλείας,
·         β. να παραμείνουν οι φόρου υποτελείς υποχωρητικοί και προστατευόμενοι και
·         γ. να εμποδίσει τους βαρβάρους να ενωθούν μεταξύ τους»[8].

Στους κόλπους αυτού του αμαρτωλού, αιματοβαμμένου και καταστροφικού συμπλέγματος σκαρώνουν νέους θεσμούς, νέες αλυσίδες και νέα κάτεργα ‘συνεργασίας’, για την βελτίωση των παλιών μηχανισμών καταστολής των αντιδράσεων των ανθρώπων, των τοπικών κοινωνιών και της εργαζόμενης ανθρωπότητας συνολικά με σκοπό την βίαιη κατασκευή ενός μονοπολικού κόσμου[9]. Τέτοιοι θεσμοί, όπως λ. χ., η TPP[10] (Trans-Pacific Partnership, Συνεργασία μεταξύ χωρών του Ειρηνικού,), η TiSA, (Trade in Services Agreement, Συμφωνία για το εμπόριο και τις υπηρεσίες) που στοχεύει στην ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, δημόσιων και κρατικών υπηρεσιών), η CETA (Comprehensive Economic and Trade Agreement, Περιεκτική Συμφωνία για την Οικονομία και το Εμπόριο), μεταξύ Ε.Ε. και Καναδά) και η ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership, Διατλαντική Εμπορική, Επενδυτική Συνεργασία), με την οποία ατομική ιδιοκτησία και καπιταλιστικές επιχειρήσεις αναδείχνονται σε οντότητες ισχυρότερες από τα κράτη και τις κοινωνίες, σε βαθμό που μπορούν να ενάγουν σε ειδικά ιδιωτικά και κοινωνικά ανεξέλεγκτα δικαστήρια[11] τις κυβερνήσεις των κρατών, κόμματα, περιβαλλοντικές οργανώσεις κ.λπ, για υποτιθέμενα διαφυγόντα κέρδη, όταν με την όποια κοινωνική τους πολιτική και δράση υποτίθεται ότι περιορίζουν την κερδοφορία τους.
Βασικές επιδιώξεις τους είναι η επίσπευση και η διεύρυνση των ιδιωτικοποιήσεων, η πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων για την περεταίρω περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων και την περικοπή μισθών και συντάξεων, δηλαδή η πλήρης κινεζοποίηση της εργασίας[12] καθώς επίσης και η μονομερής επιβολή νομικών και δικαστικών κανόνων που θα διασφαλίζουν την υψηλή κερδοφορία των υπερεθνικών εταιριών σε βάρος των εργαζόμενων, των τοπικών κοινωνιών, των πολιτικών ελευθεριών, των όποιων δημοκρατικών θεσμών και του περιβάλλοντος[13].
Στην πραγματικότητα, με τις συμφωνίες αυτές οι ΗΠΑ αποβλέπουν στην πλήρη υποταγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρχικά, στα ηγεμονικά σχέδιά τους με την σταδιακή κατάργηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών-μελών με την απορρύθμιση μιας σειράς κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορούν την ασφάλεια των τροφίμων, την προστασία του περιβάλλοντος, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζόμενων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την προστασία της δημόσιας υγείας και την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Είναι, αυτές οι συμφωνίες δούρειοι ίπποι εναντίον των λαών της ΕΕ και υπέρ των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών. Η υποψήφια πρόεδρος των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, αντιλαμβάνεται αυτές τις λεόντειες συμφωνίες ως το «οικονομικό ΝΑΤΟ». Έτσι, παράλληλα με το στρατιωτικό ΝΑΤΟ, θα αναπτυχθεί και ένας άλλος πανίσχυρος διεθνής οικονομικός οργανισμός που θα ξεπερνά τα έθνη και τους νόμους των και θα δρα ώστε οι πολυεθνικές εταιρείες να ρυθμίζουν, ανεξέλεγκτα και χωρίς παρεμβάσεις, υπεράνω των εθνικών κυβερνήσεων, τις εμπορικές τους συμφωνίες και την παγκόσμια οικονομία συνολικά.

Ήδη βρίσκονται σ’ αυτά τα λεγόμενα ISDS, (Investor-State Dispute Settlement, Εταιρικά Δικαστήρια Επίλυσης Διαφορών μεταξύ Επενδυτών και Κρατών), περισσότερες από επτακόσιες (700) τέτοιες υποθέσεις, που στρέφονται κατά 107 χωρών, με άμεση προοπτική να φτάσουν ακόμα και τις πενήντα χιλιάδες, κατά κυβερνήσεων με την κατηγορία ότι λ. χ. παίρνουν μέτρα υπέρ της δημόσιας υγείας, ή για την προστασία του περιβάλλοντος. Απώτερος στόχος είναι η επιβολή ενός κορπορατικού φασισμού, όπου τον έλεγχο των κοινωνιών θα τον αναλαμβάνουν οι μεγάλες εταιρείες. Γι αυτό δημιουργείται ένα παράλληλο ιδιωτικό δίκαιο υπέρτερο τόσο των εθνικών δικαίων, όσο και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγμα που σημαίνει κατάργηση όχι μόνο της εθνικής ανεξαρτησίας των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και αμφισβήτηση της κυριαρχίας αυτής της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγμα που δείχνει την γεωπολιτική υποβάθμιση ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου, υπέρ της βορειαμερικάνικης ημιηπείρου και κατά της Ευρώπης, της Ρωσίας και γενικότερα της Ασίας.
Όλες αυτές οι εξελίξεις οδηγούν αναπόφευκτα στη μεγαλύτερη γεωπολιτική σύγκρουση της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα με το Σύμφωνο της Σαγκάης, με την Συνεργασία μεταξύ Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας και Νοτιοαφρικανικής Ένωσης (BRICS) οργανώνουν την άμυνά τους απέναντι στα ηγεμονικά σχέδια των ΕΠΑ. Μάλιστα η Κίνα έχει ήδη πρωταγωνιστήσει στη σύναψη του RCEP (Regional Comprehensive Economic Partnership, Σύμφωνου Συνολικής Περιφερειακής Οικονομικής Συνεργασίας), μεταξύ 16 ασιατικών χωρών, περιλαμβανομένης και της Ινδίας, που αναφέρεται στα 3,5 δισεκατομμύρια ανθρώπους.
