Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΣΜΟΥ. Εργολάβοι και Όσιοι του κεφαλαίου αγιοποιούν τον πατριάρχη της βίας, της νοθείας και της παρακρατικής τρομοκρατίας 'Τριανταφυλλίδη'. Η υποκρισία δεν έχει όρια!!!

Πολιτικά ιδιοτελής

ήταν η αγιοποίηση του Κων. Καραμανλή

,

Πρέπει να είναι  κανείς προσεκτικός είτε διψάει για νερό είτε για εξουσία

 

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Πασίγνωστο είναι φυσικά ότι οι πλέον ακατάλληλοι άνθρωποι για να κάνουν την αποτίμηση του έργου μιας πολιτικής προσωπικότητας του παρελθόντος είναι οι εν ενεργεία πολιτικοί. Ο λόγος είναι ότι το κριτήριο που καθορίζει την τοποθέτησή τους δεν είναι η ιστορική, πολιτική ή ιδεολογική αλήθεια, αλλά η ιδιοτελής επιδίωξη αυθαίρετης ιδιοποίησης πτυχών της δράσης του εκλιπόντος με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση των σημερινών πολιτικών τους συμφερόντων! Αλλο πράγμα η προσπάθεια έξαρσης θετικών στοιχείων της δράσης ενός πολιτικού ηγέτη του παρελθόντος και εντελώς άλλο πράγμα η πολιτική σκύλευση των πεπραγμένων του.

Συνιστά όμως βαρύτατη προσβολή προς την Αριστερά και τα δεινά που υπέστησαν χιλιάδες και χιλιάδες αγωνιστές της κατά την πρώτη καραμανλική οκταετία, τις εξορίες, τα βασανιστήρια, τις διώξεις. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην έχει καμιά ηθική αναστολή να τα διαγράψει όλα αυτά προκειμένου να καθίσει στον πρωθυπουργικό θώκο και να γευθεί τη νομή των καρπών της εξουσίας. Η Αριστερά όμως έχει συλλογική μνήμη και δεν διαγράφει απολύτως τίποτα από όλα αυτά. Δεν ξεχνά επίσης ότι επί επτά ολόκληρα χρόνια στρατιωτικής δικτατορίας ο Καραμανλής δεν κάλεσε ούτε μία φορά τον ελληνικό λαό να την ανατρέψει. Δεν έκανε ποτέ ούτε μία δήλωση συμπαράστασης προς τους εξεγερμένους φοιτητές του Πολυτεχνείου. Ούτε καν μια υποκριτική δήλωση θλίψης για τους νεκρούς νέους της εξέγερσης, όσο διαρκούσε η εξουσία της χούντας...
Μόνο υπό το πρίσμα αυτής της ανάλυσης μπορούν να εξηγηθούν τα όσα αυθαίρετα, ανυπόστατα και φαιδρά ξεστόμισαν οι πολιτικοί ηγέτες κατά την προχθεσινή εκδήλωση για τα 15 χρόνια από τον θάνατό του. Εν πρώτοις έχει απόλυτο δίκιο ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς που κατακεραύνωσε τις καιροσκοπικές «πειρατικές» απόπειρες του Αλέξη Τσίπρα, του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Φώτη Κουβέλη να οικειοποιηθούν ό,τι βόλευε τον καθένα από την πολιτική κληρονομιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή, υπογραμμίζοντας ότι ο Καραμανλής υπήρξε ηγέτης της συντηρητικής παράταξης, της Δεξιάς και μόνο της Δεξιάς. Τώρα το κατά πόσο μπορεί να καυχιέται ο Σαμαράς ότι ακολουθεί την πορεία του Καραμανλή, όταν ο πατριάρχης της Δεξιάς έβγαλε έστω και τυπικά την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1974 εξαιτίας του «προδοτικού» ρόλου των ΗΠΑ και της Ατλαντικής Συμμαχίας στην οργάνωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο ενώ ο σημερινός πρωθυπουργός εκτελεί πειθήνια και άνευ ουδεμιάς αντιρρήσεως τις εντολές των Γερμανών και της τρόικας, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και αφορά πρωτίστως τους δεξιούς ψηφοφόρους.

