Σάββατο 17 Μαΐου 2008

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ Νο 2



Ο ΜΕΓΑΛΟΣ
ΑΔΕΡΦΟΣ

ΑΓΡΥΠΝΕΙ
ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΕΙ

ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ
ΥΠΟΤΑΓΗ

(Η κυβέρνηση Bush απαγόρευσε
στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη να πάει στην Αμερική, για να μιλήσει σε συνέδριο για τη Γενοκτονία των Ποντίων).
ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ, 17-18.05.2008

Σάββατο 10 Μαΐου 2008

Ο ALBERT EINSTEIN ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ



"ΣΙΓΑ, ΜΩΡΕ, ΤΟΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ" *


Ανωνύμου του Νεοέλληνος


Πριν από λίγες μέρες βρέθηκε στην Ελλάδα, ο Αλβέρτος Αϊνστάιν, καλεσμένος σ’ ένα συνέδριο, με θέμα: «Η συμβολή του Georg Bush στη Θεωρία της Γενικής και της Ειδικής Ασχετοσύνης»
Πριν αρχίσει το συνέδριο τον πλησίασε ένας Φοιτητής από την Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου, του συστήθηκε και του εξέφρασε τη χαρά του που τιμά με την επίσκεψή του την Ελλάδα.
«Δική μου η τιμή να επισκέπτομαι την Ελλάδα», απάντησε ο Αϊνστάιν και στη συνέχεια ρωτάει τον συνομιλητή του; «Τι IQ έχετε ;», για να πάρει την απάντηση «250». Τότε ο Αϊνστάιν άρχισε να ανταλλάσσει, για αρκετή ώρα, απόψεις με το συνομιλητή του για τις καινούργιες προσεγγίσεις της Θεωρίας της Γενικής και Ειδικής Σχετικότητας και για την ανάγκη να διατυπωθεί μια νέα θεωρία, η Θεωρία των Πάντων, η οποία θα μπορούσε να απαλλάξει την Ανθρωπότητα από τους σκοταδιστικούς μύθους και τις αμαθείς, βλακώδεις, βάρβαρες και καταστροφικές εξουσίες.
Λίγο αργότερα πλησιάζει τον Αϊνστάιν ένας άλλος σύνεδρος, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, (του Κουκουβαγείου κατά Σκαρίμπα). «Καλημέρα σας κύριε Αϊνστάιν, και μεγάλη μου τιμή που σας γνωρίζω». «Δική μου η τιμή κύριέ μου» απάντησε ο Αϊνστάιν και στη συνέχεια τον ρωτάει: «Τι ΙQ έχετε;», για να πάρει την απάντηση «150 κύριε Καθηγητά», οπότε ο Αϊνστάιν αρχίζει να συζητά μαζί του για την πυρηνική ενέργεια, για τις πιθανές εφαρμογές της για ειρηνικούς σκοπούς και για τα νέα ενεργειακά προγράμματα δασοπυρπόλησης και αυθαίρετης δόμησης του κ. Σουφλιά.
Στο επόμενο διάλειμμα τον πλησιάζει ένας τρίτος σύνεδρος, «Καλημέρα σας κύριε Αϊνστάιν, είμαι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεστε την Ελλάδα;». «Δυστυχώς, άργησα να επισκεφτώ την πατρίδα των επιστημών και του πολιτισμού. Είμαι όμως χαρούμενος που ήρθα έστω και αργά, αλλά για πέστε μου τι ΙQ έχετε; ». «100», απαντά ο Καραμάν Αλής, του Αϊνστάιν, οπότε ο Αϊνστάιν αρχίζει να το ρωτάει για την παγκοσμιοποίηση, για το ρόλο των αμερικανών στα Βαλκάνια, για την εξωτερική πολιτική της Θεοδώρας Μητσοτάκη, για το "δομημένα βρωμόλογα" του Ζαχόπουλου, για τις υποκλοπές και για τις "Miesens von Siemens", αλλά για άγνωστο λόγο ο Αϊνστάιν διέκοψε ξαφνικά τη συζήτηση.
Τη φυγή του Einstein σταμάτησε ένας ψηλός. «Δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε, που γνωρίζω τον Πατέρα της Θεωρίας της Σχετικότητας. Ξέρετε εγώ είμαι γνωστός και ως ‘Αρχιερέας της ΑποσταCIAς’, ως ‘Εφιάλτης’... Είμαι φίλος των Bush και ο, ο, ο Πατέρας της Ντόρας. Τον Μικρό που σας απασχόλησε προηγούμενα, όταν ήμουνα Πρωθυπουργός δεν τον έκαμα ούτε υφυπουργό εμπορίου, γιατί έκρινα ότι ήταν παντελώς άσχετος…». «Συγνώμη κύριε τι IQ έχετε;», τον διακόπτει ο Einstein. “Εγώ τα έχω τετρακόCIA» απαντάει ο ψηλός. «Α! Ώστε εσείς είστε ο κύριος Μητσοτάκης, που μετασχηματίσατε τη Πολιτική Σχετικότητα σε Κυβερνητική Ασχετοσύνη και δημιουργήσατε τις Μεγάλες Μαύρες Τρύπες στην νεότερη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδας; Εσείς κύριε Μητσοτάκη δεν είστε πρόβλημα για τους Μαθηματικούς, αλλά για τους Ιστορικούς και προς το παρόν παραμένετε ένα πρόβλημα για τον Ελληνικό Λαό», απάντησε ο Einstein και γύρισε διακριτικά την πλάτη στον ψηλό.
Στο προτελευταίο διάλειμμα, πλησίασε τον Αϊνστάιν μια «κυρία από σπίτι», με γαλλικά και πιάνο και μεγάλη οικογενειακή, οικονομική και πολιτική, δύναμη. «Καλημέρα σας κύριε Καθηγητά. Είμαι η κυρία Ζαπλουτίδου, η χορηγός του συνεδρίου ξέρετε... Είναι μεγάλη μου τιμή να σας έχω μπροστά μου. Άκουσα πως ξέρετε μαθηματικά. Μήπως θα μπορούσατε να κάνετε μερικές ώρες φροντιστήριο στα παιδιά μου, θα πληρωθείτε καλά;». «Η τιμή είναι δική μου κυρία μου. Όχι δεν διδάσκω πιά και δεν μπορώ να κάνω φροντιστήριο στα παιδιά σας. Άλλωστε δεν μένω στην Ελλάδα. Αλήθεια τι ΙQ έχετε;», ρωτάει την κυρία. «50» απαντάει κάπως συνεσταλμένα η κυρία Ζαπλουτίδου, γιατί τόσα ήταν περίπου και τα χρόνια της, οπότε ο Αϊνστάιν ζητάει τις απόψεις της για τον κ. Σαρκοζί και τη μόδα στο Παρίσι, για την καινούργια ενδυματολογική επανάσταση της κυρίας Μέρκελ, για τη συνταγματική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για την οικονομική πολιτική του Υπουργού Μαυραγοριτισμού κ. Αλογοσκούφη, ΟΤΕ, ΔΕΗ, Λιμάνια κλπ, μέχρι που τελικά μπήκαν, σκασμένοι στα γέλια, πάλι στην αίθουσα.
Στο τέλος του συνεδρίου πλησιάζει τον Αϊνστάιν ένας σύνεδρος, ο Κύριος Κουμπαρόπουλος, με ανοιχτό πουκάμισο να φαίνεται το τριχωτό του στήθος, (υποκατάστατο του ευνουχισμένου ανδρισμού του), με χρυσή ταυτότητα στο δεξί του χέρι (ένδειξη νεοπλουτισμού), χρυσή αλυσίδα με σταυρουδάκι στο λαιμό, (ένεδειξη διαπλοκής με το ιερατείο) και μια αθλητική εφημερίδα παραμάσκαλα, (ένδειξη ημιαναλφαβητισμού). «Γειά σου μεγάλε» του λέει και του δίνει το χέρι. «Γειά σας κύριε, τι IQ έχετε;», τον ρωτάει ο Αϊνστάιν. «Άριστα 10» απαντάει ο μάγκας. Οπότε ο Αϊνστάιν του λέει: «Ξενυχτισμένος φαίνεσαι. Να μην πηγαίνεις συχνά στα σκυλάδικα και στις χαρτοπαικτικές λέσχες, γιατί θα σε πάρουν χαμπάρι, θα σε βγάλουν απ' το κύκλωμα των κουμπάρων και η ομάδα σου θα χάσει το πρωτάθλημα».
Το ίδιο βράδυ όλα τα τηλεοπτικά κανάλια φιλοξενούσαν στα κεντρικά δελτία ειδήσεων την παρακάτω "ζωντανή και αποκλειστική δήλωση του κ. Κουμπαρόπουλου": «Άκουσα σήμερα τη διάλεξη του Αϊνστάιν", δήλωνε γεμάτος αυτοπεποίθηση. "Τον γνώρισα μάλιστα, αλλά σιγά, μωρέ, τον επιστήμονα, που πρόβλεψε πως θα χάσει η ομαδάρα μου».
Την επομένη ο Αϊνστάιν αναχώρησε από την Ελλάδα με ισχυρό πονοκέφαλο…
__________________
* Φιλοξενούμε ευχαρίστως αυτό το κείμενο του "Ανωνύμου του Έλληνος", παρά το γεγονός πως δεν μπορούμε να διασταυρώσουμε τις σχετικές πληροφορίες, θέμα για το οποίο ζητάμε τη βοήθεια των επισκεπτών .

