Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Αντιστεκόμαστε στην παρακμή



Αντιστεκόμαστε στην παρακμή κι’
αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο κόσμο
Με κούφιες  προσευχές και φρούδες  ελπίδες
Αιώνες τώρα προκοπή δεν είδα και δεν είδες
Γνώση, μυαλό χρειάζεται δύναμη για να πάρεις
Κιαγώνες ασυμβίβαστους πρέπει να ρισκάρεις.
Αγώνες για ισότητα, για κοινωνική δημοκρατία
Να φύγει απτο κεφάλι μας η κεφαλαιοκρατία
Χωρίς  όπλα  φονικά  να ζούμε, χωρίς  αφεντικά
Με αλήθειες, με ισότητα κι’ ανθρώπινα ιδανικά.
Για  μια  ζωή ελεύθερη, γεμάτη δημιουργίες
Χωρίς μύθους σκοτεινούς χωρίς ραδιουργίες
Αγάπης κόσμο καινούργιο μαζί εδώ να χτίσουμε
Κι’ ίσοι σαν άνθρωποι αξιοπρεπείς να ζήσουμε.
ΚΑΛΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ, ΚΑΛΟ ΜΥΑΛΟ, ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΚΑΛΟΥΣ
ΑΓΩΝΕΣ. ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΚΑΛΟ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΝΙΚΗΦΟΡΟ 2015
Κώστας Λάμπος
25. Δεκέμβρη 2014

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΗ "ΟΥΤΟΠΙΑ"1
(Πορεία στο φωτεινό μονοπάτι που οδηγεί στη Λεωφόρο του Ουμανισμού)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Ένας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία
δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει απ’ έξω τη μόνη χώρα όπου η ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται.
Και όταν προσγειωθεί κοιτάζει πέρα και βλέποντας μια
καλύτερη χώρα ξεκινάει για ’κεί. Πρόοδος είναι
η υλοποίηση της μιάς μετά την άλλη Ουτοπίας»
Oscar Wild