Πολύ πιο κραυγαλέες πάντως ήταν οι διαστρεβλώσεις των ηγετών των άλλων κομμάτων. Ο Ευ. Βενιζέλος, επειδή το ΠΑΣΟΚ συνεργάζεται σήμερα με τη ΝΔ και συναρτά την προσωπική πολιτική του επιβίωση από τη συνεργασία με τη Δεξιά έστω και από τραγικά υποδεέστερη θέση, είπε μεταξύ άλλων: «Ο πολιτικός αντίπαλος δεν είναι εσωτερικός εχθρός, κοινωνικά μισητός, ηθικά απαξιωμένος, εθνικά απόβλητος... Στην υπέρβαση αυτή συνέβαλε καθοριστικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής». Αλήθεια; Με ποιο τρόπο ακριβώς; Αγνοεί μήπως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι στη διάρκεια της πρώτης καραμανλικής οκταετίας (1955-1963) οικοδομήθηκε το ειδεχθές κράτος της Δεξιάς, ότι αλώνιζε το δεξιό παρακράτος που δολοφόνησε τον βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη; Αγνοεί ότι οι κομμουνιστές αποκαλούνταν «μιάσματα» και καταδιώκονταν ανηλεώς από την αστυνομία και όλον τον κρατικό μηχανισμό;

Αγνοεί ότι λειτουργούσαν μέχρι την άνοδο του Γεωργίου Παπανδρέου στην εξουσία τα στρατόπεδα όπου εξορίζονταν οι κομμουνιστές και άλλοι αριστεροί; Αγνοεί την εκλογική νοθεία του 1961; Αγνοεί ότι σχεδόν σύσσωμη η ανώτατη ηγεσία του στρατεύματος με την εμπλοκή κάποιων δεξιών πολιτικών ανδρών συνωμοτούσε κατά κόρον για την επιβολή δικτατορικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια της πρώτης καραμανλικής οκταετίας; Και καλά να υποκρίνεται ότι αγνοεί αυτά τα πράγματα ο Ευ. Βενιζέλος. Δεδομένων όμως όλων αυτών, από πού βγάζει το συμπέρασμα ο Αλέξης Τσίπρας, ο ηγέτης της Αριστεράς, ότι ο Κ. Καραμανλής «κατάφερε να υπερβεί τα ασφυκτικά όρια που είχαν επιβάλει τόσο στη χώρα όσο και στην παράταξή του ο εμφύλιος και οι ξένοι προστάτες»; Το τέχνασμα του διαχωρισμού της πρώτης από τη δεύτερη καραμανλική περίοδο διακυβέρνησης με παντελή έλλειψη αναφοράς στα αποτρόπαια πεπραγμένα της πρώτης ώστε να «αγιοποιηθεί» ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπηρετεί βεβαίως την προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να γίνει πρωθυπουργός αποσπώντας ίσως και κάποιες ψήφους της καραμανλικής Δεξιάς.

Από τον Χίτλερ στη Μέρκελ

Περικλής Κοροβέσης

 

Παρουσίαση από την Κρυσταλία Πατούλη 

tvxs.gr/node/121122/28 Φεβ 2013 |

Συνήθως, όταν μιλάμε για φασισμό και ναζισμό, αναφερόμαστε περισσότερο στις γενοκτονίες, τα ολοκαυτώματα, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενικά στον εγκληματικό αντιανθρωπισμό τους και λιγότερο ή καθόλου στην οικονομική πολιτική τους. Αλήθεια, πώς θα ήταν σήμερα η Ευρώπη αν είχε νικήσει ο Χίτλερ και είχε εγκαθιδρύσει την αυτοκρατορία του; Σε τι θα διέφερε η χιτλερική οικονομία για την Ευρώπη από την πολιτική της Μέρκελ;

Ο έγκυρος και αγαπητός ιστορικός στην Ελλάδα, Μαρκ Μαζάουερ στο βιβλίο του «Η Αυτοκρατορία του Χίτλερ. Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη» (εκδ. «Αλεξάνδρεια», 2009) μελετά σε βάθος τα οικονομικά σχέδια του Χίτλερ για τη μεταπολεμική Ευρώπη.

Η Γερμανία σε σχέση με τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες ενοποιήθηκε αργά. Από το 1871 μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέκτησε Ναμίμπια, Τανζανία, Τόγκο, Καμερούν, Νέα Γουινέα και κάποια νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό. Με την καταστροφική ήττα της, η Γερμανία, το 1918, χάνει όλες τις αποικίες της, που τις παίρνουν λάφυρο οι νικητές.