Η έκταση και το βάθος της επιθετικότητας της μεγάλης ατομικής ιδιοκτησίας, δηλαδή του κεφαλαίου, γιατί κεφάλαιο χωρίς ατομική και κρατική ιδιοκτησία[14] δεν μπορεί να υπάρξει, κατά των κοινωνιών γίνεται ευκολότερα κατανοητή με δυό παραδείγματα. Το ένα είναι αυτό της καπνοβιομηχανίας Philip Morris που στρέφεται κατά της κυβέρνησης της Ουρουγουάης, διεκδικώντας αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη επειδή η κυβέρνησή της στην προσπάθειά της να προστατέψει τη δημόσια υγεία, θέσπισε νόμο κατά του καπνίσματος. Το άλλο αναφέρεται στην προσφυγή της TransCanada, στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Χιούστον των ΕΠΑ, εναντίον της κυβέρνησης των ΕΠΑ, με το αιτιολογικό ότι με την απόφασή της να απορρίψει την αίτηση της TransCanada να της επιτραπεί να συνδέσει με τον αγωγό της Keystone XL την Αλμπέρτα του νοτιοδυτικού Καναδά με τα διυλιστήρια που βρίσκονται στην περιοχή του Κόλπου του Μεξικού παραβιάζονται η Βορειοαμερικανική Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου (NAFTA) και το Σύνταγμα των ΕΠΑ, και την απαίτησή της να αποζημιωθεί με 15 δισεκατομμύρια δολάρια για διαφυγόντα κέρδη, αν και η εταιρία έχει επενδύσει μόνο 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια.
Όλα αυτά, όμως, που πηγάζουν από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και από τον έλεγχο της οικονομίας από μια κερδομανιακή μειοψηφία, καταγράφονται ως επικίνδυνη απομάκρυνση της οικονομίας από τις πραγματικές βιολογικές και πνευματικές-πολιτιστικές ανάγκες της κοινωνίας-ανθρωπότητας και αποδείχνουν ότι η εργαζόμενη ανθρωπότητα δεν έχει άλλη διέξοδο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα πέρα από την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και συνεπώς την υπέρβαση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όταν γνωρίζουμε ότι η τιμή λ. χ. ενός σύγχρονου βομβαρδιστικού αεροπλάνου, τύπου B-2 Spirit, ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 2,4 δις δολαρίων, ποσό που θα μπορούσε να σώσει εκατομμύρια παιδιά από τις μολυσματικές αρρώστιες, ότι η κατασκευή του καταστρέφει υλικά και πόρους που θα μπορούσαν να κάνουν εύφορη τη μισή Αφρική και ότι η χρησιμοποίησή του καταστρέφει χιλιάδες ανθρώπινες ζωές και πόρους τώρα, η απώλεια των οποίων θα οδηγήσει χιλιάδες ζωές στον πρόωρο θάνατο στο μέλλον, τότε δεν θα πρέπει να διερωτηθούμε για το τι θα μπορούσε να σημαίνει για την ανθρωπότητα το κόστος για ένα αεροπλανοφόρο, ακόμα και για τη χρησιμότητα και για το κόστος των εξοπλιστικών προγραμμάτων και των στρατών;
Ας σκεφτούμε, λοιπόν, ότι όλες αυτές οι δυνάμεις καταστροφής, οι σκοταδιστικές θρησκείες και τοξικές εθνικιστικές, φασιστικές και ιμπεριαλιστικές ιδεολογίες δημιουργούνται για την προστασία της μεγάλης ατομικής ιδιοκτησίας, γιατί αν δεν υπήρχε η ατομική ιδιοκτησία, η μισθωτή δουλεία, ο καπιταλισμός και ο ‘πολιτισμός του θανάτου’[15] και αν όλα ήταν κοινά, τίποτα από αυτά τα άχρηστα και επικίνδυνα για την εργαζόμενη ανθρωπότητα δεν θα υπήρχε.
Γι αυτό η κοινωνικοποίηση της γης και των μέσων παραγωγής και η αμεσοδημοκρατική διαχείρισή τους σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, αποτελεί την αγνότερη και αποτελεσματικότερη υψηλού τοπικού, εθνικού και οικουμενικού πατριωτισμού κοινωνική παρέμβαση για τη διατήρηση των υλικών όρων ύπαρξης της ίδιας της κοινωνίας, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα γλυτώσει όλον αυτόν τον κοινωνικό πλούτο από τα χέρια των καπιταλιστών σφετεριστών του που επιδιώκουν την ολοκληρωτική απαλλοτρίωσή του και την απόλυτη προλεταριοποίηση, δηλαδή την απόλυτη αποξένωση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, από τον τόπο τους και από το διαχρονικό συλλογικό-υπαρξιακό βιός τους.
Γι αυτό είναι ζωτικής σημασίας η ματαίωση αυτών των σχεδίων του αμερικανισμού, αλλά αυτό το έργο δεν είναι των άλλων. Είναι πρωταρχικά έργο του καθενός μας ξεχωριστά και όλων μαζί των λαών της Ευρώπης, να ζωντανέψουν τις αγωνιστικές παραδόσεις τους και να ξαναμπούν στην πρωτοπορία των αγώνων της εργαζόμενης ανθρωπότητας για την κοινωνική ισότητα και την άμεση δημοκρατία. Βέβαια είναι αλήθεια ότι κάποιοι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, με πρωταγωνιστές το γερμανικό και το γαλλικό κεφάλαιο, διατυπώνουν, υπό την πίεση των λαών, κάποιες αντιρρήσεις για την υπογραφή αυτών των συμφωνιών, αλλά με γνώμονα τα δικά τους ταξικά συμφέροντα. Όμως οι Λαοί της Ευρώπης οφείλουν να ξεπεράσουν αυτή τη λογική της συναλλαγής και να ακολουθήσουν την διαχρονική στρατηγική τους για την κοινωνική ισότητα και την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, για μια Ευρώπη των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης κι του Πολιτισμού, για έναν καλύτερο κόσμο χωρίς αφεντικά και παγκόσμιους ηγεμόνες.


[1] Χατζημιχάλης Κωστής, Κρίση χρέους και υφαρπαγή γης, Εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα 2014.
[2] «Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, στο διάστημα 2007-2012 από το σύνολο των παγκόσμιων επενδύσεων κεφαλαίων λίγο πάνω από τις μισές κατευθύνονται στη γη και σε ακίνητα και κατά προτίμηση σε περιοχές όπως η Αφρική, η Λατινική Αμερική αλλά και η Ευρώπη, κυρίως στις πρώην χώρες του πρώην ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’», Χατζημιχάλης Κωστής, Η υφαρπαγή γης και ακινήτων στην Ελλάδα των Μνημονίων, http://www.toxwni.gr/xoni-apopsi/apopseis/item/8377-i-ifarpagi-gis-kai-akiniton-stin-ellada-ton-mnimonion
[3] Πρόσφατη έκθεση του Worldwatch Institute διαπιστώνει ότι, «πολυεθνικές εταιρείες αγοράζουν μεγάλες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης σε διάφορες χώρες του πλανήτη, γεγονός που αυξάνει τη συγκέντρωση της αγροτικής γης σε λιγότερα χέρια».