«Ο πρώτος άνθρωπος που, έχοντας φράξει ένα κομμάτι γης, και
είπε στο εαυτό του πως αυτό ήταν δικό του και οι άλλοι τον πίστεψαν, αυτός ήταν ο πραγματικός δημιουργός της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα, πόσους πολέμους και
δολοφονίες, πόση φρίκη και δυστυχία θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος, αν κάποιος ξήλωνε το φράχτη και
φώναζε στους άλλους: ‘Μην ακούτε αυτόν τον απατεώνα και μην ξεχνάτε πως οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους μας
και η Γη η ίδια δεν ανήκει σε κανέναν»
Ζαν Ζακ Ρουσσώ
Η ουτοπία δεν είναι παρά η εικόνα που έχουν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες για τον εαυτό τους σε μέλλοντα χρόνο. Επειδή όμως το μέλλον, δηλαδή το Αύριο, Μεθαύριο θα είναι Χτες, γι' αυτό η ουτοπία ενυπάρχει στην ανθρώπινη και κοινωνική δράση του Σήμερα, ως σπόρος του Αύριο, ως φωτεινό μονπάτι, που οδηγεί την ανθρωπότητα στον Ουμανισμό, στην Αταξική Κοινωνία. Αν, λοιπόν, ως «Ουτοπία» θεωρήσουμε κάθε απόπειρα για να υπερβούμε τα δεδομένα, κάθε προσπάθεια για να αμφισβητήσουμε την απαράδεκτη υπάρχουσα πραγματικότητα και να σκεφτούμε κάτι που τοποθετείται πέρα από αυτήν και την υπερβαίνει, τότε πρέπει να αξιολογήσουμε θετικά την ουτοπία ως έκφραση μιας σταθερής αγωνιστικής τάσης του ανθρώπου να υπερβαίνει βελτιωτικά τον εαυτό του και τα όριά του. Με αυτή την έννοια, η ουτοπική σκέψη μετατοπίζει διαρκώς τα στενά όρια του υπαρκτού, διευρύνοντας σταθερά την έννοια του εφικτού και επιδιώκοντας κάθε φορά την πραγμάτωση του νοητού και επιθυμητού πραγματοποιοώντας έναν κάθε φορά καλύτερο κόσμο.
Πολλοί, άλλοι σκόπιμα κι’ άλλοι απερίσκεπτα, υποστηρίζουν πως ‘τα συστήματα οι άνθρωποι τα δημιουργούν’ και συνεπώς το γεγονός πως όλα τα μέχρι σήμερα συστήματα ήταν βίαια και καταπιεστικά, αυτό οφείλεται στην ‘ανθρώπινη φύση’2. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι τα συστήματα τα δημιουργούν και τα επιβάλλουν ‘άνθρωποι’, αλλά όχι ‘οι άνθρωποι’, δηλαδή κάποιοι ξεχωριστά και όχι όλοι μαζί, γι’ αυτό άλλωστε και είναι ‘εγωιστικά’, ταξικά, άδικα, καταπιεστικά, καταστροφικά και απάνθρωπα.
Γι’ αυτό δεν συμμερίζομαι την άποψη, πως αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, πως δηλαδή ο άνθρωπος είναι θηρίο που φοβάται και είναι αναγκασμένος να φοβίζει και να χρησιμοποιεί κάθε μορφής βία για να επιβιώσει, αφενός μεν, γιατί ο άνθρωπος απόκτησε στη βασανιστική διαδρομή του ‘Λογική Σκέψη’ και ‘συνείδηση κοινωνικού όντος’, και αφετέρου δε, γιατί αυτή η άποψη φορτώνει συνειδητά την "ανθρώπινη φύση" στη Μάνα-Φύση, παραγνωρίζει το ρόλο των κοινωνικών συνθηκών και απαλλάσσει από τις ευθύνες τους, τους εκάστοτε κυρίαρχους εξουσιαστές που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν ακόμα σήμερα εξουσιαστικές κοινωνικές δομές και θεσμούς Φόβου και Βίας, συνθήκες, συγκυρίες και λειτουργίες που παράγουν φρικαλεότητες απόλυτης πείνας, καταστροφικών πολέμων και βαρβαρότητας και με αυτό παράγουν ρόλους και ανθρώπινους χαρακτήρες, παράγουν δηλαδή την ανθρώπινη 'φύση', την οποία προφανώς δεν την παράγει η Φύση.
Πολλοί που συμμερίζονται την ψευτοθεωρία περί ‘ανθρωποθηρίου’, επικαλούνται συνήθως τον Αριστοτέλη που όριζε τον άνθρωπο ως ζώον, ή ακόμα και ως θηρίο. Αποφεύγουν όμως να αναφέρουν πως ο Αριστοτέλης όριζε έτσι τον εκτός κοινωνίας, τον ‘εκτός πόλεως’, και κατά συνέπεια τον ‘εκτός πολιτικής’, με την ευρεία έννοια, άνθρωπο. Γι’ αυτό άλλωστε δίδασκε στα Ηθικά Νικομάχεια ότι, «καμιά από τις ηθικές αρετές δεν είναι έμφυτη στους ανθρώπους [] αλλά έχουμε γεννηθεί με την ικανότητα να δεχόμαστε αυτές τις αρετές και να τελειοποιούμαστε ως προς αυτές με τη συνήθεια»3 [] ζώντας σε κοινωνίες4. Αυτή η άποψη του Αριστοτέλη δείχνει τη βαθιά πεποίθησή του, ότι ο Άνθρωπος συνειδητά επέλεξε να μην είναι θηρίο ή ζώον, αλλά να είναι ‘ζώον πολιτικόν’ και να ζει σε κοινωνίες που θα του επιτρέπουν, μέσα από τη συμμετοχή του, με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία, στις διαδικασίες λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων που αφορούν στο κοινωνικό γίγνεσθαι, να ‘ανθρωπεύεται’ ασταμάτητα, με τελικό σκοπό την 'ευδαιμονίαν'5. Τι φταίει, όμως, που οι άνθρωποι δεν ζουν σε κοινωνίες και σε συνθήκες σύμφωνα με τη φύση τους;
Είναι γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ και δεν υπάρχει πουθενά μία δεδομένη, σταθερή και αμετάβλητη, καλή ή κακή, ανθρώπινη φύση, αλλά ολόκληρη σειρά από ανθρώπινες φύσεις. «Αυτό συμβαίνει γιατί η λεγόμενη ανθρώπινη φύση είναι ιστορική. Κάθε κοινωνία κατασκευάζει τη δικιά της»6, οπότε το πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης είναι πρόβλημα, καλής ή κακής κοινωνίας, δηλαδή καλής ή κακής εξουσίας. Ιστορικά οι μορφές εξουσίας μπορούν βασικά να διακριθούν σε μορφή αυτοπροσδιοριζόμενης κοινωνικής συμβίωσης, δηλαδή άμεσης δημοκρατίας και σε διάφορες μορφές αυταρχικής, αντικοινωνικής εξουσίας Φόβου, καταπίεσης και αλλοτρίωσης.
Αυτό σημαίνει πως κάθε κοινωνία που στηρίζεται στο βίαιο κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, στην ακραία ανισοκατανομή του κοινωνικού πλούτου και στην ‘ιερότητα της ιδιοκτησίας’, δηλαδή της συσσωρευμένης κλοπής του προϊόντος της υπερεργασίας των εργαζόμενων, καταλήγει αναγκαστικά σε κοινωνία που τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται. Σε κάθε τέτοια κοινωνία η ‘ανθρώπινη φύση’ εκπαιδεύεται στην ανταγωνιστική αγοραπωλησία, για την εξασφάλιση, προνομιακά, σκανδαλώδικα και σε βάρος των άλλων, του ζειν και του ‘ευ ζειν’, οπότε, (και αφού οι κεφαλαιοκράτες κλέβουν τους εργαζόμενους και το κράτος κλέβει με το άδικο φορολογικό σύστημά του φόρους από τους φτωχούς για λογαριασμό των πλούσιων), φαντάζει ‘φυσικό’, ο καθένας να κλέβει όποιον, όταν και όπως μπορεί. Έτσι, καθημερινά συμβαίνει, όπως μας πληροφορούν τα ΜΜΕ:
  • -Δικαστές να πουλάνε, έναντι χρημάτων ή έναντι προαγωγής, αποφάσεις, δικαστηρίων,7
  • -Στρατηγοί να πουλάνε προαγωγές και απολυτήρια στρατού,8 κι’ όχι μόνο,
  • -Καθηγητές πανεπιστημίου να πουλάνε πτυχία, ακόμα και ιατρικής,9
  • -Καθηγητές Τεχνικών Επαγγελματικών Λυκείων να πουλάνε, ακόμα και με τη ‘μέθοδο delivery’, απολυτήρια με ‘άριστα’, για άμεσο διορισμό,
  • -Οι ‘πέντε μεγάλοι νταβατζήδες’ να «εμποδίζουν την κυβέρνηση να εφαρμόσει την πολιτική της»,10
  • -Τα ιερατεία να πουλάνε ‘διαβατήρια’ για τον ‘παράδεισο’, την ‘ευλογία’ τους και ότι μπορούν από την αμύθητη εκκλησιαστική περιουσία ‘τους’,
  • -Αστυνομικοί να πουλάνε προστασία και ναρκωτικά,
  • -Πολιτικοί να πουλάνε νόμους, διευκολύνσεις και υποσχέσεις,
  • -Κάθε λογής ‘αρμόδιοι’ να πουλάνε το καθήκον τους ως εκδούλευση, με αντάλλαγμα τα γνωστά ‘γρηγορόσημα’ και για να περιοριστούμε μόνο ενδεικτικά σ' αυτές τις περιπτώσεις διεφθαρμένων συνειδήσεων εξαιτίας του διεφθαρμένου συστήματος διαχείρισης της κοινωνίας,
  • -«ά-νθρωποι»,, γενικά (με α μικρό και στερητικό), να πουλάνε την πατρίδα τους, την ιστορία τους, τη συνείδησή τους, Ανθρώπους, ακόμα και τα παιδιά τους,
οπότε οι εργαζόμενοι και πολύ περισσότερο οι άνεργοι, για να μπορούν να πουλάνε, όσο-όσο, τη μυϊκή και την πνευματική τους δύναμη, αναγκάζονται να πουλάνε , όσο-όσο, τη σιωπή, την ανοχή και την ψήφο τους.