Ο Γερμανικός Εθνικισμός ταπεινώνεται και αναδιπλώνεται μέσα από το ναζιστικό κόμμα. Το παλιό όραμα για μια παγκόσμια κυριαρχία «τσιμεντάρει» την ιδεολογία του ναζιστικού ρατσισμού και εμπεδώνει τη θεωρία της ανώτερης φυλής.

Σε πρώτο πλάνο ήταν η κατάκτηση της Ευρώπης και της ΕΣΣΔ, που θα καθιστούσε τη Γερμανία τρίτη παγκόσμια δύναμη μετά τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Και από αυτήν τη θέση θα μπορούσε να εξολοθρεύει τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Και την πρώτη χρονιά του πολέμου ο ναζισμός θριαμβεύει εύκολα. Κατακτά Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία. Τα ναζιστικά στρατεύματα προελαύνουν ανατολικά και σαρώνουν Ουκρανία, Λευκορωσία, Βαλτικές Χώρες. Τα Βαλκάνια βρίσκονται σε πλήρη έλεγχο. Ανοιχτό ήταν μόνο το μέτωπο της Ρωσίας.

Η οικονομική πολιτική προς Ανατολάς ήταν διαφορετική από την προς Δυσμάς. Οι Σλάβοι, ως κατώτερη φυλή, έπρεπε να μειωθούν κατά 30 έως 45 εκατομμύρια και έπρεπε να πεθάνουν από πείνα και αρρώστιες (συνταγή που είχε εφαρμοστεί στις αποικίες).

Στην Πολωνία εξαφάνισαν τη διανόηση της χώρας με εκτελέσεις και εκτόπισαν εκατοντάδες χιλιάδες Πολωνούς, παίρνοντας τα χωράφια τους, τις περιουσίες τους, τα εργοστάσιά τους και δίνοντάς τα σε Γερμανούς ναζί. Οι πελατειακές σχέσεις δεν είναι ελληνική ανακάλυψη. Κάθε κόμμα εξουσίας πρέπει να διορίζει (και η ΔΗΜΑΡ το κατάλαβε με την πρώτη).

Στη Δύση τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να ενοποιηθούν οι βιομηχανίες της Ευρώπης, κάτω από τη χιτλερική Γερμανία, για να κυριαρχήσουν παγκοσμίως. Το έργο αυτό ανέλαβε ένας νεαρός οικονομολόγος ονόματι Λούντβιχ Έρχαρντ, ο οποίος δημιούργησε ένα επιτελείο από διαπρεπείς ναζί οικονομολόγους.

Η ήττα των ναζί δεν επέτρεψε την υλοποίηση του σχεδίου για τη «Νέα Τάξη στην Ευρώπη». Αλλά οι οικονομολόγοι επέζησαν. Ο Έρχαρντ έγινε καγκελάριος της μεταπολεμικής Γερμανίας και ο Γκένσερ, με δεδηλωμένο ναζιστικό παρελθόν, έγινε ο μακροβιότερος υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Κράτησε το αξίωμά του κάτι λιγότερο από είκοσι χρόνια.

Το 2003, η Γερμανία αναδεικνύεται πρώτη εξαγωγική χώρα στον κόσμο και αφήνει πίσω ΗΠΑ και Κίνα. Η αγορά των 500 εκατομμυρίων Ευρωπαίων απορροφά το 60% των γερμανικών προϊόντων.

Πώς έγινε αυτό το θαύμα; Η νικημένη και κατεστραμμένη Γερμανία να ηγεμονεύει στην παγκόσμια οικονομία και η νικήτρια Ελλάδα να μετατρέπεται ταχύτατα σε Ναμίμπια και Τανζανία! Και εδώ ας θυμηθούμε τον Χορκχάιμερ που επιμένει: «Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ναζισμό, αν προηγουμένως δεν μιλήσουμε για καπιταλισμό».

Οι νικήτριες δυνάμεις των Συμμάχων διασπάστηκαν (αν ποτέ ήταν ενωμένες σε κάποιο αντιναζιστικό μέτωπο). Η νέα υπερδύναμη που αναδεικνύεται μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η ΕΣΣΔ και όχι το Γ΄ Ράιχ που υπολόγιζε ο Χίτλερ.

