Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΡΜΑΓΚΑΣ

Οι Νόμοι, τα Μνημόνια, η Μαρμάγκα
και ο Φόβος του «Ιστού της Αράχνης»[1]

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Οι νόμοι είναι σαν τους ιστούς της αράχνης.

Οι μικροί πιάνονται, οι μεγάλοι τους ξεσκίζουν»

Σόλων ο Νομοθέτης

Πρώτος ο Θρασύμαχος[2] μας δίδαξε πως το Δίκαιο δεν εκφράζει παρά το συμφέρον του ισχυρότερου. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ διερμηνεύοντας την περιπέτεια των Αφροαμερικανών συμπολιτών του διακήρυξε πως «ο νόμος και η τάξη υπάρχουν για να εδραιώνουν τη Δικαιοσύνη. Όταν αποτυγχάνουν σ’ αυτόν τους το σκοπό, γίνονται τα φράγματα που μπλοκάρουν τη ροή της κοινωνικής προόδου» και συνεπώς χρέος της εργαζόμενης ανθρωπότητας είναι να ανατρέψει τα συμφέροντα των ισχυρών και να αλλάξει τους άδικους νόμους.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που ο νόμος εκφράζει το δίκαιο του ισχυρότερου, το δίκαιο του εξουσιαστή, το δίκαιο του κατέχοντος, δηλαδή το δίκαιο του δουλοκτήτη, του φεουδάρχη, του κεφαλαιοκράτη και του γραφειοκράτη, αυτό σημαίνει πως εμπεριέχει βία και αδικία, οπότε είναι φυσικό για τους πολλούς, για τους εξουσιαζόμενους και οικονομικά και κοινωνικά εκμεταλλευόμενους δούλους, δουλοπάροικους και μισθωτούς, που δεν έχουν δικούς τους νόμους και ζουν με τους ξένους νόμους, να αφήνει μια αίσθηση αδικίας και μάλιστα μιας «αδικίας που την επιβάλλει ο Νόμος», του εκάστοτε νομοθέτη, ως ιστός της εκάστοτε «Μαρμάγκας».

Το ρόλο της «Μαρμάγκας» η άρχουσα τάξη τον αναθέτει στο μηχανισμό της «Δικαιοσύνης», η ηγεσία της οποίας, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, κι’ όχι μόνο, διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση, σε αντίθεση με την «αρχή της διάκρισης των εξουσιών». Άμεση συνέπεια αυτής της σχέσης εξάρτησης της «Δικαιοσύνης» από την εκτελεστική εξουσία είναι, οι δοτές ηγεσίες της «Δικαιοσύνης», να καταδικάζουν τον Κολοκοτρώνη, ή τον Μπελογιάννη, τον εκάστοτε πολιτικό, κομματικό και οπωσδήποτε πάντα τον ταξικό αντίπαλο.

Έτσι όμως είναι φυσικό, πως με το πέρασμα του χρόνου, η αδικία που συσσωρεύεται, να «πνίγει» τους αδικούμενους και να εκφράζεται ως παράπονο, διαμαρτυρία, αγωνιστική διεκδίκηση, οπότε οι εξουσιαστές αρχίζουν να ανησυχούν, να «παίρνουν μέτρα», συνήθως αυταρχικότερα, να φοβούνται ότι θα χάσουν τα προνόμια, ίσως και την εξουσία. Και όταν ο Φόβος τους εξελίσσεται σε Εφιάλτη, τότε κινούν τους μηχανισμούς καταστολής, περιορίζουν τις λαϊκές ελευθερίες, συρρικνώνουν τα ατομικά δικαιώματα των εργαζομένων και κάποια στιγμή κάνουν χρήση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας, φυλακίζοντας μέσα στις ταξικές θεσμικές φυλακές τους ολόκληρες κοινωνίες.

Σε τέτοιες στιγμές κοινωνικής κρίσης, όπου οι άδικοι νόμοι αποδεσμεύουν την κρυμμένη σ’ αυτούς βία, οπότε, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της δράσης που προκαλεί αντίδραση, οι αποδέκτες της κρατικής βίας και τρομοκρατίας αναγκάζονται να αντισταθούν, εμπλεκόμενοι έτσι σ’ ένα φαύλο κύκλο του Φόβου και της Βίας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η κοινωνική σύγκρουση γίνεται συχνά αναπόφευκτη και ανάλογα με το «νικητή», η συγκεκριμένη οικονομική, κοινωνική και νομική τάξη καταρρέει και τη θέση της παίρνει μια καινούργια τάξη, μια καινούργια πραγματικότητα.

Έτσι γράφεται μέχρι σήμερα η ιστορία των κοινωνιών και της Ανθρωπότητας. Πιθανότατα θα συνεχίσει και στο ορατό μέλλον, να γράφεται με τον ίδιο τρόπο. Όσο τουλάχιστον οι νομοθέτες θα παράγουν «Δίκαιο της ανισότητας και της αδικίας», Δίκαιο ταξικό, όσο θα νομιμοποιούν την ιδιοποίηση, δηλαδή την κλοπή του κοινωνικού πλεονάσματος και θα επιβάλλουν έναν άδικο καταμερισμό του παγκόσμιου, του εθνικού και του τοπικού κοινωνικού πλούτου, αδιαφορώντας για τις ανάγκες των εργαζομένων, της κοινωνίας και των επόμενων γενεών.