“Μια ζωή στρουθοκαμηλίζω. Και τώρα με ειδοποιούν ότι ήταν σκατά, δεν ήταν άμμος”.
Γι’ αυτό συμμερίζομαι την άποψη πως αυτός ο αντιφατικός πολιτισμός διαμορφώθηκε, ‘εκ των πραγμάτων’ στην αργόσυρτη και βασανιστική πορεία της Ανθρωπότητας, σταδιακά σαν αποκρυστάλλωμα της σύγκρουσης ανάμεσα στους εκάστοτε εξουσιαστές, που, με την κοινωνική οργάνωση και διαχείριση του Φόβου, έχτιζαν και συνεχίζουν να χτίζουν ακόμα εξουσιαστικές κοινωνίες, με θεσμικές σπηλιές και δεσμά για τους εξουσιαζόμενους, οι οποίοι με τη σειρά τους πάλευαν, παλεύουν και θα συνεχίσουν να παλεύουν, μέχρι την οριστική νίκη τους, για μια ζωή στο Φως, έξω από κάθε λογής σπηλιές και σε κοινωνίες χωρίς Φόβο11.
Συνεπώς και σε τελική ανάλυση η πόλις δεν είναι μια «φυσική» οντότητα, αλλά (για τον Αριστοτέλη μια «φύσει», για τον Πρωταγόρα μια "συμβάσει", δηλαδή "νόμω" και για τον Ρουσώ "θέσει"), μια συνειδητή επιλογή του ανθρώπου, που υπαγορεύεται από το φυσικό λόγο. Είναι «φύσει», μια διαχρονικά μεταβαλλόμενη οντότητα, η οποία μετασχηματίζεται ανάλογα με τις συνθήκες και την ανθρώπινη βούληση. Αποτελεί τον «φυσικό» χώρο διαβίωσης του ανθρώπου, επειδή αυτός τον επέλεξε για να μπορέσει μέσα σ’ αυτόν να επιτύχει τον τελικό του σκοπό, που δεν είναι άλλος από την ελευθερία και ευδαιμονία όλων των μελών της πόλεως, της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.

