Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΛΗΘΗ. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ. 41 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ Π. Α. Κ.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ "ΕΚΣΟΣΙΑΛΙΖΕΤΑΙ" ΑΛΛΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ


Για το παραμύθι του «φιλελευθερισμού» και τον εφιάλτη του «φιλελεύθερου σοσιαλισμού»

του ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΟΥ


(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το : www,monthlyreview.gr, 27/02/2009)

Απάντηση στο κείμενο του κου Φίλιππου Βουκελάτου, «Για μια κοινωνία των 3/3... », ιστοσελίδα MR, 6/2/2009.


Με δεδομένα:

α) «Ότι ο νεοφιλελευθερισμός απέτυχε, αποδεικνύοντας την αδυναμία του να διαχειριστεί την παγκοσμιοποίηση προς όφελος των ανθρώπων» [1],
β) «Ότι βιώνουμε μια κατάσταση όπου κυριαρχεί η ύφεση της βιομηχανικής παραγωγής, τα χαμηλά ημερομίσθια, η ανεργία, η εξαθλίωση του αγροτικού κόσμου και των εργατών, οι υψηλές τιμές των τροφίμων και η γενικευμένη πιά κοινωνική δυσαρέσκεια»[2], και
γ) «Ότι βιώνουμε μια Αριστερά που αδυνατεί να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει, εγκλωβισμένη σε παρελθόντα αναλυτικά σχήματα, σε δισταγμούς και παρωχημένες δοξασίες που πλέον δεν μπορούν να αποτελέσουν όχημα για το μέλλον»[3],

διαπιστώνουμε ότι:
«Είναι αναγκαία μια ιδεολογική επαναπροσέγγιση των κινημάτων η οποία φαντάζει σήμερα ως η μόνη πολιτική διέξοδος από την κοινωνική κρίση που μαστίζει την εποχή μας»[4].

Πέρα από τις πιθανές επιφυλάξεις για την οπτική αυτών των διαπιστώσεων και το περιεχόμενο κάποιων όρων, εκτιμώ πως πολλοί θα συμφωνήσουν, για την οικονομία του διαλόγου, με αυτές.

Τα δύσκολα αρχίζουν όμως στο «διά ταύτα» και συγκεκριμένα όταν με τον όρο «ιδεολογική επαναπροσέγγιση» ο Φίλιππος Βουκελάτος εννοεί:

α) Ότι, «Μήτρα των επαναστατικών-αντιπολιτευτικών ομάδων… αποτελεί η Γαλλική Επανάσταση. Τα γεγονότα της εποχής εκείνης δημιούργησαν πρότυπα πολιτικών ρήξεων και ανατροπών…»[5].
β) Ότι, «...αναγνωρίζοντας τα επιτεύγματα της καπιταλιστικής οικονομίας… μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε με ποιους πολιτικούς όρους οφείλουμε να χτίσουμε την κοινωνία του μέλλοντος»[6].
γ) Ότι είναι αναγκαία, «μια “ανανέωση του σύγχρονου” φιλελευθερισμού…, η κοινωνική αναβάπτιση του φιλελευθερισμού…, η σύνδεση με τη μακρά παράδοση της σοσιαλιστικής σκέψης και [συνεπώς] η συνεννόηση σοσιαλιστών και φιλελεύθερων…, με στόχο ένα “σοσιαλισμό των ελευθεριών”…, ένα σοσιαλισμό ο οποίος συνδέεται με τις φιλελεύθερες ιδέες του 18ου αιώνα, αυτές που τελικά οδήγησαν στη Γαλλική Επανάσταση»[7].


Εκτιμώ πως η αντιφατικότητα των θέσεων, η οποία αναιρεί την αγνότητα των προθέσεων του συντάκτη τους, οφείλεται στην ιδεολογική του σύγχυση, αν και κάποιες εκφράσεις, όπως λ.χ.:

α) «Η διαμόρφωση της νέας πολιτικής ατζέντας προϋποθέτει την ανακάλυψη εκ νέου, ή την επανασύνδεσή μας, με τις βασικές αρχές της φιλελεύθερης σκέψης…τον αντι-ουτοπισμό, τον θεμελιώδη ρόλο των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων, τις αγορές, ως αποκεντρωμένες μορφές κοινωνικής οργάνωσης»[8],
β) «Η ανανέωση του “σύγχρονου” φιλελευθερισμού είναι… μονόδρομος για την επιτυχή υπεράσπιση των ανοικτών κοινωνιών απέναντι… στον επιθετικό κοινοτισμό»[9],
γ) Διαδικασία η οποία «μπορεί να οδηγήσει πραγματικά σε μια λύτρωση… μέσα από έναν καινούργιο πολιτικό σχηματισμό…»[10],
παραπέμπουν σε κατασταλαγμένη πολιτική πλατφόρμα, η οποία προσπαθεί να «παντρέψει την ελεύθερη οικονομία με το σοσιαλιστικό ουμανισμό»[11].