Και αρχίζει ο Ψυχρός Πόλεμος. Η Γερμανία ξεπλένεται ταχύτατα από το ναζιστικό παρελθόν της και τα παλιά στελέχη του ναζιστικού κόμματος γίνονται θιασώτες του Ελεύθερου Κόσμου (μέχρι και ο πάπας Βενέδικτος ήταν ναζί στρατιώτης που υπηρετούσε στην αντιαεροπορική άμυνα, καταρρίπτοντας αεροπλάνα των Συμμάχων).

Ο καπιταλισμός μπορεί να δημιουργεί καταστρεπτικούς πολέμους, πιστεύοντας πως έτσι θα εξουδετερώσει έναν ανταγωνιστή του, αλλά δεν πολεμάει ποτέ εναντίον του εαυτού του. Ξέρει να προσαρμόζεται, να υποχωρεί και να αντεπιτίθεται.

Η Ευρώπη του Χίτλερ με την Ευρώπη της Μέρκελ διαφέρουν στα μέσα. Ο,τι δεν μπόρεσε να κάνει ο Χίτλερ με τα τανκς και τα στούκας το κάνει η Μέρκελ με έναν αναίμακτο οικονομικό πόλεμο. Οι συνέπειες είναι ίδιες. Χώρες εξαφανίζονται, όπως σε Νότια και Ανατολική Ευρώπη, με κοιμισμένους λαούς που ψηφίζουν την καταστροφή τους.-

perkor29@gmail.com

Το άρθρο αναδημοσιεύτηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών

Το τέλος της Κύπρου;

«Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το 2007, τα στελέχη του ΑΚΕΛ υποστήριξαν την υποψηφιότητα Χριστόφια και, μαζί, τη στρατηγική της: διάσπαση κεντροαριστεράς, λύση κυπριακού με ελληνικές υποχωρήσεις, αντιμετώπιση των Ελλήνων ως υπεύθυνων για το κυπριακό και των Αγγλοαμερικανών ως ειρηνόφιλων. Το 2008, ο Χριστόφιας εξελέγη με την ενθουσιώδη συνηγορία διαφόρων τύπων, όπως ο Μάριος Κάρογιαν, που σήμερα συνιστούν Αναστασιάδη, να ολοκληρώσει την καταστροφή.

Σήμερα, το ΑΚΕΛ υπέστη ήδη τη μεγαλύτερη πολιτική ήττα της ιστορίας του και η Κύπρος ετοιμάζεται να μπει στα αποικιακά δεσμά του Μνημονίου, προσθέτοντας, στις γεωπολιτικές, τις οικονομικές απειλές προς το κράτος. Τώρα, όχι μόνο φορτώνουν στο ΑΚΕΛ όλα τα κακά που δεν του ανήκουν, αλλά και ο Χριστόφιας κατάφερε, εξ αντιδιαστολής, με τα λάθη του, να γίνει το «πλυντήριο» όπου ξεπλένονται οι, πολύ σοβαρότερες, προδοσίες της «άλλης πλευράς». Ιδίως, των δήθεν «εθνικιστών» δολοφόνων της ΕΟΚΑ Β’, που εργάστηκαν για την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, για λογαριασμό των Αγγλοαμερικανών.

«Κομμουνιστές» υπέρ της Αγγλίας, «εθνικιστές» υπέρ της Αμερικής, έτσι που πάμε ο Εφιάλτης και ο Τσολάκογλου διεκδικούν επάξια το νησί από την Αφροδίτη! Κι ο Αναστασιάδης αποφεύγει να απαντήσει ξεκάθαρα και πειστικά σε ότι αφορά τις σχέσεις του με τους κύκλους των «ΕΟΚΑβιτών», π.χ. στα όσα του προσήψαν οι Κύπριοι αντιστασιακοί. Μια «αιμομικτική συνενοχή» βαραίνει το νησί.

Το 2007, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στήριξαν τον κατ’ εξοχήν άνθρωπο των Αμερικανών στην Ελλάδα ως αρχηγό τους, γνωρίζοντας ότι δεν είναι Ανδρέας κι ότι τα υποτυπώδη, αμερικάνικα ελληνικά του, αντανακλούν με ακρίβεια το συναισθηματικό και μορφωτικό  background του. Οι ψηφοφόροι αφέθηκαν να γελαστούν. Ο Γιώργος υιοθέτησε ενθουσιωδώς Δανειακή και Μνημόνια, ένα οικονομικό «σχέδιο Ανάν». Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ εξαερώθηκε, η Ελλάδα καταστράφηκε, το ΔΝΤ κάνει κουμάντο στην Ευρώπη.