1 Για μια διεξοδικότερη ανάλυση Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009, σελ. 347-352.
2 «Είναι αμφίβολο εάν η έννοια της ‘ανθρώπινης φύσης’ σημαίνει πράγματι κάτι, αφού η συνείδηση, η συμπεριφορά, οι συνήθειες και αξίες των ανθρώπων παρουσιάζουν τεράστια ποικιλία και επηρεάζονται από την ιστορία και τον πολιτισμό που αναπτύσσεται σε κάθε δεδομένη κοινωνία… Εκείνο που πολλοί θεωρούν ως ανθρώπινη φύση είναι στην πραγματικότητα ένα σύνολο θεωρήσεων και προκαταλήψεων που απορρέουν από την κουλτούρα μιάς συγκεκριμένης κοινωνίας…Η ιδέα ότι η ανθρώπινη φύση μένει αμετάβλητη σαν απολίθωμα, είναι απλά ένα άλλος τρόπος με τον οποίο οι υποστηρικτές του παρόντος συστήματος προσπαθούν να πείσουν ότι και η κοινωνία μένει αμετάβλητη… Η ανθρωπολογία και η ιστορία προσφέρουν επιχειρήματα σε όσους επιθυμούν να αλλάξουν αυτοί οι θεσμοί. Είναι ευαπόδεικτο ότι πολλά από τα εμπόδια στην αλλαγή που έχουν αποδοθεί στην ανθρώπινη φύση, οφείλονται στην πραγματικότητα στην αδράνεια των θεσμών και την εκούσια επιθυμία των ισχυρών τάξεων να διατηρήσουν το υπάρχον καθεστώς», Magdoff Harry and Magdoff Fred, Προσεγγίζοντας το σοσιαλισμό, στο: Σοσιαλισμός για τον 21ο Αιώνα, ό. π. σελ. 30-31
3 «Αι διανοητικαί αρεταί διδάσκονται, ενώ αι ηθικαί γεννώνται εκ της συνηθείας…Επομένως ούτε εκ φύσεως ούτε παρά φύσιν γεννώνται εντός μας αι αρεταί, αλλά ναι μεν εγίναμεν εκ φύσεως επιδεκτικοί δι’ αυτάς, τελειοποιούμεθα όμως με την συνήθειαν», Αριστοτέλους Ηθικά Νικομάχεια, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ, Αθήνα χ.χ., (η υπογράμμιση στο πρωτότυπο).
4 Βλέπε σχετικά Hanson Victor Davis και Heath John, Ποιος σκότωσε το Όμηρο; ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 1999, σελ. 78 κ. επ.
5"∆ιότι, όπως ο άνθρωπος, όταν πεττύχει την πλήρη ηθικοπολιτική του ανάπτυξη, είναι το τελειότερο ζώο, αντίθετα είναι το χειρότερο απ’ όλα, όταν ζει χωρίς νόμους και χωρίς σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Η χειρότερη μορφή αδικίας είναι βεβαίως εκείνη που διαθέτει όπλα. Και άνθρωπος γεννιέται έχοντας ως όπλα τις δυνατότητές του για διανοητικές και ηθικές αρετές. Αυτά όμως μπορεί να τα χρησιμοποισει κατεξοχήν και για αντίθετους σκοκούς. Γι’ αυτό ο άνθρωπος χωρίς αρετές είναι το πιο ανόσιο και άγριο ζώο και σχετικά με τις σαρκικές και γαστριμαργικές απολαύσεις το χειρότερο απ’ όλα. Αντίθετα,η δικαιοσύνη συνάπτεται με τους θεσμούς της πολιτικής κοινωννίας. ∆ιότι το σύστημα απονομής δικαιοσύνης είναι η τάξη της πολιτικής κοινωνίας και η δικαιοσύνη είναι απόφανση περί του δικαίου", (Αριστοτέλης, Πολιτικά Α, 1253).
6 Jameso Frederic, Πολιτική της Ουτοπίας, στο: NEW LEFT REVIEW (Ελληνική έκδοση), Επιλογή από τα άρθρα των δυό τελευταίων ετών, ΑΓΡΑ, Αθήνα 2006, σελ.15.
7 Βλέπε στον Ημερήσιο τύπο των τελευταίων ετών για τη δράση του ‘παραδικαστικού και παραεκκλησιαστικού κυκλώματος.
8 Κόκκαλη Βασιλική, «Συγκοινωνούντα δοχεία Παραδικαστικό και Παραστρατιωτικό», στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της 14.01.2007, σελ, 29. Βλέπε επίσης, Σρόϊτερ Αντώνης, «Η απάτη και τα χακί κυκλώματα. Η λίστα της ‘λούφας με τα 71 ονόματα», στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της 14.01.2007, σελ. 27. Βλέπε ακόμα, Κορωναίος Πασχάλης, «Επώνυμοι χωρίς…ονοματεπώνυμα», στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 14.01.2007, σελ. 25.
9 Γκάλη Όλγα, «Εκατό γιατροί-‘μαϊμού’, χειρουργούν ανά την Ελλάδα», στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της 14.01.2007,σελ. 22. Βλέπε ακόμα, Γκάλη Όλγα, ‘Έτσι λειτουργούσε το κύκλωμα με τα πλαστά πτυχία της ιατρικής’, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της 21-01.2007, σελ. 8. Και Γκουτζάνης Σπύρος και Καρλατήρα Τότα, «Παρέμβαση Γιαννάκου και Αβραμόπουλου για τους γιατρούς-μαϊμού», ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της 21.01.2007, σελ. 10.
10 Κατά δήλωση του ίδιου του πρωθυπουργού, στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ που έγινε στο ‘Οβελιστήριο Μπαϊρακτάρη’ και ‘διέρρευσε’ για να δει το φως της δημοσιότητας, με προφανή στόχο να το γράψουν οι εφημερίδες, να περάσει στις βραδινές ειδήσεις, να χαρούν οι οπαδοί, να φοβηθούν οι ‘νταβατζήδες’ και να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις, για να πάει μπροστά η χώρα. Τόση αφέλεια !
11Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ. ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ?

To 1% των Ελλήνων κατέχει το 56% του πλούτου της χώρας


Στοιχεία για την υπερσυγκέντρωση του πλούτου στην Ελλάδα αλλά και
σε όλο τον πλανήτη παρουσιάζει η τελευταία έκθεση της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 48% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ στην Ελλάδα το 1% συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου. Η τράπεζα προειδοποιεί πως η αύξηση της ανισότητας μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα ύφεση.
Στην έκθεση, που δημοσιεύτηκε στον Guardian, αναφέρεται πως ο παγκόσμιος πλούτος έχει αυξηθεί σε νέο επίπεδο ρεκόρ των 263 τρις δολαρίων, σημειώνοντας ετήσια άνοδο 20,1 τρις, τη μεγαλύτερη από το 2007. Όπως σημειώνεται στην έκθεση:
  • «συνολικά το φτωχότερο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει λιγότερο από 1% του συνολικού πλούτου,
  • το πλουσιότερο 10% κατέχει το 87% του παγκόσμιου πλούτου και
  • το κορυφαίο 1% διαθέτει το 48,2% του παγκόσμιου πλούτου.
    Τα στοιχεία για την Ελλάδα καταδεικνύουν πως το 1% ενισχύθηκε την περίοδο της κρίσης. Ειδικότερα το πλουσιότερο 1% των Ελλήνων κατείχε το 2000 το 54,1% του πλούτου, το 2007 το 48,6%, ενώ το 2014 το 56,1%.
Σύμφωνα με την Ημερησία, οι αναλυτές της ελβετικής τράπεζας διαπιστώνουν πως κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα οι διαφορές στον πλούτο συρρικνώθηκαν στις χώρες με υψηλά εισοδήματα, αλλά η τάση αυτή μπορεί να έχει αρχίσει να αντιστρέφεται. Η ανισότητα υποχώρησε ανεπαίσθητα σε πολλές χώρες πριν από την οικονομική κρίση, αλλά τείνει να αυξάνεται από το 2008 και έπειτα, ιδιαίτερα στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου των νοικοκυριών (34,7%) συγκεντρώνεται, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, στη Βόρεια Αμερική. Η Ευρώπη βρίσκεται στη δεύτερη θέση με 32,4% και ακολουθεί η περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού (χωρίς την Κίνα), με 18,9%. Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα της Ημερησίας, ο συνολικός πλούτος την Κίνα αυξήθηκε κατά 715 δισεκατομμύρια δολάρια ή 3,5% μέσα σε έναν χρόνο. Υποχώρηση καταγράφεται στην Ινδονησία (-260 δισεκ. δολάρια), στην Αργεντινή και τη Ρωσία (-135 δισεκ. δολάρια στην καθεμία) και την Τουρκία (-100 δισεκ. δολάρια).
Σχετικά με τους εκατομμυριούχους, οι ΗΠΑ φιλοξενούν στο έδαφός τους το 41% των ανθρώπων η περιουσία των οποίων ξεπερνά το 1 εκατομμύριο δολάρια, ενώ συνολικά ο αριθμός των εκατομμυριούχων στον κόσμο θα φτάσει τα 53,2 εκατομμύρια το 2019. Οι πέντε πλουσιότερες χώρες όσον αφορά τον μέσο πλούτο ανά ενήλικο κάτοικο είναι κατά σειρά η Ελβετία, η Αυστραλία, η Νορβηγία, οι ΗΠΑ και η Σουηδία.
____________________
http://tvxs.gr/news/ellada/1-ton-ellinon-katexei-56-toy-ploytoy-tis-xoras