Με δεδομένο πως σε συνθήκες νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχει παγκοσμιοποιηθεί το συμφέρον του ισχυρότερου, αξίζει, να μελετήσουμε τη διαδικασία της διεθνοποίησης της έννομης τάξης, ως διαδικασία παράλληλη της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, για να δούμε ποιος υπαγορεύει νόμους, δηλαδή ποιος είναι πραγματικά ο παγκόσμιος νομοθέτης, άρα και ο ουσιαστικός νομέας του πλούτου και κατά συνέπεια το παγκόσμιο αφεντικό. Ίσως έτσι ζώντας πρόωρα τον εφιάλτη, που μας ετοιμάζουν οι νεοσκοταδιστές και οι νεοφασίστες, ξυπνήσουμε και στρατευθούμε σ’ ένα Νέο Διαφωτισμό, ικανό να σταθεί φραγμός στη νέα απόλυτη Βαρβαρότητα. Ο Χάρολντ Πίντερ (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2005), μας μεταφέρει μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική και πολύ ενδιαφέρουσα για μας τους Έλληνες εικόνα, για το πώς αντιλαμβάνονται οι Αυτοκράτορες της Νέας Ρώμης τον «παγκόσμιο» ρόλο τους, αλλά και τα δικαιώματα των Λαών να αυτοπροσδιορίζονται: «Το 1965 ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον είπε στον Έλληνα πρέσβη στις ΗΠΑ. «Γάμησε τη Βουλή σας και το Σύνταγμα. Η Αμερική είναι ελέφαντας. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Η Ελλάδα είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δύο τύποι εξακολουθήσουν να προκαλούν φαγούρα στον ελέφαντα, μπορεί να φάνε καμιά γερή φάπα […] Αν ο πρωθυπουργός σου αρχίζει να μου λέει για Δημοκρατίες, Κοινοβούλια και Συντάγματα, αυτός, το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμά του μπορεί να μην κρατήσουν και πολύ». Το εννοούσε. Δύο χρόνια αργότερα, οι συνταγματάρχες πήραν την εξουσία και ο Ελληνικός Λαός πέρασε εφτά χρόνια στην κόλαση»[3].

Από τότε ο Ηγεμόνας, δηλαδή ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου, εκσυγχρονίστηκε και επιβάλλει τη θέλησή του περισσότερο με έμμεσους τρόπους, δηλαδή με την παγκοσμιοποίηση, με τα καταχρηστικά δάνεια (Odius Dept)[4] και τις εκβιαστικές εμπορικές συμφωνίες με τις οποίες γονατίζει τις οικονομίες των χωρών και στη συνέχεια με τα ληστρικά δάνεια και τα μνημόνια, που υπαγορεύει ο Δόκτωρ Θάνατος[5] και το κατά κόσμον Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αναλαμβάνει «να σώσει» τα θύματά του, στύβοντας στην κυριολεξία την εργαζόμενη κοινωνία και οργανώνοντας άγριο πλιάτσικο σε βάρος του εθνικού πλούτου και των υποδομών των εθνικών οικονομιών των χωρών-θυμάτων του.

Από τη στιγμή, όμως, που οι κυβερνήσεις των αχυρανθρώπων του Ηγεμόνα, ανάλαβαν καθήκοντα στο σταύλο των Ελεφάντων, είναι φανερό πως οι Λαοί πρέπει να κρατήσουν όλους τους Ελέφαντες έξω από τις αίθουσες των καθρεφτών. Έξω για πάντα, για να παραμείνουν άθραυστοι οι καθρέφτες του Χτες, του Σήμερα και του Αύριο του ανθρώπινου Γένους και του ανθρώπινου Πολιτισμού. Γι’ αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού πρέπει να οργανώσουν τη «Μεγάλη Καμπή»[6] της ιστορίας, δηλαδή την ανατροπή του Ηγεμόνα.

Για να μπορέσει να συμβεί αυτό, θα πρέπει οι Λαοί να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους να αυτοκυβερνώνται και να συμβιώνουν ειρηνικά, πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να καταργήσουν τους ελέφαντες, τους σταβλίτες, τους «ιστούς της Μαρμάγκας», κατά συνέπεια και τις «Μαρμάγκες» και να χτίσουν τους δικούς τους Νόμους και τη δική τους Δικαιοσύνη, που θα καταργεί κάθε εξουσιαστική δομή και βία και θα σέβεται τον Άνθρωπο, την κοινωνία του και τον πολιτισμό του.

Τα τελευταία χρόνια οι Λαοί μπαίνουν ο ένας μετά τον άλλον, με πρώτον και καλύτερο τον Ελληνικό Λαό, στο καλούπι του ‘παγκόσμιου νομοθέτη’, από το οποίο βγαίνουν, ως σύγχρονοι αφροαμερικάνοι δούλοι στερημένοι κάθε δικαιώματος και καταδικασμένοι στην απόλυτη εξαθλίωση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Από αυτή την κατάσταση μόνο μια Νέα Μεγάλη Έξοδος προς μια Νέα Ελευθερία μπορεί να ανατρέψει το ρου της ιστορίας και να οδηγήσει σε ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Με δεδομένο πως η λεγόμενη Αριστερά, ως όλον εκ των άπειρων συνιστωσών της, σε τοπική και σε παγκόσμια κλίμακα λειτουργεί ως ζαλισμένη πολυκέφαλη σαρανταποδαρούσα (που θα ήθελε, αλλά δεν μπορεί, να πορευτεί ταυτόχρονα προς σαράντα κατευθύνσεις για να εφαρμόσει σαράντα τακτικές και χιλιάδες πρακτικές για ένα θολό σοσιαλισμό που βολοδέρνει μεταξύ της άθλιας σοσιαλδημοκρατίας και ενός κάποιου αποκρουστικού κρατικοκαπιταλισμού μασκαρεμένου με μια κάποια «δικτατορία του προλεταριάτου» για να καταλήξουμε σαν τη σημερινή Ρωσία, την λεγόμενη λαϊκή Κίνα, ή ακόμα και την ‘σοσιαλιστική’ Κούβα), στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν απομένει άλλη επιλογή από αυτήν της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής αυτονόμησής της από όλα τα κόμματα του αστικού κοινοβουλίου και τη χάραξη μιάς Νέας Αντικαπιταλιστικής Πορείας με κατεύθυνση τον Ουμανισμό της Άμεσης Δημοκρατίας και της Αταξικής Κοινωνίας, πράγμα που προϋποθέτει τη δημιουργία μιάς Νέας Αριστεράς, της Ουμανιστικής Αριστεράς. Δεν υπάρχει πιά καιρός για αρχηγικά παιχνίδια και για άλλες αυταπάτες…

---

[1] Για μια διεξοδικότερη ανάλυση βλέπε: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009.