[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
[5] «Θα πρέπει να θεωρήσουμε ως μέρος του αμερικανικού συστήματος τον παγκόσμιο ιστό εξειδικευμένων οργανισμών, ιδιαίτερα τους ‘διεθνείς’ οικονομικούς οργανισμούς. Μπορεί να ειπωθεί ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα αντιπροσωπεύουν ‘παγκόσμια’ συμφέροντα  και τα συστατικά μέρη τους μπορεί να ερμηνευθεί ότι εκπροσωπούν όλον τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, όμως, σε αυτούς τους οργανισμούς κυριαρχεί σε πολύ μεγάλο βαθμό η Αμερική και η προέλευσή τους ανάγεται σε αμερικανική πρωτοβουλία, ιδιαίτερα στη συνδιάσκεψη του Μπρέττον Γούντς, το 1944», Brzezinski Zbigniew, Η μεγάλη Σκακιέρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1998, σελ. 59.
[6] Για μια εκτενέστερη ανάλυση, βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
[7] Brzezinski Zbigniew, Η Επιλογή. Παγκόσμια κυριαρχία ή παγκόσμια ηγεσία, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 223.
[8]  Brzezinski Zbigniew, Η μεγάλη Σκακιέρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1998, σελ. 78.
[9] «Η Αμερική στέκεται στο κέντρο ενός διαπλεκόμενου σύμπαντος, στο οποίο, στο οποίο η εξουσία ασκείται μέσα από συνεχείς διαπραγματεύσεις, διάλογο, διάχυση και αναζήτηση τυπικής συναίνεσης, ακόμα και αν αυτή η εξουσία απορρέει από μια μόνο πηγή, συγκεκριμένα την Ουάσιγκτον», ό. π., σελ. 59.
[10] «TPP σημαίνει πως η Αμερική θα γράψει τους κανόνες του παιχνιδιού στον 21ο αιώνα, αν δεν εγκρίνουμε αυτή τη συμφωνία, αν η Αμερική δεν γράψει αυτούς τους κανόνες, τότε χώρες όπως η Κίνα θα το κάνουν», δηλώνει απερίφραστα ο ‘Λευκός Οίκος’ και ο ‘πλανητάρχης’ Barak Hussein Obama
[11]«Δικαστήρια, στα οποία μόνο επιχειρήσεις και οι πλούσιοι ιδιώτες έχουν πρόσβαση, βάσει του ουσιαστικού δικαίου, το οποίο προστατεύει μόνο τα δικαιώματα ιδιοκτησίας τους και τις προσδοκίες κέρδους», λέει η συνεργάτιδα του NGO Corporate Europe Observatory, (ΜΚΟ Ευρωπαϊκού Εταιρικού Παρατηρίου), Eberhardt Pia, Investorenschutz. Die Perversion eines Systems. TTIP wird Klage-Welle gegen Staaten in Europa auslösen, (Προστασία επενδυτών. Η διαστροφή ενός συστήματος. Η Διατλαντική Εμπορική, Επενδυτική, Συνεργασία) προκαλεί κύμα αγωγών κατά κυβερνήσεων στην Ευρώπη), Συνέντευξη στο Περιοδικό: Deutsche Wirtschafts Nachrichten, 20.02.16.
[12] Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιάτσικο-καπιταλισμού ή το πισωγύρισμα στο κατώτατο στάδιο του πολιτισμού; Πολίτες, τεύχος 21/Δεκέμβρης 2010.
[13] «Μελέτες έχουν δείξει πως θα υπάρχουν και νικητές και ηττημένοι από την ΤΤΙΡ, όπως συμβαίνει με κάθε εμπορική συμφωνία. Το πρόβλημα είναι πως οι νικητές θα είναι οι μεγάλες πολυεθνικές, που θα δουν τα κέρδη τους να αυξάνονται ως αποτέλεσμα της ΤΤΙΡ, και χαμένοι θα είναι ο απλός κόσμος της εργασίας, η κοινωνία και το περιβάλλον», Χίλαρι Τζον, ΤΤΙP. Το "διατλαντικό Μνημόνιο", συνέντευξη στην Αναστασία Γιάμαλη, ΑΥΓΗ, 22.06.2015
[14] Σ’ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι η ατομική ιδιοκτησία δεν είναι τόσο μια εμπράγματη σχέση όσο είναι μια κοινωνική σχέση στα πλαίσια της οποίας κάποιοι λίγοι αποκλείουν, με την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, κάποιους άλλους, τους πολλούς, από την χρήση της κοινής κληρονομιάς και του κοινωνικά δημιουργημένου πλούτου, με αποτέλεσμα οι μεν λίγοι να πλουτίζουν, οι δε πολλοί να μεταβάλλονται σε πένοντα υποζύγια της εξουσίας των ατομικών ιδιοκτητών.
[15] «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου», Rifkin Jeremy, Το ευρωπαϊκό όνειρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Γενηθήτω αυτοκρατορική θρησκεία[



Γενηθήτω αυτοκρατορική θρησκεία[1]:
(Ή πώς ο Ρωμαίος Imperator Ceasar Constantinus και ο Ευσέβιος Καισαρείας κατασκεύασαν τον εξουσιαστικό χριστιανικό μύθο)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν
οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ
ἀείζωον ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα».
Ηράκλειτος[2]

«Είναι πράξη αρετής να εξαπατάς και να ψεύδεσαι,
όταν με τέτοια μέσα μπορεί να προωθηθεί το
συμφέρον της Εκκλησίας».