Οι ψηφοφόροι, σε Κύπρο και Ελλάδα, δεν μπορούν να μεταβάλλουν εκ των υστέρων τα αποτελέσματα της ψήφου τους. Μπορούν όμως να μη διαπράξουν άλλα λάθη. Οι Κύπριοι έχουν την εμπειρία της ελληνικής τραγωδίας. Γνωρίζουν, ή πρέπει να γνωρίζουν, ότι η πατρίδα τους, το κράτος τους, η δημοκρατία και η ίδια η επιβίωσή τους έχουν τεθεί εν αμέσω κινδύνω.

Ισχυρότατες διεθνείς δυνάμεις επιτίθενται κατά όλων των κρατών και εθνών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αρχίζοντας από την Ελλάδα. Σε Ελλάδα και Κύπρο, τα οικονομικο-πολιτικά, συνδυάζονται με γεωπολιτικά κίνητρα. Τα δικά μας προβλήματα βοηθάνε την επίθεση, αλλά δεν την προκάλεσαν. Οι ξένοι δεν είναι φίλοι, όπως υποστήριξε το 2008 ο Χριστόφιας και υποστηρίζει σήμερα ο Αναστασιάδης, είναι εχθροί. Ήθελαν και θέλουν πάντα το νησί.

Δημοκρατικό δικαίωμα των Κυπρίων να εκλέξουν Πρόεδρο, όπως ετοιμάζονται κατά τις δημοσκοπήσεις να κάνουν, τον πολιτικό που αγωνίστηκε, όσο κανείς, το 2004, να διαλύσει το κράτος τους.  Αλλά δεν θα πρέπει να παραπονεθούν μετά, αν χάσουν το κράτος κι αν μπει σε κίνδυνο η επιβίωσή τους. Ούτε να περιμένουν αλληλεγγύη και υποστήριξη, όταν οι ίδιοι θα έχουν  προσυπογράψει, εμμέσως πλην σαφώς, τον θάνατο της Δημοκρατίας. Αυτοί που τους ορμηνεύουν τώρα να τον ψηφίσουν, θα ’χουν τον τρόπο να ζήσουν, είτε ως αποικιακή διοίκηση, εντός Κύπρου, είτε εκτός Κύπρου, με τα λάφυρα της προδοσίας. Ο κυπριακός λαός δεν θα ξέρει που να πάει.

Δικαίωμα του ΔΗΚΟ να υποστηρίξει Αναστασιάδη, δικαίωμα όμως και κάθε τίμιου, στοιχειωδώς κατατοπισμένου ανθρώπου να θεωρεί αυτή την απόφαση προδοσία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του αγώνα του, δηλαδή προδοσία της Κύπρου. Δικαίωμα του ΕΥΡΩΚΟ, κόμματος που συγκροτήθηκε στη βάση του «’Οχι», να υποστηρίζει τον ηγέτη του «Ναι», αλλά και μένα δικαίωμά μου να προβλέπω ότι θα εξαφανιστεί σύντομα, μαζί με το ΔΗΚΟ, όπως εξαφανίστηκαν  προδίδοντας, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, στην Ελλάδα, εν μέσω των ερειπίων του κυπριακού ελληνισμού.

Δικαίωμα των Κυπρίων να εκλέξουν έναν πολιτικό που μετά βίας συγκαλύπτει, μιλώντας στη Monde, τη δυσφορία του για τις σχέσεις Χριστόφια-Μόσχας, κυριότερου διεθνούς στηρίγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τότε που υπάρχει. Αλλά δεν θα πρέπει οι ψηφοφόροι να εκπλαγούν αν το Κρεμλίνο γυρίσει αύριο την πλάτη του στην Κύπρο. Ορισμένοι στην Κύπρο (όπως και στην Ελλάδα) δεν συνειδητοποιούν το κόστος του οπορτουνισμού. Νομίζουν ότι είναι πιο έξυπνοι από τον υπόλοιπο κόσμο. ‘Όταν έρθει μαζεμένος ο λογαριασμός θα ’ναι πολύ αργά – κανείς δεν θα μας λυπηθεί.