[2] «Φημί γαρ εγώ είναι το δίκαιον ουκ άλλο τι, ή το του κρείττονος συμφέρον.»

[3] Παπασπύρου Σταυρούλα, «Και η σιωπή είναι συνενοχή», παρουσίαση του Νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 26. 03 06, Ένθετο «&7», σελ. 26 και 27.

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, ODIOUS DEPT ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, http://epithesh.blogspot.com/2010/06/odious-dept.html .

[5] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ο ασθενής καπιταλισμός και ο Δόκτωρ Θάνατος, στο Περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 15/Ιούνης 2010.

[6] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η Μεγάλη Καμπή, στο Περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 13/Απρίλης 2010.

ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ; Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ.

Αριστερη Παρεμβαση Πολιτων δ. Πρεβεζας

Αναδημοσίευση απο: http://arpapreveza.net/2010/09

Αγαπητές/οι συνδημότισσες/ες,
Επιλέγουμε να συμμετέχουμε στις δημοτικές εκλογές του Νοέμβρη χωρίς επικεφαλή στο ψηφοδέλτιό μας, αλλά ως συλλογικότητα ανοικτή σε όλους και όλες. Μέσω αυτής της επιλογής θέλουμε να δώσουμε το μήνυμα ότι η κοινωνία μας δε χρειάζεται δήθεν πεφωτισμένους παράγοντες-μεσσίες και μισαλλόδοξους καριερίστες της πολιτικής. Οι ανάγκες των καιρών και οι καθημερινές μας ανάγκες χρειάζονται τη συλλογική διαχείριση, δράση και ευθύνη και όχι τις πελατειακές σχέσεις και τη δημαγωγία. Απέναντι στο δημαρχοκεντρισμό (πρώτα ορίζουν τον υποψήφιο και μετά το ψηφοδέλτιο), στον οποίο έχουν υποταχτεί και οι δυνάμεις της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, παλεύουμε και διεκδικούμε την πρωτοκαθεδρία των μαζικών συνελεύσεων γειτονιάς και χωριών, την ενεργοποίηση των τοπικών κοινωνικών κινήσεων και την άμεση δημοκρατία στη λήψη σημαντικών αποφάσεων του δήμου και στον δημοτικό ετήσιο προϋπολογισμό. Απέναντι στο μοντέλο του «χρισμένου» δημάρχου, προτείνουμε την άμεση εκλογή του με σταυρό προτίμησης από τους πολίτες.

Δεν διεκδικούμε απλά διορθώσεις και μικρό-αλλαγές στο σημερινό μοντέλο της λεγόμενης Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ούτε την διαφορετική διαχείριση του αλλά την πλήρη ανατροπή του. Ενάντια στους δήμους-εταιρίες, στους δήμους που με τα ανταποδοτικά τέλη κλέβουν από το υστέρημα της λαϊκής και εργατικής οικογένειας, που είναι προσανατολισμένοι στην εξυπηρέτηση των λίγων, των πλούσιων και των κοινωνικά «ευυπόληπτων». Ενάντια στον Καλλικράτη, που θα ενισχύσει τις περικοπές, θα γενικεύσει τις ιδιωτικοποιήσεις, θα αυξήσει τα δημοτικά τέλη και θα οδηγήσει στην περαιτέρω εγκατάλειψη της επαρχίας και της υπαίθρου.

Ως Αριστερή Παρέμβαση Πολιτών καλούμε σε μια ανοικτή συσπείρωση και μαζική δράση για να ακουστεί δυνατά η φωνή των εργαζόμενων, των εκατοντάδων ανέργων, των νέων εργαζόμενων που βιώνουν τον καθημερινό μεσαίωνα της εκμετάλλευσης και της ελαστικής εργασίας. Η φωνή των αγροτοκτηνοτρόφων που συνθλίβονται από τις συνεχείς αναθεωρήσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Η κραυγή της νεολαίας που ασφυκτιά και αποκληρώνεται στο σχολείο και αντιμετωπίζει το φάσμα της ανεργίας.

Αυτή η φωνή πρέπει να ακουστεί, αυτών των ανθρώπων η πάλη και ο αγώνας πρέπει να βγει στο προσκήνιο και να σπάσει την συναίνεση και την σικέ προεκλογική διαμάχη των επίσημων υποψήφιων δημάρχων και των διαχειριστών της τοπικής εξουσίας.