Ευσέβιος, Επίσκοπος Καισαρείας[3]

Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη ιστορική μαρτυρία που αναγκαστικά γίνεται αποδεκτή και από τα ιερατεία του χριστιανισμού, σύμφωνα με την οποία «τα παλιότερα σωζόμενα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης, είναι αλήθεια, δεν χρονολογούνται πέρα από τα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ.»[4]. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι οι όποιες μεταχρονολογημένες προσπάθειες του ιουδαίο-χριστιανισμού, αλλά και μερίδας της ρωμαϊκής συγκλήτου, κατά τους δυό-τρεις πρώτους αιώνες να καταστεί θρησκεία της αυτοκρατορίας σκόνταψαν στην άρνηση της Ρώμης να αποδεχτεί την εβραϊκή μυθολογία της Παλαιάς Διαθήκης. Κι αυτό γιατί η Ρώμη διεκδικούσε να είναι αυτή, και όχι η Ιερουσαλήμ, το κέντρο της θρησκείας και η έδρα του θεού, όπως ήταν το κέντρο της εξουσίας και η έδρα του αυτοκράτορα. Γι’ αυτό «η αληθινή ιστορία του χριστιανισμού κρύφτηκε σε μια από τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες της ιστορίας. Υπάρχει, ωστόσο, ένας λόγος για τον οποίο δεν υπήρχε Καινή Διαθήκη μέχρι τον 4ο αιώνα, κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είχε γραφτεί μέχρι τότε, και εδώ έχουμε βρει αποδείξεις για μια από τις μεγαλύτερες διαστρεβλώσεις όλων των εποχών. Ήταν ο Βρετανός-γεννημένος Φλάβιος Κωνσταντίνος (αρχικά Custennyn ή Custennin) (272-337) ο οποίος επέβαλε τη σύνταξη των κειμένων που σήμερα ονομάζονται Καινή Διαθήκη. […] Το κυριότερο πρόβλημα του Κωνσταντίνου ήταν η ανεξέλεγκτη σύγκρουση μεταξύ των εκπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών που πίστευαν σε πολλούς θεούς. […] Η πλειονότητα των σύγχρονων χριστιανών συγγραφέων αποσιωπούν την αλήθεια για την ανάπτυξη της θρησκείας τους με σκοπό να αποκρύψουν τις προσπάθειες του Κωνσταντίνου να τιθασεύσει τον επαίσχυντο χαρακτήρα των επισκόπων, τους οποίους τώρα αποκαλούν ‘Πατέρες της Εκκλησίας’»[5]. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα ακυρώνει, ως κατασκευασμένες και ψευδείς, όλες τις πληροφορίες και τους σχετικούς μύθους περί ιστορικότητας Χριστού και ύπαρξης του χριστιανισμού από τον 1ο αιώνα και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 4ου αιώνα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο παγανιστής και αυτοπροβαλλόμενος ως θεός Ήλιος, Imperator Caesar Flavius Clavdius Valerius Aurelius Constantinus Augustus[6]. Ο Κωνσταντίνος διατηρούσε το αξίωμα του pontifex maximus της κύριας θεότητας του ρωμαϊκού κράτους, του Δία, που αποτελούσε το ανώτατο αξίωμα της αυτοκρατορικής θρησκείας, αλλά για να διατηρήσει τον θρόνο του ακολούθησε το παράδειγμα του μυθικού Σαούλ και αλλαξοπίστησε, ισχυριζόμενος, σύμφωνα με το βιογράφο του, τον Επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο[7], ότι είδε ‘θαύμα στον ουρανό’ λίγο πριν τη γνωστή μάχη στη γέφυρα της Μουλβίας, έξω από την Ρώμη τον Οκτώβριο του 312 της νέας χρονολογίας. Προσποιήθηκε, όπως προφανώς τον συμβούλεψαν οι σύμβουλοί του, ότι είδε όραμα με τον σταυρό και την «εν τούτω νίκα» εντολή του υποτιθέμενου αληθινού θεού και, από διώκτης των δούλων-χριστιανών που επαναστατούσαν εναντίον του, έγινε προστάτης τους. Χάραξε μάλιστα τον σταυρό στις ασπίδες τους, για να τους κερδίσει ως στρατιώτες εναντίον των στρατευμάτων του συναυτοκράτορός του Μαξεντίου, τον οποίο και νίκησε και μπήκε θριαμβευτής στη Ρώμη.
Μέχρι την ίδρυση, από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, της Κωνσταντινούπολης και τη μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σ’ αυτήν, στη ‘Νέα Ρώμη’, υπήρχε στην αυτοκρατορία ένας ολόκληρος γαλαξίας συγκροτημένων θρησκευτικών δογμάτων, Εκκλησιών και αιρέσεων, που ζούσαν παρασιτικά σε βάρος των φτωχών, φοβισμένων και αγράμματων ανθρώπων και αλληλοσπαράσσονταν μεταξύ τους, όχι τόσο για δογματικούς λόγους, όσο για το «σε ποιον ανήκουν οι ναοί και οι περί τους ναούς τίτλοι και τα αγροτεμάχια»[8], με αποτέλεσμα την αδυναμία της κεντρικής διοίκησης να επιβάλλει με ενιαίο τρόπο την πολιτική της στους υποταγμένους λαούς πολλών διαφορετικών θρησκευμάτων και εθνοτήτων[9]. Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να λύσει οριστικά το πρόβλημα της πολυθεΐας-πολυθρησκείας και γι’ αυτό συγκάλεσε, το 325, την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο[10] στη Νίκαια της Βηθυνίας[11], στην οποία φέρεται και να προήδρευσε σε μερικές αρχικές συνεδριάσεις, με την ιδιότητα του «υπό του Θεού καθιστάμενος επίσκοπος των εκτός αν είην»[12] και εκφώνησε τον εναρκτήριο λόγο που του είχε γράψει ο Ευσέβιος[13]. Μέχρι το συνέδριο της Νίκαιας, η ρωμαϊκή αριστοκρατία λάτρευε δυο Έλληνες θεούς, τον Απόλλωνα και τον Δία, αλλά ο λαός λάτρευε ως θεό τον Ιούλιο Καίσαρα[14] και τον θεό Ήλιο, τον Μίθρα. Κάποια γεύση για το πνεύμα που κυριάρχησε σ’ αυτήν τη Σύνοδο μας δίνει ο ίδιος Ευσέβιος, ο επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης, ο οποίος ονομάζεται και Ευσέβιος ο Παμφίλου[15], έμπιστος και όργανο του Κωνσταντίνου, γνωστός και ως ‘Πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας’, όταν διακηρύσσει ότι: «Είναι πράξη αρετής να εξαπατάς και να ψεύδεσαι, όταν με τέτοια μέσα μπορεί να προωθηθεί το συμφέρον της Εκκλησίας»[16], δηλαδή της εξουσίας. Ας θυμηθούμε πως το ίδιο φέρεται ότι διακήρυττε και ο Παύλος, οπότε το ερώτημα ποιος δημιούργησε το μύθο και τους πρωταγωνιστές του βρίσκει την απάντησή του.