Τις απόψεις μου γι’ αυτή την απόπειρα τις διατύπωσα σε μια σύντομη ανάλυση με τον τίτλο «Μερικές παρατηρήσεις πάνω σε μια σύγχυση, για τον «φιλελεύθερο σοσιαλισμό» που «παντρεύει την “ελεύθερη” οικονομία με τον σοσιαλιστικό ουμανισμό»[12]. Η συνέχιση του διαλόγου με το κείμενο του Φίλιππα Βουκελάτου, «Για μια κοινωνία των 3/3...»[13], τις βασικές απόψεις του οποίου σε συντομία παρουσίασα παραπάνω, μου επιτρέπει να προσθέσω μερικές ακόμα παρατηρήσεις.

Παρατήρηση 1η: Ο φιλελευθερισμός ως ιδεολογία συνέβαλε σημαντικά στην ανατροπή της φεουδαρχίας και στην εμφάνιση του καπιταλισμού με αποτέλεσμα την απελευθέρωση των δουλοπάροικων και την επαναστατικοποίηση της επιστήμης και της τεχνολογίας, εξελίξεις που διευκόλυναν την ανάπτυξη της οικονομίας και του εμπορίου και την πρόοδο της ανθρωπότητας. Στην πορεία διαπιστώθηκε πως οι υποσχέσεις του φιλελευθερισμού για «Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφότητα» εκφυλίστηκαν σε «Ανελευθερία, Ανισότητα και Εχθρότητα», πληγές που ρήμαξαν τον πλανήτη, εξαφάνισαν Λαούς και πολιτισμούς και εξαθλίωσαν το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, χάρη ενός εγωιστικού οικονομισμού που θεοποίησε το κέρδος και τον ιδιωτικό πλούτο δαιμονοποιώντας της εργασία και τους εργαζόμενους. Κι αντί ο φιλελευθερισμός να ανταποκριθεί στο αίτημα της ανθρωπότητας για διόρθωση της πορείας της «οικονομίας της αγοράς», απάντησε με τη μετεξέλιξή του σε νεοφιλελευθερισμό που αποδέσμευσε όλες τις καταστροφικές δυνάμεις του καπιταλισμού με αποτέλεσμα να οδεύουμε ολοταχώς προς την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Το να ζητά λοιπόν κανείς να «αναβαπτίσουμε το φιλελευθερισμό», «να ανανεώσουμε τον σύγχρονο φιλελευθερισμό» και «να αναγνωρίσουμε τα επιτεύγματα της καπιταλιστικής οικονομίας» προκειμένου «να χτίσουμε την κοινωνία του μέλλοντος», είναι σαν να θεωρεί, πως η ανθρωπότητα του 21ου αιώνα, δεν έχει διδαχτεί τίποτα από την εμφάνιση του φιλελευθερισμού (16ο και 17ο αιώνα) και τη μετεξέλιξή του σε νεοφιλελευθερισμό, μέχρι τη σημερινή βίαιη και καταστροφική παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που αντικειμενικά δεν είναι σωστό και μάλλον παραπέμπει σε σκοταδιστικές δοξασίες, σύμφωνα με τις οποίες ο καπιταλισμός είναι θέλημα θεού και μοίρα της ανθρωπότητας· ή σε αντιδραστικές θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες ο καπιταλισμός είναι το τέλος της ιστορίας.