Απευθύνουμε αυτή την πρόταση σε όλους εκείνους και εκείνες που συνειδητοποιούν ότι το ΠΑΣΟΚ, αφού καπηλεύτηκε τη λαϊκή ψήφο, σήμερα ηγείται της επίθεσης στους εργαζόμενους. Την απευθύνουμε στους αγωνιστές από τα τοπικά κινήματα, όλους αυτούς που αγωνίστηκαν ενάντια στην οικολογική καταστροφή, στην καταπάτηση των ελεύθερων χώρων και στην υπεράσπιση του δικαιώματος στη πόλη. Την απευθύνουμε, όμως, και σε όσες πολιτικές δυνάμεις και συλλογικότητες συνειδητοποιούν την ανάγκη για μια Αριστερά πρωτοπόρα σε νικηφόρους αγώνες, έτσι ώστε να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές και να ανατραπούν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, για μια Αριστερά ανεξάρτητη από τους μηχανισμούς του κράτους, μια Αριστερά της επαναθεμελίωσης του οράματος της απελευθέρωσης του ανθρώπου και της φύσης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, μια Αριστερά που θα είναι πραγματική δύναμη ρήξης και ανατροπής, αντίπαλο δέος στο σύστημα. Αγωνιζόμαστε για να δοθεί ώθηση σε ένα νέο κοινωνικοπολιτικό ρεύμα. Ένα ρεύμα σκεπτόμενης, κοινωνικά μαχόμενης, αντικαπιταλιστικής κίνησης σε επίπεδο δήμου που θα συμβάλλει σε μια αντίστοιχη πανελλαδική προσπάθεια.

_______________________

Αγαπητοί Φίλοι,

Συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία και ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

Ο δρομος θα είναι μακρύς και κακοτράχαλος, ο αγώνας σας

θα είναι δύσκολος και γι' αυτό όμορφος....  

HASTA LA VICTORIA SIEBRE ή

«Στην αρχή μας αγνοούν, 

μετά μας γελοιοποιούν, 

στη συνέχεια μας πολεμούν 

και στο τέλος νικάμε». 

 Μαχάτμα Γκάντι

Κώστας Λάμπος

ΜΑΡΙΝΑΛΕΝΤΑ: ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ

 

 

Δήμος Μαριναλέντα (Ισπανία): 

Ένα πείραμα που διαρκεί 31 χρόνια

Το ρεπορτάζ από την Μυρτώ Μπολώτα 
Αναδημοσίευση από: http://www.a-po-drasi.gr/?p=827

Τη Δευτέρα 13/9 οργανώθηκε μια εξαιρετικά επιτυχημένη εκδήλωση στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο «Βοτανικός Κήπος» της Πετρούπολης με προσκεκλημένο το δήμαρχο της Μαριναλέντα (Ισπανία) Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, την οποία παρακολούθησαν πάνω από 500 άτομα. 

 

Από το 1979 στη μικρή αυτή πόλη της Ισπανίας των 3.000 κατοίκων διεξάγεται ένα αυτοδιοικητικό πείραμα αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης, το οποίο η συλλογικότητα του «Βοτανικού Κήπου» αποφάσισε να παρουσιάσει. Και πρέπει να ομολογήσουμε ότι όσοι/όσες είχαμε την ευκαιρία να την παρακολουθήσουμε μάθαμε πολλά.  

Η Μαριναλέντα βρίσκεται στη φτωχότερη περιοχή της Ισπανίας, την Ανδαλουσία, όπου το 50% των καλλιεργούμενων εκτάσεων ανήκει στο 2% του πληθυσμού. Οπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο δήμαρχος «το μόνο που παράγαμε ήταν ανεργία και μετανάστευση». Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση οι κάτοικοι αποφάσισαν να αντισταθούν. Το 1979 ο συνδυασμός του Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στις δημοτικές εκλογές και έκτοτε, και για 31 συνεχή χρόνια, επανεκλέγεται. Και όχι τυχαία.

Η Μαριναλέντα διοικείται από τις συνελεύσεις των κατοίκων της μια και βασικό μέλημα είναι η συμμετοχή του κόσμου. Ο οικονομικός προϋπολογισμός οργανώνεται στη βάση των αποφάσεων των συνελεύσεων γειτονιάς, στις οποίες οι κάτοικοι αποφασίζουν τα έργα που κάθε χρονιά πρέπει να γίνουν στην περιοχή τους. Στις συνελεύσεις επιδιώκεται η συναίνεση αλλά χρησιμοποιείται και η ψηφοφορία όταν υπάρχει διάσταση απόψεων. Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται 60-70 συνελεύσεις.

Οι κάτοικοι της Μαριναλέντα συμμετέχουν επίσης εθελοντικά στις συλλογικές εργασίες, όπως είναι η συντήρηση δρόμων και κήπων/πάρκων αλλά και το χτίσιμο σπιτιών. Εχοντας θεσπίσει το θεσμό των «κόκκινων Κυριακών», το Σάββατο περνάει ένα αυτοκίνητο με μεγάφωνο και ανακοινώνεται στη γειτονιά η εργασία που πρέπει να γίνει. Ενώ τέλος, όσοι έχουν συνδικαλιστική ή πολιτική ισχύ ζουν όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι της πόλης, δηλαδή από τη δουλειά τους και μόνο.

Ομως, όπως πολύ σωστά το έθεσε ο προσκλεκλημένος δήμαρχος, η πολιτική δημοκρατία χωρίς οικονομική δημοκρατία είναι ένα μεγάλο ψέμα. Γι’ αυτό πέρα από την άμεση δημοκρατία αποφάσισαν να προχωρήσουν κι ένα βήμα παραπέρα: να αντιμετωπίσουν την ανεργία διεκδικώντας τη γη από τους γαιοκτήμονες. Επί 12 χρόνια αγωνίστηκαν με όλα τα μέσα: με γενικές απεργίες, με απεργίες πείνας, με μπλοκάρισμα δρόμων, τρένων και αεροδρομίων, διατρέχοντας τη χώρα με πορείες. Αντιμετώπισαν βέβαια φυλακίσεις, διώξεις, καταστολή, καταδικαστικές δικαστικές αποφάσεις, ακόμα και απόπειρες δολοφονίας (δύο εναντίον του δημάρχου). Και τα κατάφεραν. Οι κάτοικοι της Μαριναλέντα απέσπασαν από τον ισχυρό γαιοκτήμονα της περιοχής 12.000 στρέμματα γης και στη συνέχεια δημιούργησαν έναν αγροτικό συνεταιρισμό (El Humoso) από τον οποίο ζει σήμερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους! Τη γη την έχουμε δανειστεί από τους προγόνους μας και οφείλουμε να την επιστρέψουμε βελτιωμένη στα παιδιά μας», λέει ο δήμαρχος.