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Yυπάρχει ένα άτυπο παγκόσμιο διευθυντήριο που αντλεί την εξουσία του από τον σκληρό πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης


ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΓΝΩΜΗ

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΜΕ 

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ OΛΟ ΤOΝ ΚOΣΜΟ

ELLINIKI  GNOMI

Die Zeitung der Griechen in Europa.


«Η εκάστοτε άρχουσα τάξη της 


Ελλάδας λειτουργούσε εξαρτημένα, 


συμπληρωματικά και υπαλληλικά»



Μιλάει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ 

ο Κώστας  Λάμπος, 

συγγραφέας, πανεπιστημιακός, διδάκτορας της 

Σχολής Οικονομικών Επιστημών 

του FREIE UNIVERSITÄT BERLIN.



Ο Κώστας Λάμπος είναι συγγραφέας, διδάκτορας της Σχολής Οικονομικών Επιστημών του FREIE UNIVERSITÄT BERLIN. Δίδαξε Ιστορία Οικονομικών Θεωριών και Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης, στην ΑΒΣΘ, (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), Κράτος και αναπτυξιακή εμπειρία της Ελλάδας και Τεχνολογία και Εργασιακές σχέσεις, στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, Οικονομικό Προγραμματισμό και Συνεταιριστική Οικονομία στο ΤΕΙ ΑΘΗΝΑΣ. Έχει δημοσιεύσει βιβλία, μελέτες και άρθρα, στα ελληνικά και σε αρκετές ξένες γλώσσες. Σήμερα μιλάει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ.

Συνέντευξη στον Αποστόλη Ζώη.


Πού οδηγείται ο κόσμος κ. Λάμπο; Πόλεμοι, φτώχεια και δυστυχία, λίγα χρόνια μετά την έλευση του 21ου αιώνα. Ποιοι ευθύνονται για αυτή την κατάσταση;





Ο κόσμος είναι φανερό ότι, με τη σημερινή του ολιγαρχική αρχιτεκτονική που διασπά τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα συνολικά στους ελάχιστους ευημερούντες και στους πολλούς καταπιεζόμενους και δυστυχούντες και υπό την καθοδήγηση του, επιμελώς κρυπτόμενου πίσω από κυβερνήσεις αχυρανθρώπων, σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, ο οποίος αποτελείται από μερικές δεκάδες παγκόσμιας εμβέλειας διαπλεκόμενους οικονομικούς ομίλους, οδηγείται στην καπιταλιστική βαρβαρότητα χαρακτηριστικά της οποίας είναι η ακραία όξυνση των ανισοτήτων, η γενίκευση των καταστροφικών πολέμων και η μη αναστρέψιμη καταστροφή της Φύσης με αποτέλεσμα την προϊούσα ερημοποίηση του πλανήτη και τη συνεχώς διευρυνόμενη φτωχοποίηση της αποφασιστικής πλειοψηφίας των κατοίκων του. Όλα αυτά έχουν ως αφετηρία τους το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο βεβαίως δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά ένα οικονομικό σύστημα που επιβλήθηκε και συντηρείται με τη βία των θεσμών της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, της εξαρτημένης εργασίας και των δομών της εμπορευματικής παραγωγής με σκοπό τη μεγιστοποίηση του ατομικού κέρδους και των λειτουργιών του ανταγωνισμού που οδηγούν σε πόλεμο όλων εναντίον όλων και στο ‘ο θάνατός σου ή ζωή μου’. Αυτό το οικονομικό σύστημα δεν είναι αφηρημένη έννοια, αντίθετα έχει το πρόσωπο, το όνομα και τη διεύθυνση των περίπου εκατό πολυεθνικών συγκροτημάτων που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία. lampos-foto1



Υπάρχει φως στον ορίζοντα; Και η πνευματική ηγεσία του κάθε τόπου πού βρίσκεται; Γιατί δεν αναλαμβάνει δράση;