Παρατήρηση 2η: Η πρόταση για το πάντρεμα του φιλελευθερισμού του «αντι-ουτοπισμού», του «αντι-κοινοτισμού», της «φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας», «των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων» και «των αγορών ως έκφραση αποκεντρωμένων μορφών κοινωνικής οργάνωσης» με τη «σοσιαλιστική σκέψη», δεν οδηγεί στο «σοσιαλισμό των ελευθεριών», αλλά σε ένα σοσιαλισμό με περιεχόμενο τον καπιταλισμό, πράγμα που αποτελεί όχι μόνο ένα τερατούργημα, αλλά εφιάλτη για την ανθρωπότητα. Κι αυτό γιατί η ιδιοκτησία του κοινωνικού πλούτου και ιδιαίτερα η ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής του παγκόσμιου κοινωνικού πλούτου, δεν παράγει παρά ανισότητα και συνεπώς φτώχεια, ανελευθερία και συνεπώς δουλεία, κοινωνικές συγκρούσεις και πολέμους και συνεπώς καταστροφές, πράγμα που σημαίνει πως αυτός ο σοσιαλκαπιταλισμός δεν θα είναι παρά ένας παγκοσμιοποιημένος εθνικοσοσιαλισμός.

Παρατήρηση 3η: Αν πράγματι το ζητούμενο για τους φίλους που εκφράζουν αυτές τις απόψεις με αυτό τον αδόκιμο τρόπο, είναι ο «σοσιαλισμός των ελευθεριών», τότε θα πρέπει να επανεκτιμήσουν τις αντικειμενικές (επιστημονικές, πνευματικές, τεχνολογικές) δυνατότητες της εποχής μας και σε συνδυασμό με τις εμπειρίες, τις ανάγκες, αλλά και τα οράματα της ανθρωπότητας να προσπαθήσουν να ψηλαφίσουν με τη φαντασία τους ένα πραγματικά καλύτερο νέο κόσμο. Τότε είμαι σίγουρος πως θα συνειδητοποιήσουν πως ο φιλελευθερισμός ανήκει σε μια άλλη περίοδο της ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας και συνεπώς ανήκει στην ιστορία. Θα συνειδητοποιήσουν επίσης πως ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», μόνο σοσιαλισμός δεν ήταν.

Το κέρδος από όλη αυτή τη διαδικασία θα είναι διπλό γιατί αφενός θα απεγκλωβιστούν από ψευτοδιλήμματα που τους αναγκάζουν να πορεύονται με τις πλάτες στραμμένες στο μέλλον, αφού κοιτάζουν μόνιμα στο παρελθόν της ιστορίας και αφετέρου γιατί στην αναζήτηση της καινούργιας ιδέας και των σύγχρονων αξιών για την ανοικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου θα εμπλουτίζουν τον εαυτό τους, αλλά και το σχετικό διάλογο, κι αγώνα.

Η συμβολή της Πρωτοβουλίας Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, σ’ αυτό το διάλογο συνίσταται ακριβώς στην πρόταση, να πάψουμε να έχουμε ψευδαισθήσεις για το ρόλο του καπιταλισμού σε κάθε πιθανή και απίθανη μορφή του, πράγμα που σημαίνει πως ταυτόχρονα πρέπει να πάψουμε να έχουμε ψευδαισθήσεις για τη σοσιαλδημοκρατία και για το τριτοτεταρτοδιεθνιστικό μοντέλο, γιατί όλα αυτά τα «συστήματα» τα ξεπέρασε η ίδια η ιστορία ως αντικειμενική δυνατότητα και εκείνο που απομένει είναι να τα ξεπεράσουμε κι εμείς, στα πλαίσια ενός Νέου Διαφωτισμού, ως άτομα, ως κοινωνίες και ως ανθρωπότητα, για να ανοίξει ο δρόμος για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου, για ένα καινούργιο καλύτερο κόσμο της Ανθρωπιάς, της Συνεργασίας και της Ειρήνης, για τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, της κοινωνικοποιημένης γνώσης, της κοινωνικοποιημένης οικονομίας, της κοινωνικοποιημένης ανθρωπότητας, της ΑΜΕΣΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, στα πλαίσια της οποίας ο καθένας μας ξεχωριστά και συλλογικά θα δρα ως το υποκείμενο και όχι ως αντικείμενο της ιστορίας. Άλλη μορφή Δημοκρατίας πέρα από την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, δεν υπάρχει, όπως και δεν υπάρχει άλλη μορφή σοσιαλισμού, πέρα από τον ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ.