Η ανεργία όμως παρέμενε σε υψηλά επίπεδα. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να δημιουργήσουν και ένα μικρό μεταποιητικό εργοστάσιο (Humar Marinaleda) στο οποίο συσκευάζονται οι συγκομιδές (ελιές και ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές, κ.λπ.), βρίσκεται στη μέση του χωριού και σε αυτό εργάζονται περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία.

Τόσο στον αγροτικό συνεταιρισμό όσο και στο εργοστάσιο όλοι έχουν τον ίδιο μισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ημέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδομάδα και αμείβονται με 47 ευρώ την ημέρα. Τα κέρδη του συνεταιρισμού δεν μοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στο συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν δουλειές. Γι′ αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Ακόμη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι μισθοί καταβάλλονται.

Ελειπε όμως ένα ακόμα βήμα: αυτό της κοινωνικής δημοκρατίας το οποίο εστιαζόταν κυρίως στην έλλειψη στέγης. Ηταν πολύ συνηθισμένο να μένουν σε ένα σπίτι ακόμα και τρεις γενιές. Μετέτρεψαν ιδιόκτητα εδάφη σε δημόσια και δημιούργησαν μια λίστα κατοικιών για νέους. Παρέχεται λοιπόν στους νέους δωρεάν τόσο η γη, όσο και οι εργάτες αλλά και οι αρχιτέκτονες και αυτοί είναι υποχρεωμένοι να βάλουν την προσωπική τους εργασία ώστε να χτίσουν το σπίτι τους με τη βοήθεια της γειτονιάς (αναφερθήκαμε παραπάνω στις «κόκκινες Κυριακές»). Το σπίτι που παρέχεται είναι 90 μ2 με 100 μ2 αυλή και κοστίζει 15 ευρώ το μήνα!

Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισμός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωμα. Μια θέση στον παιδικό σταθμό με όλα τα γεύματα κοστίζει 12 ευρώ τον μήνα. Ενώ η χρήση της πισίνας (ανοιχτή και κλειστή) 3 ευρώ το χρόνο. Λειτουργούν επίσης ομάδες που φροντίζουν τους ηλικιωμένους στα σπίτια τους, φτιάχνοντάς τους φαγητό, πηγαίνοντάς τους στο γιατρό ή καθαρίζοντας τα σπίτια τους. Κι αυτά είναι όλα δωρεάν. Ενώ τέλος, η Μαριναλέντα έχει το υψηλότερο ποσοστό πρασίνου ανά κάτοικο σε όλη την Ανδαλουσία με κήπους αλλά και φυσικά πάρκα μέσα στην πόλη.

Από την άλλη, «εδώ δεν έχουμε χωροφύλακες, θα ήταν μια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήμαρχος. «Δεν έχουμε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυημένη όπως και εγγυημένη είναι και η ύπαρξη ανεξάρτητων αγροτών και μικροεπαγγελματιών. Οπως είναι φυσικό, οι κάτοικοι της Μαριναλέντα ούτε καν συζητάνε την εγκατάσταση μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων στην πόλη τους ενώ σφοδρή είναι η αντίθεσή τους απέναντι στις μεταλλαγμένες καλλιέργειες.«Εφαρμόζουμε μια συμμετοχική δημοκρατία, αποφασίζουμε για όλα, από τους φόρους ώς τις δημόσιες δαπάνες, σε μεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουμε πως οι άνθρωποι μπορούμε να δουλεύουμε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήμα. Με το παράδειγμά μας αποδεικνύουμε ότι η ουτοπία δεν είναι χίμαιρα και το καλύτερο βιβλίο είναι η ίδια η ζωή. Πρέπει να ονειρευόμαστε και στη συνέχεια να επιχειρούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα γύρω μας». Και κατέληξε: «Τίποτα δεν είναι αδύνατο!»

Υ.Γ. Για όσους/όσες θα σκεφτούν σοβαρά τη μετεγκατάστασή τους στη Μαριναλέντα να τους ενημέρωσουμε ότι όλοι οι κάτοικοι έχουν πρόσβαση από την πρώτη στιγμή στις κοινωνικές παροχές εκτός από αυτό της στέγασης. Για να βάλουν «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους» θα πρέπει να συμπληρώσουν δύο χρόνια μόνιμης παραμονής στην πόλη.

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ  ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
από την εκδήλωση στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο 

«Βοτανικός Κήπος» της Πετρούπολης, με προσκεκλημένο το

Δήμαρχο της Μαριναλέντας 

  Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο

Από την εκδήλωση για τη Μαριναλέντα, στις 13/09

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ: ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ. ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ: 

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ. ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ  ΓΙΑ  ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ  

ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Πάρτε μαζικά μέρος σε αυτές τις εκδηλώσεις και συμβάλετε με τη συμμετοχή σας στο γκρέμισμα του μύθου για την αιωνιότητα του καταστροφικού και απάνθρωπου καπιταλισμού και στον αγώνα για ένα καλύτερο, ανθρωπινότερο κόσμο.
Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.ablocfest.gr 

http://www.votanikoskipos.blogspot.com

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου 

για ένα Νέο Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος

"...χωρίς λεφτά και δικαιώματα, δεν έχεις πλέον και πολλά να χάσεις... "

Ξεθεμελιώνοντας τον κοινωνικό ιστό...*

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΝΝΗ

dimtannis@gmail.com 

Λιτότητα και καταστολή.