Σύμφωνα με τον από πεποίθηση ψεύτη συγγραφέα του πεντάτομου έργου με τίτλο Εκκλησιαστική Ιστορία Ευσέβιο Καισάρειας, στη Σύνοδο έλαβαν μέρος 250, ενώ κατά τον Ευστάθιο Αντιοχείας έλαβαν μέρος ‘περίπου 270’ και κατά τον Αθανάσιο Αλεξανδρείας 318[17], αριθμός που γίνεται αποδεκτός από τους μεταγενέστερους ιστορικούς. Οι συνοδικοί ήταν εκπρόσωποι από όλα τα θρησκευτικά δόγματα, Εκκλησίες και αιρέσεις[18]. Αντικείμενο της Συνόδου ήταν η επεξεργασία δύο χιλιάδων διακοσίων τριάντα ένα (2 231) θρησκευτικών κειμένων που είχαν φέρει μαζί τους οι σύνεδροι και αναφέρονταν σε θρύλους για θεούς, σωτήρες, μεσσίες και προφήτες, μεταξύ των οποίων οι κυριότεροι ήταν οι: Δίας, Μίθρας, Καίσαρας, Θορ, Μίνωας, Κρόνος, Ρα, Όσιρις, Ίσις, Απόλλωνας, Άρης, Αθηνά, Ταύρος, Ποσειδώνας, Ήφαιστος, Άτις, Ίντρα, Ερμής, Εκάτη, Βάαλ, Ηρακλής, Άδωνης, Διόνυσος, Ήσους, και Κρίσνα[19].
Η ουσιαστική Σύνοδος διήρκεσε δύο μήνες, αλλά δεν υπήρξε συμφωνία για ένα νέο θρησκευτικό δόγμα και για ένα νέο θεό που θα είχαν στοιχεία από όλα τα δόγματα και θα ικανοποιούσαν όλες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις. Οπότε κατέφυγαν στην επιλογή θεού με τη μέθοδο της ψηφοφορίας, η οποία κράτησε 17 μήνες χωρίς αποτέλεσμα. Όταν επέστρεψε ο Κωνσταντίνος, «είχαν επιτέλους επικρατήσει πέντε ονόματα: Kαίσαρας (Ceasar), Kρίσνα (Krishna), Mίθρας (Mithra), Ώρος (Horus) και Δίας (Zeus)»[20]. Για όσους πασχίζουν να θεωρούν τη Σύνοδο της Νικαίας ως Σύνοδο των ‘Πατέρων του χριστιανισμού’ αξίζει να προσέξουν πως κανένας από τους συνέδρους δεν πρότεινε ούτε τον Γιαχβέ ούτε τον Χριστό για θεό της νέας θρησκείας, ενώ αντίθετα προτάθηκε σχεδόν ολόκληρο το δωδεκάθεο του Ολύμπου, πράγμα ενδεικτικό για το θρησκευτικό χάος της εποχής εκείνης, όπου οι εννιά στους δέκα κατοίκους ήσαν αγράμματοι.
Για την αντιμετώπιση της δυστοκίας της Συνόδου να καταλήξει σε κάποιο όνομα θεού, αναγκάστηκε να παρέμβει ο ίδιος ο αυτοκράτορας και να υποδείξει στη Σύνοδο να επιλέξει ένα όνομα που θα ικανοποιεί τόσο τους λαούς της Δύσης όσο και αυτούς της Ανατολής. Αλλά και μετά από την αυτοκρατορική υπόδειξη η Σύνοδος με δυσκολία και με ισχνή πλειοψηφία, με ψήφους 161 έναντι 157, κατάληξε στην επιλογή του ονόματος του θεού της νέας ενιαίας θρησκείας, του Ήσους Κρίσνα (Hesus Krisna), που σταδιακά εξελίχτηκε σε Ήσους Κράιστ (Hesus Christ), Τζέσους Κράιστ (Jesus Christ), που στα ελληνικά αποδόθηκε ως Ιησούς Χριστός[21].
Μετά από αυτήν την εξέλιξη που δυο παλιοί παγανιστικοί θεοί μετατρέπονται στον ένα και μοναδικό θεό, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος φέρεται να είπε στον Ευσέβιο: «Μελέτησε αυτά τα βιβλία και κράτα από αυτά ό,τι είναι καλό. Αλλά ό,τι είναι κακό, πέτα το. Ό,τι είναι καλό σ’ ένα βιβλίο, ένωσέ το με ό,τι είναι καλό στο άλλο βιβλίο. Κι αυτό που θα προκύψει θα πρέπει να ονομαστεί το Βιβλίο όλων των Βιβλίων. Και θα πρέπει να γίνει το δόγμα των υπηκόων μου, το οποίο θα εισηγηθώ σε όλο το έθνος και έτσι θα σταματήσει κάθε πόλεμος για θρησκευτικούς σκοπούς»[22]. Ο Ευσέβιος, με τη βοήθεια προφανώς μεγάλου επιτελείου θεολόγων και θεολογούντων γραφιάδων, μελέτησε, έκοψε, έραψε και ένωσε τους θρύλους και τους μύθους όλων των θρησκευτικών δογμάτων του κόσμου που είχαν φέρει μαζί τους οι αξιωματούχοι των δογμάτων. Αντλώντας τις πληροφορίες από τα χειρόγραφα των επισκόπων και ανακατεύοντας ανατολικές και δυτικές παραδόσεις, πέτυχε να διαμορφώσει μια θρησκεία γύρω από έναν Μεσσία και Υιό Θεού, που θα ήταν η θρησκεία ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Ο Ευσέβιος, λόγω της καταγωγής του, έβαλε τον Ιησού, που ταίριαζε ηχητικά το όνομά του με τον Ήσους, και τον συνέδεσε και με την Παλαιά Διαθήκη, ως υιό του Γιαχβέ και απόγονο του Δαβίδ. Τα περισσότερα στοιχεία για τη ζωή τού νέου θεού τα πήρε από τον Μίθρα. Στη συνέχεια, ανέθεσε σε αντιγραφείς να φτιάξουν πενήντα πολυτελή αντίγραφα γραμμένα σε περγαμηνές για να είναι ευανάγνωστα και να μεταφέρονται εύκολα. Αυτά αποτέλεσαν τις «Νέες Διαθήκες»[23], την πρώτη ιστορικά ονομασία της Καινής Διαθήκης, και με βάση αυτό το βιβλίο, δηλαδή τα ‘ευαγγέλια’, άρχισαν να γράφονται στους επόμενους αιώνες καινούργιοι συμπληρωματικοί μύθοι[24]. Αμέσως μετά ο Κωνσταντίνος, για να καταστρέψει τις πραγματικές πληροφορίες για το πώς κατασκευάστηκε ο μύθος του χριστιανισμού και να προσδώσει σ’ αυτό το εγχείρημα τον αναγκαίο για θρησκεία μυστικισμό, διέταξε να καούν όλα τα προγενέστερα χειρόγραφα των πρεσβυτέρων και τα πρακτικά του Συνεδρίου και ανακοίνωσε ότι, όποιος ανακαλυφθεί να κρύβει προγενέστερα γραπτά, θα αποκεφαλιστεί[25]. Ο ισχυρισμός ότι ο μονοκράτορας Κωνσταντίνος μυήθηκε τάχα στον χριστιανισμό και ότι νομιμοποίησε τον χριστιανισμό επειδή πίστευε στον θεό και στον Χριστό και όχι στο συμφέρον του θρόνου του, αξιολογείται από σύγχρονους ιστορικούς και θεολόγους ως κατασκευασμένος και αστήρικτος θρύλος και «επειδή είναι αντίθετος προς τα ιστορικά γεγονότα, θα πρέπει να διαγραφεί από τη βιβλιογραφία μας για πάντα»[26].