Στην μακραίωνη, αργόσυρτη και βασανιστική πορεία της ανθρωπότητας, ιδιαίτερα μετά την εμφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας, της πατριαρχικής οικογένειας, του καταπιεστικού-ταξικού κράτους και των εξουσιαστικών σκοταδιστικών θρησκειών, τόσο οι επιμέρους κοινωνίες όσο και η ανθρωπότητα συνολικά αντιμετώπισαν πολλές φορές αντίστοιχες καταστάσεις, τηρουμένων βέβαια των ιστορικών αναλογιών, αλλά πάντα στο παρά πέντε, κάποτε μάλιστα στο και πέντε, κατάφερναν να γκρεμίζουν κραταιές αυτοκρατορίες και να ξεμπλοκάρουν την βήμα-βήμα πορεία του ανθρώπου προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας. Προσωπικά συμμερίζομαι αυτή την αισιοδοξία της ιστορίας και παρατηρώντας τα σκιρτήματα των νέων κοινωνικών κινημάτων που συνοδεύουν τη σταδιακή αφύπνιση των δημιουργικών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, διαπιστώνω πως στους κόλπους του παλιού επωάζεται το καινούργιο, ένας καλύτερος κόσμος της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της οικονομικής-κοινωνικής ισότητας, της ελευθερίας και της καθολικής ευημερίας. Σ’ αυτή την προσπάθεια στρατεύονται όλο και περισσότεροι και όλο και περισσότερο, όσοι γνωρίζουν πως κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος εκτός από εκείνους που δεν δόθηκαν. Βέβαια όπως όλες οι ηγεσίες έτσι και η λεγόμενη ‘πνευματική ηγεσία’ υπηρετούν το σύστημα της εκμετάλλευσης και του αποπροσανατολισμού της εργαζόμενης ανθρωπότητας, γιατί αυτό τους χρήζει ηγεσίες και τους μπουκώνει το στόμα με προνόμια για να σιωπούν ή για να παράγουν και να αναπαράγουν σκοταδισμούς και ταξικές ιδεολογίες. Όσο, όμως, οι επιστήμες και η τεχνολογία εξελίσσονται και στο βαθμό που γίνονται κτήμα μεγαλύτερων τμημάτων της κοινωνίας, τόσο οι κοινωνίες αποκτούν γνώση, αυτοπεποίθηση και επίγνωση του δικού τους ρόλου για την κοινωνική απελευθέρωσή τους, οπότε και σταδιακά συνειδητοποιούν πως πρέπει να μετακινηθούν από τον ετεροπροσδιορισμό μέσω των ‘ηγεσιών’ προς τον αυτοπροσδιορισμό των κοινωνιών που δεν χρειάζονται μεσσίες, ηγέτες, ‘πρωτοπορίες’, ‘νονούς’ και ‘νταβαντζήδες’.



Εκτιμάτε ότι έρχονται χειρότερες μέρες για τους αδύναμους λαούς; Και η Ελλάδα που βρίσκεται σε όλες αυτές τις εξελίξεις;



Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση με αιχμή τον αμερικανισμό, (όπως αναλυτικά έχω εξηγήσει στο βιβλίο μου «Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, εκδόσεις Παπαζήση) επιδιώκει την παγκόσμια και αιώνια ηγεμονία του κεφαλαίου, των ελάχιστων μεγαλοκαπιταλιστών πάνω στην εργασία και συνεπώς πάνω στην κοινωνία-ανθρωπότητα και το επιδιώκει με την κτηνώδη βία, όπως όλοι τη βιώνουμε καθημερινά. Στόχος αυτής της βίας δεν είναι μόνο οι λεγόμενοι αδύναμοι λαοί, αλλά όλοι οι εργαζόμενοι άνθρωποι, των καπιταλιστικών μητροπόλεων μη εξαιρουμένων, που αδιάκριτα σχεδόν ρίχνονται σταθερά και μεθοδικά στην ανεργία, στην απλήρωτη εργασία, στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο, στερημένοι από τα πιο βασικά κατακτημένα δικαιώματά τους, ένα φαινόμενο που το αποκαλώ ‘κινεζοποίηση της εργασίας’, ως το αναγκαίο συμπλήρωμα της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου. Η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στο στόχαστρο όλων των σκοταδιστικών και αντιδραστικών δυνάμεων της ιστορίας και σήμερα ιδιαίτερα του σκληρού πυρήνα της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, γιατί στο κοσμοθεωρητικό DNA της διαχρονικής Ελλάδας, βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο ανθρωπισμός, όπως τον διακήρυξε ο Πρωταγόρας «πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος» και χιλιάδες χρόνια τον υπερασπίστηκαν οι Έλληνες ενάντια σε κάθε κατακτητή, προστάτη και ηγεμόνα, ενάντια στη βαρβαρότητα που θέλει το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο. Και επί πλέον γιατί η γεωστρατηγική σημασία της Ελλάδας, ως το σημείο συνάντησης Βορά-Νότου και Ανατολής Δύσης, αποτελεί κλειδί για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής, αλλά και γιατί αποτελεί μια από τις πιο προικισμένες από τη φύση γωνιές του πλανήτη, με το μεσογειακό κλίμα και με τον στρατηγικής σημασίας ορυκτό πλούτο όπως το ουράνιο, ο βωξίτης, ο λιγνίτης, ο χρυσός, το νικέλιο, το μαγγάνιο, το μαγνήσιο, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τόσα άλλα σημαντικά μεταλλεύματα. Η αιτία της κακοδαιμονίας της Ελλάδας βρίσκεται στο γεγονός ότι η εκάστοτε άρχουσα τάξη της λειτουργούσε εξαρτημένα, συμπληρωματικά και υπαλληλικά προς τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης μεγάλης δύναμης, παρά τους ατέλειωτους αγώνες του ελληνικού λαού να κατακτήσει την εθνική ανεξαρτησία του και την κοινωνική απελευθέρωσή του, πρόταγμα από το οποίο δεν έχει ποτέ παραιτηθεί και εξαιτίας του ειδικού βάρους του διαχρονικού Ελληνισμού στην ανθρώπινη ιστορία, ως ανθρωποκεντρική κοσμοαντίληψη και αμεσοδημοκρατική πρόταση ζωής, κοινωνικής συμβίωσης και οικουμενικής συνεργασίας.