Σ' αυτά συνοψίζονται οι επιλογές της κυβέρνησης, προκαλώντας πολυεπίπεδες εκτροπές και συνθέτοντας το ιδανικό πλαίσιο για εκρήξεις βίας κάθε είδους, πολιτικής και ποινικής.

Οι κοινωνικές συμπεριφορές σταδιακά επανακαθορίζονται, όλες οι βίαιες τάσεις γίνονται δημοφιλείς και οι θεσμοί απαξιώνονται, αφού δεν υπάρχει πλέον το υλικό υπόβαθρο, που τους προσέδιδε το όποιο κύρος τους. Η πιο ασφαλής ιστορική διαπίστωση είναι πως «η ειρήνη είναι πανάκριβη»...

Χονδρικά, η αυξανόμενη βία δεν αποτυπώνει τίποτα περισσότερο από την έμπρακτη άρνηση των θεσμών, ως ανωφελών ή/ και επιβλαβών, από όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Οι τρόποι, βέβαια, που θα εκφραστεί αυτό ποικίλλουν: μπορεί να είναι προϊόντα συνείδησης, ανάγκης, ζωώδους επιβίωσης ή και ιδεοληψίας. Το πρωτεύον αίτιο όμως, είναι ένα, το υλικό.

Κατά τις νεοφιλελεύθερες επιταγές, ο, καθόλου δελεαστικός, ρόλος του εργαζομένου εξαντλείται στο να πουλάει σχεδόν τσάμπα τον χρόνο και την ήδη κακοπληρωμένη εργατική του δύναμη στο κεφάλαιο, ώς τα βαθιά γεράματα, «για το καλό του τόπου» και χωρίς καμιά ασφαλιστική δικλίδα από το κράτος που ο ίδιος συντηρεί και χρυσοπληρώνει. Αυτή η λέξη, ο «τόπος», σε τι ακριβώς αναφέρεται; στους πολιτικούς; στους τραπεζίτες; σε ένα καλοσιδερωμένο εθνικό λάβαρο;

Στη γλώσσα της εξουσίας, πάντως, σίγουρα δεν σχετίζεται με την καθημερινότητα του απλού πολίτη και την ποιότητα ζωής του. Ο «τόπος» δεν είναι κοινός τόπος για όλους. Υπεύθυνη για τη διαμορφούμενη κατάσταση είναι η νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία: «Αυτός που καρπώνεται τον πλούτο δεν έχει καμιά υποχρέωση απέναντι σ' αυτόν που τον παράγει»... Μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή των δουλοκτητικών αντιλήψεων δηλαδή, εξωραϊσμένη από το θέαμα και τις ασυναρτησίες περί «ατομικότητας», που ουσιαστικά απλώς επενδύουν σε καταναλωτικές φαντασιώσεις και εκφράζονται με τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Η πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στην κοινωνία (κερατάδες και δαρμένοι) αποτελεί casus belli, κατά συνέπεια αποσυντίθεται και ο κοινωνικός ιστός, όπως τον ξέραμε ώς σήμερα.

Η δύναμη με τις μεγαλύτερες αξιώσεις, που μπορεί να αναδυθεί σε τέτοιες συγκυρίες, είναι η λαϊκή αγανάκτηση, όπως αποτυπώνεται στο δρόμο και στους χώρους εργασίας. Εκεί εκφράζονται πρωτογενώς οι επιβεβλημένοι κοινωνικοί ρόλοι, εκεί πρέπει να εκφραστεί και η πρωτογενής όξυνση! Η μέθοδος είναι γνωστή από τον 19ο αιώνα: σαμποτάζ της παραγωγής μέσω γενικών απεργιών διαρκείας. Ετσι συντίθεται το κοινωνικό υπόβαθρο που τροφοδοτεί κάθε άλλη σοβαρή πολιτική αναφορά και έχει το ειδικό βάρος ώστε να επηρεάσει τις εξελίξεις: «Οι διαθέσεις των μαζών», παλαιοκομμουνιστί. Εκεί στοχεύει και η μπασκινοπλημμύρα στους δρόμους των πόλεων, στην ψυχολογία της συνεχούς επιτήρησης, κι όχι βέβαια στην «πάταξη της εγκληματικότητας», ειδικά εκείνης που ρίχνει πολύ χρήμα στην αγορά και πριμοδοτείται από την επιβαλλόμενη εξαθλίωση (τόνωση της... «ανεπίσημης επιχειρηματικότητας»).

Πλαδαροί στο πνεύμα, και κατά συνέπεια επηρμένοι και αλαζόνες, θυμίζουν εκφυλισμένους επάρχους της ρωμαϊκής παρακμής: «Η αυτοκρατορία είναι αιώνια»... Η κοινή λογική, απεναντίας, υπαγορεύει ότι χωρίς λεφτά και δικαιώματα, δεν έχεις πλέον και πολλά να χάσεις... 
_______________________

* Αναδημοσίευση από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 21.8.2010

ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.epithesh.blogspot.com/

Όλοι γνωρίζουμε πως η εξέλιξη των επιστημών και η ανάπτυξη της τεχνολογίας σε συνδυασμό με την εκπαίδευση και την εξειδίκευση συμβάλλουν θεαματικά στην αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας.