Ο αγώνας λοιπόν για μια κοινωνία των 3/3 δεν μπορεί να είναι αγώνας για τον εκσυγχρονισμό, ή τον εκσοσιαλισμό του καπιταλισμού, γιατί ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που διασπά βίαια την κοινωνία σε πλούσιους και άπλουτους, σε κατέχοντες και μη-έχοντες, σε συγκρουόμενες δυνάμεις που εμποδίζουν πια την πρόοδο της ανθρωπότητας. Ο αγώνας για την κοινωνία των 3/3 είναι ταυτισμένος με την ανατροπή του καπιταλισμού, του κάθε καπιταλισμού.



Υποσημειώσεις:

[1] Βλ. Φίλιππος Βουκελάτος, «Για μια κοινωνία των 3/3 », ιστοσελίδα MR, 6/2/2009.

[2] Στο ίδιο.

[3] Στο ίδιο.

[4] Στο ίδιο.

[5] Στο ίδιο.

[6] Στο ίδιο.

[7] Στο ίδιο.

[8] Στο ίδιο.

[9] Στο ίδιο.

[10] Στο ίδιο.

[11] Bλ. Φίλιππος Βουλεκάτος, «Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός», (Ο νέος δρόμος: ο μόνος δρόμος) και το κείμενο του Μ. Γαλιατσάτου με τίτλο «Αχαλίνωτος ή άγριος καπιταλισμός», δημοσιευμένα και τα δύο στο http://www.politesenergoi.gr .

[12] Βλ. ιστοσελίδα MR, 27/10/2008 και http://epithesh.blogspot.com , 27/10/2008.

[13] Βλ. υποσ. 1.

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΧΡΕΩΝ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΘΕΣΜΙΚΩΝ ΤΡΑΜΠΟΥΚΩΝ*

"Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ της Ελλάδος, απεκδυόμενη κάθε ίχνους κοινωνικής ευθύνης, φέρεται ότι ΠΟΥΛΗΣΕ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙ 25.000.000 ΕΥΡΩ ΧΡΕΗ ΠΕΛΑΤΩΝ ΤΗΣ ΥΨΟΥΣ 340.000.000 ΕΥΡΩ ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΠΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΕΣ ΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ για την είσπραξή τους εν μέσω οικονομικής κρίσης ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ!

Σύμφωνα με πληροφορίες, η διορισμένη από την Κυβέρνησή σας Διοίκησης της Εθνικής Τράπεζας με επικεφαλής τον υπέρογκα αμειβόμενο εν μέσω οικονομικής κρίσης κ. Αράπογλου, το Δεκέμβριο του 2008 και ενώ ήταν ήδη εμφανείς οι επερχόμενες ασφυκτικές πιέσεις στην αγορά, αποφάσισε να πουλήσει χαρτοφυλάκιο απαιτήσεων προς είσπραξη από καταναλωτικές χορηγήσεις της σε ιδιωτική εισπρακτική εταιρεία.

Το συνολικό ύψος των ληξιπρόθεσμων απαιτήσεων που πουλήθηκε ήταν περίπου 340.000.000 ευρώ και αφορούν περί τις 130.000 υποθέσεις καταναλωτικών χορηγήσεων, δηλαδή πιστωτικών καρτών και καταναλωτικών δανείων που έχουν καταγγελθεί από την Τράπεζας λόγω υπερημερίας, καθυστέρησης δηλαδή ή αδυναμίας αποπληρωμής τους. Η αγοράστρια εταιρεία απέκτησε το σχετικό χαρτοφυλάκιο καταβάλλοντας 25.000.000 ευρώ και στοχεύει σε σημαντικά κέρδη από την είσπραξη όσων περισσότερων απαιτήσεων μπορεί από αυτές που εξαγόρασε.

Είναι η πρώτη φορά που η Εθνική Τράπεζα μετέρχεται τέτοιων ανάλγητων, ιδίως με την παρούσα οικονομική συγκυρία, μεθοδεύσεων, ενώ, όπως καταγγέλλεται, οι 130.000 οφειλέτες, αν και θα έπρεπε, δεν έχουν ενημερωθεί ΚΑΝ για την πώλησή αυτή των χρεών τους προς την Τράπεζα, ούτε γνωρίζουν ότι, ενώ αρχικά συναλλάχθηκαν με την δημοσίου χαρακτήρα Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, πλέον μία ιδιωτική εισπρακτική εταιρεία έχει καταστεί ο δανειστής του και αυτή θα απαιτήσει την είσπραξη των απαιτήσεών τους. Μάλιστα, η συγκεκριμένη εταιρεία που ξεκίνησε ως εταιρεία διαφημιστικών και οικονομικών υπηρεσιών με αντικείμενο την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών και τη διοργάνωση συνεδρίων, μόλις το 2007 προσέθεσε στο σκοπό της, και το αντικείμενο της «εξαγοράς απαιτήσεων τρίτων προς είσπραξη», σύμφωνα με τις δημοσιευμένες ανακοινώσεις τροποποίησης το καταστατικού της...".