Βέβαια, ο ‘ελέω στρατού’, τώρα πια και ‘ελέω θεού’ αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ενεργούσε με γνώμονα το αποκλειστικό προσωπικό και ταξικό του συμφέρον, αλλά οι δυο κρίσιμες αποφάσεις του, η μια να μεταφέρει την έδρα της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στη γεωπολιτικά κρίσιμη για τη διατήρηση της ενότητάς της θέση της Κωνσταντινούπολης, και η άλλη να κατασκευάσει ένα ενιαίο θρησκευτικό δόγμα και να το επιβάλλει ως κρατική θρησκεία και ως οργανωμένη ‘Εκκλησία του Χριστού’ αποδείχτηκαν μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Γιατί αυτές οι δυο αποφάσεις του άλλαξαν τον ρου της ιστορίας και καθόρισαν την εκτροπή της πορείας της ανθρωπότητας από την εξελισσόμενη κοινωνική-οικουμενική πραγματικότητα και επιστήμη στην απολυταρχική μεταφυσική ψευδαίσθηση του Μεσαίωνα και στη στατική θρησκεία στήριγμα του συστήματος της Μοναρχίας και της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοκτησίας στη συνέχεια.
Η ταύτιση της νέας θρησκείας με το κράτος και την κοσμική εξουσία προσέδωσε στον χριστιανισμό κύρος και δύναμη επιβολής και συνεπώς χαρακτηριστικά σκοταδιστικής[27], απολυταρχικής, εξουσιαστικής[28] και κατακτητικής ιδεολογίας, η οποία πρώτα-πρώτα κατάστρεψε την κοινοκτημοσύνη και την κοινοβιακή ζωή των ‘πρωτοχριστιανών’, βάζοντας στη θέση της την υποκριτική φιλανθρωπία της φεουδαρχικής μπουρζουαζίας και των Εκκλησιών και στήριξε με όλες τις δυνάμεις της τη λεηλασία των δουλοπάροικων και των κατακτημένων λαών από τους φεουδάρχες και τις μοναρχίες. Στη συνέχεια, και όσο δυνάμωνε ο έλεγχός της πάνω στην κεντρική εξουσία, μετακινείται σταδιακά προς τη νέα πηγή πλούτου, τον ανερχόμενο καπιταλισμό, με τον οποίο και συμμαχεί αναλαμβάνοντας ρόλο προπαγανδιστή της ιδεολογίας της υποταγής στην εκάστοτε κοσμική εξουσία, μέσω της υποταγής στο συμβολικό της φετίχ, στον θεό, και στους κατά τόπους υποτιθέμενους εκπροσώπους του.
Βέβαια, όλα αυτά, που συντελούνται υποδόρια στο κοινωνικό σώμα, δεν είναι τυχαία ή μεταφυσικά. Αντίθετα, αποτελούν καρπό του σταδιακού μετασχηματισμού των οικονομικών δομών που συντελούνται στους κόλπους του φεουδαρχικού συστήματος, οι οποίες μετακινούν την παραγωγή από το χωράφι-φέουδο στο εργαστήριο–εργοστάσιο και συνεπώς μετακινούν τον πλούτο από τον μπουρζουά φεουδάρχη στον έμπορο, στον τραπεζίτη και στον αστό παραγωγό, δηλαδή στις συντεχνίες και στην αγορά των πόλεων και των μεγάλων εμπορικών δικτύων που άρχισαν να διαμορφώνονται και ως εμποροκρατία να ζητούν μερίδιο εξουσίας και μετασχηματισμό της οικονομίας στη μορφή του καπιταλισμού με βάση τη βιομηχανία. Είναι, δηλαδή, οι καινούργιες υλικοτεχνικές συνθήκες, οι καινούργιες σχέσεις παραγωγής, οι αυξημένες ανάγκες και δυνατότητες που επιβάλλουν νέες κοινωνικές αρχιτεκτονικές και γεννάνε νέες ιδεολογίες, νέα εθνικά και ταξικά οράματα και νέες περιπέτειες της ανθρωπότητας μαζί με τα νέα μυαλά που θα τις εκφράσουν[29], θεωρητικά και πολιτικά.
Σ’ αυτήν την αντίληψη της μετακινούμενης εξουσίας, από το ιερατείο και το μονάρχη βασιλιά της φεουδαρχίας, προς τον σκληρό πυρήνα της ανερχόμενης κεφαλαιοκρατικής αστικής τάξης, προσαρμόζεται σταδιακά, αν και με διαφορετικούς ρυθμούς, το χριστιανικό ιερατείο και γι’ αυτό είτε ως ιουδαίο-ραβινισμός, είτε ως ρωμαιοκαθολικός παπισμός είτε ως ορθόδοξος πατριαρχισμός, βρίσκονται σε διαρκή εμφύλιο πόλεμο όχι τόσο για προσχηματικούς δογματικούς, όσο για εθνικούς, οικονομικούς και εξουσιαστικούς λόγους. Στο πλαίσιο αυτής της μετεξέλιξης συντελέστηκαν σχίσματα, συγκρούσεις, κατακτητικοί πόλεμοι, και οι ανταγωνιζόμενες σαν κακές συννυφάδες ‘Εκκλησίες του Χριστού’ εξελίχτηκαν στις πιο βάρβαρες τυραννίες που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η ανθρωπότητα βασανίζοντας, καίγοντας και εκτελώντας όποιον αμφισβητούσε το δόγμα, ή ακόμα και αν τολμούσε να εκφράσει κάποια κοινωνική ευαισθησία ή να διαβάσει τις γραφές με διαφορετικό τρόπο από ό,τι τις διάβαζε ο εκάστοτε ραβίνος, καρδινάλιος ή επίσκοπος[30].