Γνωρίζουμε επίσης πως όλες οι στατιστικές δείχνουν, κατά κανόνα, ότι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, αλλά και ο παγκόσμιος πλούτος αυξάνονται σταθερά.

Και φυσικά είναι σε όλους μας γνωστό πως τα κέρδη των μεγάλων υπερεθνικών, παγκόσμιας εμβέλειας, τραπεζικών, βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων, μπορούν:

• α. χάρη στον προνομιακό ανταγωνισμό που τους εξασφαλίζει η «ηγετική» τους θέση και το μαύρο πολιτικό χρήμα να οδηγούν στη χρεοκοπία απειράριθμες μικρότερες και μικρές επιχειρήσεις και να μεγαλώνουν τα μερίδια αγοράς τους.

• β. χάρη στις φορολογικές και λοιπές κρατικές διευκολύνσεις ασυδοσίας αναφορικά με την τιμολογιακή τους πολιτική, να εκμεταλλεύονται ασύστολα τόσο τους διάφορους προμηθευτές τους, όσο και κύρια τους καταναλωτές των προϊόντων τους και τους χρήστες των υπηρεσιών τους και με τον τρόπο αυτό να ιδιοποιούνται, να σφετερίζονται και να συσσωρεύουν το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού, εθνικού και παγκόσμιου πλούτου,

• γ. χάρη στην «ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων», την με κάθε τρόπο συμπίεση προς τα κάτω των μισθών, ημερομισθίων και των συντάξεων και με τον περιορισμό μέχρι και την κατάργηση του όποιου λεγόμενου κοινωνικού κράτους, και

• δ. χάρη στην ληστρική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και την καταστροφή της Φύσης,

να πολλαπλασιάζονται με προκλητικά γρήγορους ρυθμούς οδηγώντας την εργαζόμενη ανθρωπότητα σε συνθήκες προϊούσας φτώχιας και εξαθλίωσης, με προοπτική τον παγκοσμιοποιημένο εκφασισμό και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Κι’ όμως όλα τα εγχειρίδια της οικονομικής επιστήμης λογικό θεωρούν πως την αύξηση της παραγωγικότητας και του εθνικού πλούτου θα πρέπει να την παρακολουθεί αναλογικά και η αύξηση της αμοιβής της εργασίας. Αυτά βέβαια ισχύουν για τον «θεωρητικό καπιταλισμό». Για τον Υπαρκτό Καπιταλισμό λογικό, ηθικό και νόμιμο είναι η αμοιβή του Κεφαλαίου, δηλαδή τα κέρδη, να λειτουργούν ανταγωνιστικά προς την αμοιβή της Εργασίας, δηλαδή το μεροκάματο, πιέζοντάς το στο ελάχιστο και προς το Μηδέν, με το επιχείρημα πως «το υψηλό κόστος της εργασίας εμποδίζει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και οδηγεί στην ύφεση». Κι’ επειδή «κινδυνεύει η πατρίδα», εξαιτίας του «υψηλού» κόστους εργασίας με τη μορφή του μεροκάματου της πείνας, και του μισθού των εξακοσίων ΕΥΡΩ (και όχι εξαιτίας της καταλήστευσης του εθνικού πλούτου από τους ντόπιους και ξένους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, τους μιζοδίαιτους κυβερνητικούς και κρατικούς αξιωματούχους και τη μίζερη αστική δημοκρατία), γι’ αυτό η αφανής για τους πολλούς ακόμα «παγκόσμια διακυβέρνηση» του Κεφαλαίου , αποφάσισε να ξαναγυρίσει την ανθρωπότητα στην «ηρωική εποχή» της δουλοπαροικίας, αν όχι και πιο πίσω ακόμα στην εποχή της θεσμοθετημένης δουλείας, της λεγόμενης res-publicae.

 Όμως τι σημαίνει ανταγωνιστικότητα στα πλαίσια μιάς οικονομίας της σπατάλης, του Φόβου, του πολέμου, της καταστροφής, της παγκόσμιας φτώχιας και της πλουτοκρατικής ταξικής κραιπάλης; Προφανώς σημαίνει εντατικοποίηση και όξυνση όλων αυτών των αρνητικών χαρακτηριστικών του μανιακού καπιταλισμού με αποτέλεσμα ακόμα περισσότερη καταστροφή της Φύσης, ακόμα μεγαλύτερη φτώχια για την εργαζόμενη ανθρωπότητα, ακόμα μεγαλύτερο Φόβο, περισσότερους πολέμους, περισσότερη απανθρωπιά και βαρβαρότητα, ακόμα περισσότερη παρακμή.

Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί να υποστηρίξει πως η λεγόμενη καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα που γεννάει και θρέφει τον κοινωνικό κανιβαλισμό, την απάτη, τη διαπλοκή, την καταστροφή και τον πόλεμο θα φέρει κάτι καλό στην ανθρωπότητα αν ενταθεί ακόμα περισσότερο; Και ποιος σοβαρός άνθρωπος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι καταληστευμένη ελληνική κοινωνία και η κατάχρεοκοπημένη ελληνική οικονομία θα βελτιώσουν την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητά τους απέναντι στα ληστρικά ιμπεριαλιστικά οικονομικά συγκροτήματα με τον αποδεκατισμό της μικρομεσαίας, κι’ όχι μόνο, ελληνικής επιχείρησης, με τη δραματική μείωση των μισθών και των συντάξεων, με την αφυδάτωση της ελληνικής οικονομίας, με την αύξηση της ανεργίας και με την κατεδάφιση του καχεκτικού ήδη κοινωνικού κράτους;

Το γεγονός πως κάποιοι εξωνημένοι ντελάληδες-κονδυλοφόροι και πολιτικοί υποστηρίζουν ανερυθρίαστα και συνειδητά ψευδόμενοι, πως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα κάνει ανταγωνιστική την ελληνική οικονομία απέναντι στην αμερικάνικη, τη γερμανική και την κινέζικη οικονομία, με αυτό ή με κάποιο «άλλο μείγμα οικονομικής πολιτικής» δείχνει πως «Η Ελλάς Πωλείται» δια της χρεοκοπίας προς τους δανειστές της και για κάποιους θώκους με κάποιες μίζες προς τους διαμεσολαβητές.