______________________________________

* Απόσπασμα απο Ερώτηση δεκάδων βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προς τους υπουργούς Εθνικής Οικονομίας και Δικαιοσύνης


Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ. ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ - ΔΥΟ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ


ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΓΩΝΑ

ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ


H «Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου» είναι μια κίνηση 70 σωματείων από ολόκληρη την Ελλάδα, που έχει στόχο να συμβάλλει στη δικαίωση της Κούνεβα αλλά και στον «εξανθρωπισμό» ολόκληρου του κλάδου.

H «Πρωτοβουλία» θα συζητήσει την κήρυξη απεργίας στις 19 Μάρτη, σε ένδειξη αλληλεγγύης στην Κούνεβα.



Απαιτούμε :


- Να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι που σακάτεψαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα.


- Έξω οι εργολάβοι-δουλέμποροι από τις δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις.


- Κατάργηση της ενοικιασμένης και ανασφάλιστης εργασίας.


- Κατάργηση ολόκληρου του νομικού οπλοστασίου που τα κατοχυρώνει.



Το κίνημα αλληλεγγύης προς την Κωνσταντίνα Κούνεβα να γίνει κίνημα για όλη την εργατική τάξη και τη νεολαία.


Όλοι μαζί μπορούμε!



Με Αγωνιστικούς Χαιρετισμούς 

Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού

_______________________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ TVXS (23.02.2009)

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Η τυφλή βία ως απάντηση στην κρατική βία διχάζει και αποπροσανατολίζει την κοινωνία


[ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η τυφλή βία διχάζει

Του Γιάννη Πουντουράκη*


«Η ναρκισσιστική αυτοϊκανοποίηση του “επαναστάτη” με κουκούλα και οι πράξεις που απορρέουν από αυτή είναι θέμα ψυχανάλυσης, γεγονός που τους θέτει εκτός των ορίων της πολιτικής και της ιδεολογίας».

Η έκφραση αγανάκτησης και τα συναισθηματικά αντανακλαστικά που δημιούργησε η δολοφονία του Αλέξη συσπειρώνουν μια ηλικιακή κατηγορία νέων, δημιουργούν την αίσθηση της ομάδας με κύριο χαρακτηριστικό την εφηβική διάθεση αμφισβήτησης και ανεξαρτητοποίησης από την οικογενειακή και τη θεσμική κηδεμονία.

Η δολοφονία προκάλεσε πανελλήνια αφύπνιση και ταρακούνησε τον εφησυχασμό της κοινωνίας του καναπέ και του τηλεκοντρόλ. Φάνηκε να επανακάμπτει σιγά σιγά ο κοινωνικός ιστός. Αυτά που διαδραματίστηκαν θυμίζουν μεγάλες στιγμές πανελλήνιας συμμετοχής ή συναίνεσης σε γεγονότα με ιστορικές αναφορές, με υψηλούς συμβολισμούς μέσα από την υπόγεια ροή ενός ποταμού κοινωνικών προβλημάτων που συνεχώς φουσκώνει.

Μπορούν όμως οι αυθόρμητες αλλά ατελείς οργανωτικά και κοινωνικά μορφοποιήσεις των μαθητικών κινητοποιήσεων να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα μιας εξέγερσης με κοινωνικούς και πολιτικούς όρους; Ίσως και να μπορούν, τουλάχιστον δημιουργούν τις προϋποθέσεις. Όσο το γεγονός παραμένει στα πλαίσια της συναισθηματικής φόρτισης γρήγορα θα ακολουθήσει η συναισθηματική εκτόνωση. Αν η αιτία που παράγει το φαινόμενο δεν εκφραστεί ως πολιτικό πρόβλημα και δεν καταφέρει να ευαισθητοποιήσει και να ενεργοποιήσει την ευρύτερη κοινωνία, κυρίως τους πνευματικούς, πολιτικούς και συνδικαλιστικούς φορείς της, δεν παράγεται αποτέλεσμα.