Δικαίωμα των Κυπρίων να εκλέξουν έναν πολιτικό που δεν βλέπει την ώρα να γίνει η χώρα του προτεκτοράτο Χρήματος και Τρόικας, επιδεικνύοντας τον ίδιο ενθουσιασμό με τον Γιωργάκη να βάλει την Κύπρο σε αποικιακό ζυγό και δηλώνοντας, βραβείο Νόμπελ ραγιαδισμού, ότι δεν βλέπει την ώρα να δει την Τρόικα στην Κύπρο και να υπογράψει ότι του ζητάνε. Να μην παραπονούνται όμως αύριο οι Κύπριοι όταν οι άνθρωποι αρχίσουν να πέφτουν από τα μπαλκόνια και τις ταράτσες στην Κύπρο, όπως έγινε στην Ελλάδα, όταν τους αρπάξουν τα πετρέλαια, όταν τους διαλύσουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία ή όταν τους υποχρεώσουν να άρουν το βέτο στην Τουρκία και να διαλύσουν, με νέο σχέδιο Ανάν, το κράτος τους. Αν ανοίξουν, έστω και την υστάτη, τα μάτια τους, θα έχουν τη σπάνια ευκαιρία να δουν στη σημερινή πραγματικότητα της Ελλάδας το μέλλον της Κύπρου.

Αναντίρρητο δικαίωμα των Κυπρίων, τη μια να απορρίπτουν με 76% ένα σχέδιο κατάλυσης του κράτους και εξανδραποδισμού του λαού, και, μια δεκαετία αργότερα, να επιβραβεύουν τον ηγέτη του «Ναι», που, αφού επετέθη διεθνώς κατά του κράτους του το 2004, συνεννοείται, όπως απεκαλύφθη, με τον Αμερικανό Πρέσβη και τον απεσταλμένο του ΟΗΕ Ντάουνερ, πώς θα κάνει το ‘Όχι Ναι. Ναι σε τι ακριβώς; Σε σχέδιο που κανένα σοβαρό κράτος, κανείς σοβαρός πολιτικός, στην Ευρώπη ή τον Τρίτο Κόσμο, δεν θα είχε ποτέ αποδεχθεί ως βάση συζήτησης! ‘Ένα σύνταγμα 10.000 σελίδων, που ούτε ο ‘Οργουελ θα μπορούσε να σκεφτεί να θέσει στην κρίση ψηφοφόρων!

Μπορούμε να δεχτούμε όλες τις επιφυλάξεις του κόσμου για τον α’ ή β’ πολιτικό – δεν είμαστε μέντιουμ για να ξέρουμε τι θα κάνει κάποιος, τυχόν εκλεγόμενος. Αλλά τόσο το περελθόν, όσο και οι δηλώσεις του κ. Νίκου Αναστασιάδη, πείθουν ότι αντιπροσωπεύει αναντίρρητα τη συντομότερη οδό προς την αυτοκτονία του κυπριακού ελληνισμού. Δυστυχώς βέβαια, ουδείς μπορεί να εμποδίσει έναν άνθρωπο, μια ομάδα, ένα λαό, να αυτοκτονήσουν, αν διακαώς το επιθυμούν. ‘Όπως είπε ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, είμαστε «μετααποικιακό υποκείμενο», δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και ταυτόχρονα δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στον εαυτό μας.

Ζήσαμε, μετά το 1974, σε συνθήκες σχετικής ασφάλειας και ευμάρειας. Δεν θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο άγρια είναι η εποχή που μπήκαμε, ότι ζούμε κιόλας πόλεμο άλλου τύπου. Αν δεν το καταλάβουμε εγκαίρως, δεν θα έχουμε, σύντομα, τίποτα να σώσουμε και τίποτα να υπερασπιστούμε. 

 http://konstantakopoulos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_12.html,

ΒΙΟ.ΜΕ: ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΤΟ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ

Παίρνουν μπρος οι μηχανές της αυτοδιαχείρισης*!

ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, μέλη και μη του Σωματείου Εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, υπογράφουμε και συμφωνούμε τα παρακάτω:

1. Αναλαμβάνουμε τη λειτουργία του εργοστασίου με όρους πλήρους αυτοδιεύθυνσης και εργατικού ελέγχου τόσο των παραγωγικών όσο των διοικητικών δομών του. Βασική και κεντρική αρχή λειτουργίας του εργοστασίου, της διεξαγωγής του αγώνα μας και κεντρικός όρος των μελλοντικών μας σχεδίων είναι η ισοτιμία στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων, η οριζοντιότητα και η άμεση δημοκρατία. Κάθε είδους διάκριση, δυσμενής μεταχείριση, αποκλεισμοί και ετεροκαθορισμοί είναι εκτός του πλαισίου λειτουργίας μας και γίνεται κάθε προσπάθεια για την αποφυγή τέτοιων συμπεριφορών και πρακτικών που θέτουν εμπόδια στο χειραφετητικό μας πρόταγμα.