Σε ένα άρθρο σας αναφέρετε ότι ο αμερικανισμός αποτελεί θανάσιμη απειλή για την ανθρωπότητα… Μπορείτε εν συντομία να στηρίξετε αυτή τη σκέψη σας;



Ως αμερικανισμό ορίζω την πολιτική του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής που έχει βάλει στόχο να καθυποτάξει την παγκόσμια οικονομία και κατά συνέπεια την ανθρωπότητα στα σχέδια της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης υπό την ηγεμονία του. Τα μέσα που χρησιμοποιεί γι’ αυτόν τον σκοπό είναι ο Οργανισμός Ενωμένων Εθνών, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΝΑΤΟ, οι πολυάριθμες μυστικές υπηρεσίες της, η ισχυρή οικονομική, πολιτική και στρατιωτική διπλωματία και οι περισσότερες από τις χίλιες (1000) στρατιωτικές βάσεις που συντηρεί σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το σημαντικότερο εργαλείο του αμερικανισμού, βέβαια, παραμένει η ‘πέμπτη φάλαγγα των ορκισμένων αμερικανόφιλων’, η οποία συνδέει τις οικονομίες, την πολιτική, το στρατό, την εκπαίδευση, τους μηχανισμούς προπαγάνδας και καταστολής των επιμέρους χωρών με την ιδεολογία και τις επιλογές της μητρόπολης, με τη βοήθειά της οποίας αναρριχώνται στα αξιώματα της χώρας τους για να την προδώσουν και όχι να την προστατέψουν από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Τα αποτελέσματα αυτής της ηγεμονικής στρατηγικής του αμερικανισμού τα βλέπουμε καθημερινά στη Γάζα, στην Ουκρανία και στη Συρία σήμερα, στο Ιράκ, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο χθες, στο Αφγανιστάν και στη Γιουγκοσλαβία προχθές, αλλά και σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο, με τη μια ή την άλλη μορφή αποσταθεροποίησης και καταστροφής, του αμερικανικού λαού μη εξαιρουμένου που υποχρεώνεται να παίζει το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα-δημίου και να συγκεντρώνει πάνω του το αναπόφευκτο μίσος του αντιαμερικανισμού των λαών του πλανήτη που αγωνίζονται για την εθνική τους ανεξαρτησία, για την κοινωνική ισότητα και για την παγκόσμια ειρήνη. Τα ανοικτά μέτωπα του αμερικανισμού ενάντια στην ανθρωπότητα τα βρίσκει κανείς:

* στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους για τον έλεγχο των πηγών ενέργειας και κύρια των ορυκτών καυσίμων, θέμα για το οποίο ξαναμιλήσαμε οι δυό μας με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο μου «Ποιος φοβάται το Υδρογόνο;» των εκδόσεων ΝΗΣΙΔΕΣ,

* στη διπλωματία για τον έλεγχο των σπόρων και της αγροτικής τεχνολογίας, δηλαδή στη διατροφική εξάρτηση του παγκόσμιου πληθυσμού από πέντε-δέκα πολυεθνικές εταιρείες,

* στην προϊούσα ρύπανση και καταστροφή του περιβάλλοντος μέσω ασύδοτης και χαοτικής καπιταλιστικής παραγωγής και της αγοραπωλησίας ρύπων από τις φτωχές χώρες,

* στον ακήρυκτο πόλεμο για την ενίσχυση της παγκόσμιας συσσώρευσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου μέσω των άδικων όρων εμπορίου και του ελεγχόμενου διεθνούς τραπεζικού συστήματος και

* στον έλεγχο του ανθρώπινου νου μέσω του εξουσιαστικού φόβου, των παραισθησιογόνων, της προπαγάνδας, του έλεγχου της πληροφόρησης, του

θρησκευτικού φανατισμού και της παραπληροφόρησης.



Όλα αυτά και πολλά άλλα που αποσκοπούν στην αδρανοποίηση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, προκειμένου να εγκλωβιστεί η ανθρωπότητα σε ένα καινούργιο μεσαίωνα. Πρόκειται, όπως αναλύω στο βιβλίο μου «Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία» των εκδόσεων ΝΗΣΙΔΕΣ, προφανώς για τη χίμαιρα του αμερικανισμού, η τύχη της οποίας τελικά θα είναι όμοια με όλων των άλλων ομοίων του της ανθρώπινης ιστορίας, γιατί η ανθρωπότητα δεν θα αποδεχτεί ποτέ θεωρίες και πολιτικές που θέλουν ‘το τέλος της ιστορίας’ ως καπιταλιστική βαρβαρότητα, όσες θυσίες κι’ αν χρειαστούν.