Πυκνό σκοτάδι σκέπασε ολόκληρη την Ευρώπη για χίλια περίπου χρόνια, μέχρι που οι καινούργιες ανάγκες και οι καινούργιες δυνατότητες οδήγησαν στην ανακάλυψη των περισωθέντων πνευματικών θησαυρών και έργων της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας και ιδιαίτερα των προσωκρατικών φυσικών φιλοσόφων και του Αριστοτέλη που έδωσαν ώθηση στις φυσικές επιστήμες, στην ιατρική και στη φιλοσοφία με επίκεντρο τη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα και τον άνθρωπο. Η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός που ακολούθησαν έδειξαν ότι η θρησκευτική σκοταδιστική στασιμότητα οδηγεί στην άβυσσο της παρακμής, σε αντίθεση με την πρόοδο των επιστημών που οδηγεί σ’ ένα δυναμικά εξελισσόμενο καινούργιο κόσμο. Αυτή η προοπτική διευκόλυνε τις καινούργιες εξελίξεις, οι οποίες άνοιξαν τους ορίζοντες της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού που φέρνουν καινούργια και πρωτοποριακή γνώση στα άτομα, στις κοινωνίες και στην ανθρωπότητα, με αποτέλεσμα τον σταδιακό περιορισμό της επίδρασης της θρησκείας στην καθημερινότητά μας. Από τότε η ανθρωπότητα πορεύεται με γρηγορότερους ρυθμούς, και παρά τις τραυματικές εμπειρίες της τους τελευταίους αιώνες, ατενίζει με αισιοδοξία νέους ορίζοντες, οραματίζεται και σμιλεύει αθόρυβα και ανεπαίσθητα ένα ακόμα καλύτερο μέλλον, παρά τα εμπόδια που βάζει σ’ αυτόν τον αγώνα ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου με σκοπό τη διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Καμιά αυτοκρατορία, καμιά εξουσία, καμιά εξουσιαστική θρησκεία και κανένας ηγεμόνας δεν μπόρεσε ποτέ να σταματήσει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή την εργαζόμενη την ανθρωπότητα να κάνει το επόμενο βήμα προς την κοινωνική ισότητα, προς την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία.
_______________________
[1] Για μια εκτενέστερη ανάλυση βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2016, 2η έκδοση.
[2] Ηράκλειτος ο Εφέσιος ήταν Έλληνας προσωκρατικός φιλόσοφος που έζησε τον 6ο με 5ο αιώνα παλαιάς χρονολογίας στην Έφεσο της Μικράς Ασίας. Θεωρείται από τους βασικούς θεμελιωτές της υλιστικής-φυσικής φιλοσοφίας.
[3] Ο Ευσέβιος ο Καισαρείας (265-340), ο λεγόμενος και ‘πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας’, είναι ο πρώτος που, με εντολή και για λογαριασμό του μονοκράτορα Κωνσταντίνου, συναρμολόγησε σε ‘ενιαία ιστορία’ όλους τους σκόρπιους ιουδαιο-μεσσιανικούς χριστιανικούς μύθους, κάποιες από τις ανατολίτικες φιλοσοφίες, τις νεοπλατωνικές θεωρίες και πολλές από τις αρχαίες παγανιστικές δοξασίες και κατασκεύασε τον χριστιανισμό, ως νέα ενιαία ιδεολογία της κοσμοκράτειρας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
[4] Catholic Encyclopedia, Farley Copyright, 1911, vol. vi, p. 656-7, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins of New Testament (Η πλαστογραφημένη προέλευση της Καινής Διαθήκης), Nexus Magazine, Αυστραλία, March 2007, σ. 53.
[5] Bushby Tony, The forged Origins…, ό. π., σ. 53-54.
[6] Ο οποίος, όπως είναι γνωστό, έγινε αυτοκράτορας με στρατιωτικό πραξικόπημα του πατέρα του, δολοφόνησε όσους υποπτευόταν ως πιθανούς διεκδικητές του θρόνου, ακόμα και τον πεθερό του, τον κουνιάδο του, τη γυναίκα του, τον γιο του, τον γαμπρό του και τον ανεψιό του. Ο ίδιος βαπτίστηκε χριστιανός λίγες μόνο ημέρες πριν τον θάνατό του το 337.
[7] Ευσέβιος Καισαρείας, Βίος Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2012.
[8] Μεταληνός Γ. Δ., Κωνσταντίνος ο Μέγας και η ιστορική αλήθεια, http://www.impantokratoros.gr/megas_konstantinos_sykofanties.el.aspx
[9] Βλ. αναλυτικά, Κορδάτος Γιάννης, Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας, εκδ. 20ός αιώνας, Αθήνα 1960, τόμοι 13, εδώ τόμος 7ος, σ. 58 κ. ε.
[10] Ως Οικουμενική αναγνωρίσθηκε, μετά από εκατό και πλέον χρόνια, από τη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Έφεσο το 431.
[11] Davis R.H.C., Ιστορία της Μεσαιωνικής Ευρώπης, Κριτική, Αθήνα 2011, 3η έκδ., αναθεωρημένη από τον R.I. Moore.
[12] Που σημαίνει «θα μπορούσα να είμαι εξωτερικός επίσκοπος υπό τον Θεό». Μεταληνός Δ. Γεώργιος, Εκκλησία και Πολιτεία στην Ορθόδοξη Παράδοση, Αρμός, Αθήνα 2000, σ. 23.
[13] Catholic Encyclopedia, ό.π., vol. v, ό. π., σ. 619-620.
[14] Ο Καίσαρ είχε θεοποιηθεί από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο μετά τον θάνατό του (15 Μαρτίου 44 π.Χ.) και στη συνέχεια λατρευόταν ως ο Θεός Julius, ‘αυτός που σπέρνει τον σπόρο’, δηλαδή ήταν ένας φαλλικός θεός.
[15] Ο Eυσέβιος Καισάρειας (263-340) ήταν επίσκοπος της πόλης Καισάρειας στην Παλαιστίνη, φανατικός οπαδός της διδασκαλίας του Ωριγένη, είχε ασπασθεί την αίρεση του Aρειανισμού, η οποία όμως απορρίφτηκε στη Σύνοδο της Νικαίας. Ως ένας από τους πιστούς θρησκευτικούς συμβούλους του αυτοκράτορα, πειθάρχησε στη βούλησή του και ήταν αυτός που κατάφερε, μέσω της ανάθεσης από τον αυτοκράτορα να συνθέσει τις απόψεις των συνέδρων και των θρησκευτικών μύθων, να επενδύσει τις αποφάσεις της Συνόδου με το γνωστό σ’ αυτόν ιουδαιο-χριστιανικό δόγμα.
[16] Επίσκοπος Ευσέβιος (260-339), παρατίθεται στο: Bushby Tony, The Bible Fraud, Pacific Blue Group 2001 (Οι χρονολογίες γέννησης και θανάτου του διαφέρουν από πηγή σε πηγή).
[17] «…ένα ασυνάρτητο τσούρμο ηλιθίων, όπως επίσκοποι, ιερείς, διάκονοι, υποδιάκονοι, στενοί συνεργάτες, μάγοι και εξορκιστές συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν και να αποφασίσουν πάνω σε ένα ενιαίο σύστημα πεποιθήσεων που θα περιλάμβανε μόνο ένα Θεό», αναφέρεται στο: Catholic Encyclopedia, ό.π.