2. Ανώτατο όργανο αποτελεί η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Αυτή συγκροτείται ως όργανο και αποφασίζει τόσο σε γενικό- προγραμματικό επίπεδο, όσο και για ειδικότερα θέματα, μπορεί δε να εξουσιοδοτεί συγκεκριμένα μέλη της για την εκπροσώπηση του Σωματείου σε συγκεκριμένες διαδικασίες, και για τη διεκπεραίωση συγκεκριμένων ειδικά καθορισμένων υποθέσεων. Όλοι όσοι αναλαμβάνουν να εκπροσωπούν τη Συνέλευση ή να προβαίνουν σε συγκεκριμένες ενέργειες, υποχρεούνται σε λεπτομερή λογοδοσία.

3. Η συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση είναι υποχρεωτική για όλα τα μέλη.

4. Οι αποφάσεις που λαμβάνει η Γενική Συνέλευση δεσμεύουν όλους και όλες, η δε υλοποίησή τους είναι υποχρεωτική ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή τη διαφωνία με αυτές.

5. Αν μια απόφαση κριθεί από άτομο ή ομάδα ατόμων λανθασμένη ή μη εφαρμόσιμη, τούτο μπορεί να τεθεί ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης, η οποία και θα αποφασίσει αν τελικά θα πρέπει να αλλάξει αυτή, να μεταρρυθμιστεί ή να διατηρηθεί. Σε κάθε περίπτωση, μέχρι την εκ νέου συζήτηση, η απόφαση δεσμεύει πλήρως όλους και όλες, και υποχρεούνται να πράττουν τα δέοντα για την υλοποίησή της Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε ειλημμένη απόφαση, θα καθορίζονται ποινές από τη Γενική Συνέλευση, που μπορούν να κυμαίνονται από απλή επίπληξη έως την αργία, και σε βαριές περιπτώσεις τη διαγραφή.

6. Η ισοτιμία, εκτός από τη συμμετοχή στις αποφάσεις και τη χάραξη της στρατηγικής του υπό εργατικό έλεγχο εργοστασίου, περιλαμβάνει και τη συμμετοχή στις ζημίες και τα κέρδη του εργοστασίου.

7. Η Γενική Συνέλευση, έπειτα από διαβουλεύσεις και αφού τεθούν όλοι οι σχετικοί παράγοντες προς συζήτηση, μπορεί να ορίζει τη θέση στην οποία θα εργάζεται κάθε εργαζόμενος/η. Αυτός/ή, θα μπορεί να διατυπώνει επιφυλάξεις κατά τη συνέλευση, σε κάθε περίπτωση όμως οφείλει να συμμορφώνεται προς αυτό που του έχει υποδειχθεί από την τελευταία. Ακόμη, κάθε εργαζόμενος/η θα πρέπει, στα πλαίσια του εφικτού, να μάθει να λειτουργεί/ δουλεύει σε κάθε πόστο που θα του ζητηθεί και στο οποίο θα θεωρηθεί ότι είναι απαραίτητος/η.

8. Όσοι/ες υπογράφουν το παρόν συμφωνητικό δεσμεύονται ότι πληροφορίες οι οποίες κρίνονται σημαντικές για τη λειτουργία του εργοστασίου, για τη χάραξη της παραγωγικής αλλά και της πολιτικής μας στρατηγικής, και για τις μεταξύ μας σχέσεις (είτε τις έχουν λάβει στο παρελθόν είτε τις αποκτήσουν στο μέλλον με οποιονδήποτε τρόπο, και κυρίως από τη διαδικασία εκπροσώπησης του συνεταιρισμού ενώπιον εταιριών, ιδιωτών και όποιων άλλων δημόσιων ή ιδιωτικών φορέων) θα κοινοποιούνται στη Γενική Συνέλευση προς εκτίμηση και αξιοποίηση από κοινού και σε καμία περίπτωση δεν θα αποκρύπτονται.