Σε διαπίστωση που κάνουν και οι Financial Times: «υπάρχει μια de facto παγκόσμια κυβέρνηση, την οποία αποτελούν οι υπερεθνικές εταιρείες» και υπάρχει, συμπληρώνει ο Νόαμ Τσόμσκι «μια πραγματική παγκόσμια κεντρική εξουσία, αυτή των υπερεθνικών εταιρειών, οι οποίες έχουν στην ιδιοκτησία τους το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη». Μπορείτε να σχολιάσετε αυτές τις διαπιστώσεις;



Είναι προφανές πως υπάρχει ένα άτυπο παγκόσμιο διευθυντήριο που αντλεί την εξουσία του από τον σκληρό πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, το συσσωρευμένο πλούτο και τη στρατιωτική ισχύ του ΝΑΤΟ και του αμερικανισμού και δρα ως εγκληματική συμμορία πάνω στον άξονα της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ενοποίησης των χωρών του πλανήτη υπό την ενιαία καθοδήγηση του παγκόσμιου ηγεμόνα. Όμως ο κόσμος μας παραμένει ακόμα πολυπολικός δεδομένου ότι υπάρχουν δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα που δεν έχουν ακόμα υποταχθεί στο σχέδιο του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία του και δεν φαίνεται να μπορεί να συμβεί αυτό χωρίς έναν καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο, το ρίσκο του οποίου δεν φαίνεται ικανός να το αναλάβει ο αμερικανισμός, γιατί τα όπλα μαζικής καταστροφής του πλανήτη είναι πολλά και διάσπαρτα και ο κίνδυνος να ηττηθεί και ο επιτιθέμενος είναι ο πιθανότερος. Βέβαια μιλάμε για ένα πόλεμο που θα αποδεκατίσει το σημερινό πληθυσμό, θα ρημάξει τον πλανήτη και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην απόλυτη παρακμή. Από την άλλη μεριά οι λαοί με πρωτοπορία τους λαούς της Λατινικής Αμερικής έχουν κάνει βήματα προς την εθνική και κοινωνική αυτοχειραφέτησή τους, αλλά και οι λαοί της Ευρώπης, ακόμα και των Ενωμένων Πολιτειών φαίνεται να έχουν φτάσει στα όρια της ανοχής και της αντοχής τους και φαίνονται αποφασισμένοι σε κάποιο από τα επόμενα βήματα του σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης να ματαιώσουν τα σχέδια αμερικανοποίησης του πλανήτη. Προσωπικά εκτιμώ ότι το κλειδί των επόμενων εξελίξεων το κρατάει η Ευρωπαϊκή Ένωση που κινείται μεταξύ της φιλοαμερικανικής πολιτικής της ηγεσίας της με αιχμή την αγγλική και γερμανική κυβέρνηση από τη μια μεριά και το φρόνημα των ευρωπαϊκών λαών από την άλλη, για μια ανεξάρτητη, αντικαπιταλιστική και προοδευτική-αμεσοδημοκρατική Ευρώπη, όπως έδειξαν τα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων ετών που έφυγαν από τις πλατείες και χτίζουν μεθοδικά και διακριτικά θεσμούς και δομές του καινούργιου κόσμου που σταδιακά γεννιέται μέσα στους κόλπους του παλιού που παρακμάζει και πεθαίνει.



Ο αμερικανισμός γνωρίζει καλύτερα από όλους μας την αχίλλειο πτέρνα του που σχετίζεται με την αναπόφευκτη παρακμή και το θάνατό του και γι’ αυτό παίρνει μέτρα πολιτικής σχιζοφρένειας, επιβάλλοντας σχέσεις ατομικής ιδιοκτησίας ελάχιστων πολυεθνικών εταιρειών πάνω από το 60% του πλανήτη, όπως μας πληροφορούν ο Νόαμ Τσόμσκι και πολλοί άλλοι, οξύνοντας έτσι την φτώχεια και την εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού που μέχρι τώρα το εγκλώβιζε με θεωρίες και τερτίπια περί λαϊκού και εταιρικού καπιταλισμού και με ψευδαίσθηση ιδιοκτησίας της μορφής της παράνομης ‘καμαρούλας μια σταλιά’, μιας τηλεόρασης και κάποιου τροχοφόρου. Τώρα που η παρακμή του καπιταλισμού δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις και ‘παχιές αγελάδες’, τώρα που ξεφτίζει η λάμψη του μύθου της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς και οι καινούργιες θεότητες, οι λεγόμενες απρόσωπες τάχα ‘αγορές’ δείχνουν τα δόντια τους, τώρα ήρθε η ώρα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αναλάβουν δράση και αφοπλίζοντας ηθικά, ιδεολογικά και κυριολεκτικά τον καπιταλισμό να τον σπρώξουν στο περιθώριο της ιστορίας, χτίζοντας ταυτόχρονα έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινοκτημοσύνης με την έννοια του κοινωνικού ελέγχου πάνω στα μέσα παραγωγής, της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού. Περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχουν και ο καθένας μας ξεχωριστά πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του για τη ζωή του και για το μέλλον το δικό του και των παιδιών του, γνωρίζοντας πως για κοινωνικά προβλήματα ατομικές λύσεις δεν υπάρχουν, όταν μάλιστα δεν υπάρχουν ούτε για ατομικά προβλήματα ατομικές λύσεις σε συνθήκες μανιακού, απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού. Η ζωή όλων μας και των επόμενων γενιών βρίσκεται στη στάση και στη δράση του Εγώ που ωριμάζει μέσα στο Εμείς και αυτοπροσδιορίζεται ως ενιαίο Όλον, ως οικουμενικό Εμείς, στο κοινό μας μέλλον, έξω και πέρα από σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικές ιδεολογίες.



Ευχαριστώ κύριε Λάμπο γι’ αυτή τη συζήτησή μας



Εγώ σας ευχαριστώ κύριε Ζώη για την ευκαιρία που με δώσατε να συζητήσω μαζί σας και να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες.

------------------------------------------