Η φοιτητική εξέγερση τον Μάη του ΄68 προκάλεσε τα αντανακλαστικά των εργατικών συνδικάτων που σιγά σιγά μπήκαν στο παιχνίδι ξεπερνώντας τα κόμματα και πυροδότησαν τη λαϊκή εξέγερση, με δέκα εκατομμύρια εργάτες να κατεβαίνουν σε γενική απεργία παραλύοντας το Παρίσι.

Οι υπερβολές και τα ακραία περιστατικά των τελευταίων ημερών δημιουργούν αντιθέσεις και αντιπαλότητες αντί συναινέσεων και συμπαρατάξεων. Η τυφλή βία ως
απάντηση στην κρατική βία αποπροσανατολίζει και διχάζει αντί να συσπειρώνει. Το κρίσιμο ζήτημα, που επισκιάζει και περιθωριοποιεί τα προβλήματα που αναδεικνύουν και προβάλλουν οι κινητοποιήσεις, είναι οι κουκουλοφόροι και οι πράξεις της τυφλής βίας. Η αίσθηση του ανώνυμου κοινωνικού τιμωρού επιτρέπει σε αυτούς που την ασκούν να φαντασιώνονται τους «πολιτικούς Ζορό». Η ναρκισσιστική αυτοϊκανοποίηση του «επαναστάτη» με κουκούλα και οι πράξεις που απορρέουν από αυτή είναι θέμα ψυχανάλυσης, γεγονός που τους θέτει εκτός των ορίων της πολιτικής και της ιδεολογίας. Η «επαναστατική» εκσπερμάτωση με κοινωνικούς βιασμούς είναι φασισμός. Η προβολή του υπερεγώ μέσα από την κουκούλα σε μια κοινωνία φοβική και ανεκτική, αποδιοργανωμένη στους δικούς της μικροατομικισμούς αναπαράγει το πολιτικό μοντέλο της κυρίαρχης ιδεολογίας στον φαύλο κύκλο της παρακμής.

Αποτελεί επομένως πολιτική υποκρισία και ιδεολογική σύγχυση όταν στεκούμενοι μπροστά στα φαινόμενα τυφλής βίας είμαστε αμήχανοι να πάρουμε σαφή θέση πάνω σε αυτά. Η υφέρπουσα τάση για κατανόηση ή σε άλλες περιπτώσεις δικαιολόγησης των φαινομένων αυτών προκαλούν σε κάποιους τα λανθάνοντα αντανακλαστικά μιας αντι-ιμπεριαλιστικής εικονικότητας στα πλαίσια μιας αριστερής θολούρας.

Το σύστημα χρησιμοποιεί συχνά τη λέξη «αναρχικός» με την ίδια ευκολία που οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. χρησιμοποιούν τη λέξη «τρομοκράτης». Το ντόπιο ιδεολογικό οπλοστάσιο μετακόμισε από το κομμουνιστής, συνοδοιπόρος στο αντιεξουσιαστής, αναρχικός. Στην απροσδιοριστία αυτής της επινόησης ανακατεύονται μορφώματα από εξωθεσμικά-παρακρατικά συστήματα εξουσίας και εξωεθνικά πολλές φορές κέντρα με επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη και πράκτορες. Όλο αυτό το συνονθύλευμα με πολλή επιπολαιότητα χαρακτηρίστηκε με τον απολιτικό όρο «γνωστοί-άγνωστοι». Διερωτήθηκε ποτέ κανείς, αν μέσα από αυτή την αδιαφάνεια διαμορφώνονται κυκλώματα και κατάλληλες συνθήκες για να δημιουργηθούν κοινωνικές εντάσεις για να διαβληθεί ένας κοινωνικός αγώνας ή ένα κόμμα; Αναρωτήθηκε κάποιος αν κτίζονται προϋποθέσεις αποσταθεροποίησης ή ακόμα διασυρμού στο εξωτερικό της χώρας με συνέπειες σε κρίσιμα διακυβεύματα όπως η οικονομία, ο τουρισμός και η εξωτερική πολιτική; Ποιοι άραγε να ωφελούνται από όλα αυτά; Σίγουρα όχι η κοινωνία.
__________________________________
* Ο Γιάννης Πουντουράκης είναι καθηγητής του ΕΜΠ
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ της 03.02.2009