Τα ως άνω συμφωνημένα αποτελούν τις βασικές αρχές της λειτουργίας του εργοστασίου με εργατικό έλεγχο και αυτοδιεύθυνση. Ο σεβασμός, τόσο σε επίπεδο αρχών, όσο και σε επίπεδο πρακτικό, αποτελεί υποχρέωση όσων υπογράφουμε το παρόν, το οποίο μπορεί να αλλάξει μόνο εφόσον η Γενική Συνέλευση κρίνει ότι πρέπει να επέλθουν αλλαγές σε αυτό. Στην περίπτωση αυτή, θα συνταχθεί νέο συμφωνητικό, έπειτα από συζήτηση στη συνέλευση, και θα υπογραφεί από όλους/ες.

Συνάδελφοι –συναδέρφισες , συναγωνιστές –συναγωνίστριες .

Θα θέλαμε να σας κάνουμε μια ενημέρωση , για το τι πρόκειται να πράξουν οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. το επόμενο διάστημα που ακολουθεί , μέχρι και τον Φεβρουάριο.

Το παραπάνω κείμενο είναι οι αρχές που υπογράφουν οι συμμετέχοντες στο εγχείρημα του συνεταιρισμού εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ.

Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο εργασίας , τονίσαμε προς τον υπουργό πως εδώ και 20 μήνες βάλαμε κάποια αιτήματα που δεν έχουν απαντηθεί και σε όσα υπήρξε μια πρωτοβουλία του υπουργείου εργασίας δεν προχωρούν γιατί κωλύονται από αλλά υπουργεία .

Εμείς τονίσαμε πως για μας είναι σύνολο η πολιτεία και όχι το κάθε υπουργείο χωριστά και πως δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο.

Έχουμε φτάσει σε απόγνωση και βλέπουμε πως δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα άλλο περισσότερο από αυτό που έχουμε ήδη χάσει.

Και ενημερώσαμε πως εμείς ξεκινάμε την λειτουργία του εργοστασίου και δεν μας ενδιαφέρουν οι συνέπειες όποιες και αν είναι γιατί θεωρούμε ότι είμαστε στα χειρότερα .

Συνάδελφοι και συναδέρφισσες . Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. μέσα από την γενική συνέλευση αποφασίσαμε πως η μόνη λύση απέναντι στην λαίλαπα που έρχεται είναι να ελέγξουμε την παραγωγή άμεσα οι εργάτες , να πάρουμε την εύθηνη να διευθύνουμε το εργοστάσιο , μέσα από την γενική συνέλευση των εργαζομένων και καλούμε όλους τους εργαζόμενους, ανέργους , συνδικαλισμένους και μεμονωμένους να πάρουν θέση και να απαντήσουν στο ζήτημα που μπαίνει πλέον επιτακτικά.

Εμείς απαντήσαμε πως θέλουμε πίσω τις δουλείες μας , θέλουμε τις ζωές μας, θέλουμε την αξιοπρέπεια μας. Το αν αυτό θεωρείται παράλογο; ναι είμαστε παράλογοι! Αν θεωρείτε άνομο; ναι είμαστε άνομοι! Αν θεωρείτε άπιαστο Όνειρο; ναι τρέχουμε να πιάσουμε το Όνειρο μας, και να ζήσουμε τις οικογένειες μας!

Καλούμε : λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς , συλλόγους , πολιτικές οργανώσεις , σωματεία, νεολαιίστικα στέκια, να απαντήσουν!!

Καλούμε κάθε άνθρωπο που μπορεί να αντικρίζει ακόμα τον Ήλιο και να ελπίζει πως, ναι! δεν είναι ανάγκη να φύγουν τα παιδία μας για να βρουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό, Δεν είναι ανάγκη να είσαι υποτακτικός για να δουλεύεις!! , δεν πρέπει να κάνεις επαιτεία για να επιβιώσεις!. Δώσε μια απάντηση στο ζήτημα που μπαίνει σήμερα!!!. Πάρε θέση και σπάσε τα δεσμά που σε περικλείουν!  Άνοιξε στόμα και μυαλό και απάντησε!

Η γενική συνέλευση του σωματείου εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ.

____________________

* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα  ΔΡΑΣΗ,  http://efimeridadrasi.blogspot.gr/2013/01/blog-post_26.html

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ 'ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ' ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤOY TAKE OFF

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