Ο Ελληνικός Λαός με την έννοια της εργαζόμενης ελληνικής κοινωνίας και ειδικότερα με την έννοια των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν έχει πολλά χρονικά περιθώρια να αντιδράσει και να ματαιώσει τα σχέδια του σκληρού πυρήνα του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και γι’ αυτό πρέπει να δράσει αμέσως προς την κατεύθυνση της άμεσης αυτενεργούς δυναμικής παρέμβασης, για την αμεσοδημοκρατική υπέρβαση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και της αντιπροσωπευτικής αστικής ψευδοδημοκρατίας, για την εγκαθίδρυση σχέσεων Αυτοδιεύθυνσης της Εργασίας στα πλαίσια των οποίων η αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνικοποιημένη οικονομία θα λειτουργεί στη βάση του οικονομικού ορθολογισμού για τη μεγιστοποίηση της ευημερίας και της ευτυχίας της εργαζόμενης κοινωνίας, της εργαζόμενης Ελλάδας.

Το Κεφάλαιο και οι δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αντιλαμβάνονται πως εξαντλούνται τα όρια αντοχής και ανοχής της εργαζόμενης ελληνικής κοινωνίας και γι’ αυτό προσπαθούν και θα εντείνουν τις προσπάθειές τους με διάφορα τρικ να την ξεγελάσουν και πάλι και να της δώσουν ελπίδες με «κυβερνητικούς ανασχηματισμούς», με αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, με νέα κόμματα, με προανακριτικές επιτροπές, με εκλογές και άλλα πρόσφορα έκτακτα γεγονότα αποπροσανατολισμού της.

Η ιστορία διδάσκει πως οι καταπιεζόμενοι, εκμεταλλευόμενοι, εργαζόμενοι δημιουργοί του πλούτου και του πολιτισμού, έχουν υπομονή, συχνά μεγαλύτερη από τα «λογικά όρια» των ανυπόμονων «επαναστατών» και αργούν να αποφασίσουν την είσοδό τους στο προσκήνιο της ιστορίας, όμως ποτέ στη διαδρομή της ανθρωπότητας καμιά αυτοκρατορία, κανένας σκοταδισμός και καμιά εξουσία δεν κατάφερε να τους εμποδίσει να ανατρέψουν τα παλιό, το φαύλο, το παρακμασμένο και να ανοίξουν νέους ορίζοντες στην πορεία της ανθρωπότητας πορευόμενοι αργά αλλά σταθερά προς την Αταξική Κοινωνία της Άμεσης Δημοκρατίας, προς τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

------------------------------------------

* Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009.

ODIOUS DEBT (ΔΥΣΒΑΣΤΑΚΤΟΣ-ΔΟΛΙΟΣ-ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ) ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ODIOUS DEPT ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ  

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.epithesh.blogspot.com,

prodial21@gmail.com

Το Διεθνές Δίκαιο προβλέπει το δικαίωμα για τη μονομερή άρνηση μιας χώρας να πληρώσει συγκεκριμένα χρέη της, όταν συντρέχουν τρεις λόγοι:

(α) Όταν ο δανεισμός έγινε με δόλιο, ανήθικο, παράνομο  και καταχρηστικό τρόπο και με προφανείς λεόντιες μονομερείς συμβατικούς όρους.

(β) Όταν τα δάνεια δεν χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, παρά τους όρους των σύμβασης σύναψης των δανείων.

(γ) Όταν οι δανειστές γνώριζαν ποιους δάνειζαν και για ποιο σκοπό, αλλά παρ’ όλα αυτά για λόγους κακοπιστίας και  ιδιοτέλειας συνήψαν αυτά τα δάνεια.

Το πρώτο ερώτημα είναι, γιατί ενώ μπορεί να σωθεί η χώρα με τη μη αναγνώριση και τη μονομερή άρνηση αποπληρωμής των συγκεκριμένων παράνομων δανείων, οδηγείται, εξαιτίας της κυβερνητικής ενδοτικότητας, με βαβαιότητα στη χρεοκοπία και στην αναγκαστική διαχείριση από τους δόλιους δανειστές της;

Το δεύτερο ερώτημα είναι, δεν γνωρίζει κυβέρνηση πως με την πολιτική κατεδάφισης του Κοινωνικού Κράτους και του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου που επέλεξε, γκρεμίζει και τα τελευταία κοινωνικά και οικονομικά αμυντικά οχυρά της χώρας και μ’ αυτό ανοίγει τις πόρτες για την προτεκτορατοποίηση της Ελλάδας και την υποταγή στον αμερικανισμό και στο ηγεμονικό κεφάλαιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, με ιστορικά αβάστακτες συνέπειες για την εθνική ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της;

Το τρίτο ερώτημα είναι, μήπως η κυβέρνηση υποτιμά επικίνδυνα τη νοημοσύνη, τις αντοχές και τον πατριωτισμό του Ελληνικού Λαού και του Ελληνισμού και με αυτό οδηγεί τη χώρα σε περιπέτειες;
________________

Σχετικά με αντίστοιχες περιπτώσεις βλέπε; 

http://www.odiousdebts.org/odiousdebts/index.cfm?DSP=subcontent&AreaID=4,