[18] «Ο κλήρος στη σύνοδο της Νίκαιας βρισκόταν υπό το καθεστώς του διαβόλου [...] ήταν ένα σώμα ασυνάρτητων ηλιθίων [...] και η σύνοδος προστάτευε τις πιο ποταπές αχρειότητες». Watson Richard, An Apology for Christianity, 1776. «Εκτός από τον Κωνσταντίνο και τον έμπιστό του Ευσέβιο, δεν υπήρχαν εκεί παρά αγράμματα, ασήμαντα πλάσματα, που δεν καταλάβαιναν τίποτα». Bishop J. W. Sergerus, Secrets of the Christian Fathers, 1685, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π.
[19] Παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55.
[20] Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία 3, 325, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, σ. 55.
[21] Παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55. Βλ. επίσης σε αποσπασματική απόδοση στα ελληνικά, Αθηναίος Γιώργος, Η Αληθινή Ιστορία του Ιησού Χριστού και του Χριστιανισμού, http://filostratos.pblogs.gr/2012/08/h-alhthinh-istoria-toy-ihsoy-hristoy-kai-toy-hristianismoy.html
[22] God’s Book of Eskra, ch. x1viii, par. 31, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55.
[23] Η οποία σε κάθε μετάφραση ή επανέκδοσή της εκακοποιείτο ανάλογα με τις αντιλήψεις, τις σκοπιμότητες και τις ιδιοτροπίες της εκάστοτε εξουσίας, του εκάστοτε μεταφραστή, επισκόπου, πάπα και βασιλιά, με αποτέλεσμα η τρέχουσα μορφή της να διαφέρει πολύ από την αρχική γραφή του μύθου, βλ. σχετικά στο: Bushby Tony, The Bible Fraud, Pacific Blue Group 2001.
[24] Η Έβδομη Σύνοδος, που λέγεται και Δεύτερη της Νίκαιας και έγινε το 786-787 πάλι στη Νίκαια, κατήγγειλε την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας ως «μια σύνοδο ανόητων και τρελών και ζήτησε να ακυρωθούν οι αποφάσεις που εκδόθηκαν από άνδρες με ταραγμένους εγκεφάλους», Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π.
[25] «Τα πρακτικά της Νίκαιας μυστηριωδώς απουσιάζουν από τους κανόνες», Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol iii, ό. π., σελ..160.
[26] Catholic Encyclopedia, ό.π., vol. iii, ό. π., σελ 299 κ.ε.
[27] Μόλις έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ο χριστιανισμός εξαφάνισε όλα τα βιβλία των ‘αιρετικών’, πλαστογράφησε τα δικά του αρχικά κείμενα που ήταν ολοφάνερα κακοκατασκευασμένα και «έπνιξε τη φωνή κάθε ελεύθερου στοχαστή που δεν συμφωνούσε με το δόγμα της Εκκλησίας και αντιγνωμούσε με τις επίσημες πια χριστιανικές παραδόσεις. Το ίδιο έγινε και στον Μεσαίωνα. Και τότε πνίγηκε στο αίμα κάθε απόπειρα να ερευνηθούν οι γραφές με το φως της λογικής και της επιστήμης, και η φωτιά και το σίδηρο ήταν η τιμωρία για εκείνους που τολμούσαν να κηρύξουν το ‘ερευνάτε τις Γραφές’». Κορδάτος Γιάνης, Ιησούς Χριστός…, ό.π., τόμ. 1ος, σ. 9.
[28] Ο πάπας Γελάσιος Α΄ (από το 492 μέχρι το 496) έθεσε θέμα σχέσεων Εκκλησίας-κράτους, δηλαδή σχέσεις μεταξύ του Πάπα και του αυτοκράτορα, και ποιος πρέπει να έχει τα πρωτεία. Κατά τον Γελάσιο, ο χριστιανισμός δεν περιορίζεται στην κάλυψη των θρησκευτικών αναγκών και μόνον, αλλά κατευθύνει τα βήματα του ανθρώπου και στον ηθικό και στον πολιτικό βίο. Ο χριστιανισμός αφορά στο σύνολο του βίου, κι όχι σ’ ένα τμήμα του. Τίθεται, συνεπώς, το ερώτημα: ποιος κυβερνά το πλήρωμα της Εκκλησίας, ο αυτοκράτορας ή ο Πάπας; Ποιος αποφαίνεται για τα δόγματα της πίστεως; Ποιος μεριμνά για τον τρόπο ζωής του χριστιανικού κοινωνικού σώματος, καθώς και για τις αξίες που δι’ αυτού του τρόπου θα ενσαρκώσει και θα υπηρετήσει; Έτσι άρχισε ο Μεσαίωνας και ο σκοτεινός θρίαμβος του παπισμού και της λεγόμενης ορθοδοξίας στο όνομα ενός σκοτεινού μύθου και του ανύπαρκτου ιδρυτή του χριστιανισμού.
[29] Βλ. σχετικά Tuma Elias, Ευρωπαϊκή οικονομική ιστορία, Gutenberg, Αθήνα 1971, 2 τόμοι. Βλ. επίσης Ντόμπ Μόρις, Θεωρίες της αξίας και της διανομής, Gutenberg, Αθήνα 1976, 3η έκδ. Βλ. ακόμα Rima, Ingrid Hane Ιστορία της οικονομικής ανάλυσης, Gutenberg, Αθήνα 1978. Και τέλος, Roll Eric, Ιστορία της οικονομικής σκέψης, Παπαζήσης, Αθήνα χ.χ.
[30] «Αποκεφαλισμός. Κάψιμο στην πυρά. Απαγχονισμός. Στραγγαλισμός. Καταποντισμός (ράψιμο των καταδικασμένων σε σάκους γεμάτους φίδια και ρίξιμό τους σε ποταμό ή θάλασσα. Λιθοβολισμός. Ψήσιμο στη θράκα. Εκδορά. Θανάτωση σε βραστό νερό, λάδι ή πίσσα. Ανάποδη σταύρωση. Παλούκωμα. Κάψιμο με πυρωμένα σίδερα. Φαρμάκωμα. Ευνουχισμός. Τύφλωση. Ακρωτηριασμός. Ρινοτομή. Δουλεία. Ισόβια καταναγκαστικά έργα στα μεταλλεία και για τους τυχερούς ισόβιος εγκλεισμός σε μοναστήρι». Διεξοδικά για τη σχέση της εξουσίας με τα βασανιστήρια στην ιστορία και ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα, βλ. Σιμόπουλος Κυριάκος, Βασανιστήρια και εξουσία, Στάχυ, Αθήνα 2003.