Τρίτη 6 Μαΐου 2008

Η ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (Α.Σ.Δ.Α.)





ΕΚΔΗΛΩΣΗ
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΣΥΝΑΥΛΙΑ*
Τετάρτη 14/5/2008,
και ώρα 7 το βράδυ, στο Σκαραμαγκά


Ο Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ), σε συνεργασία με τους δήμους Χαϊδαρίου, Αγίας Βαρβάρας, Αγίων Αναργύρων, Ζεφυρίου, Καματερού, Ιλίου, Αιγάλεω, Κορυδαλλού, Περιστερίου, και Πετρούπολης, αποφάσισε τη διοργάνωση μεγάλης εκδήλωσης – διαμαρτυρίας για να εμποδιστεί η τεράστια καταστροφή που μεθοδεύεται να γίνει στην περιοχή της Δυτικής Αθήνας, με τη δημιουργία εμπορικού λιμανιού στο Σκαραμαγκά και εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στη Χαλυβουργική.
ΟΧΙ στο εμπορικό λιμάνι του Σκαραμαγκά.

ΟΧΙ στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στη Χαλυβουργική.
Η Δυτική Αθήνα δεν σηκώνει άλλη επιβάρυνση και είναι αποφασισμένη να εμποδίσει πάση θυσία των σχέδια καταστροφής της.
Δεν μπορούν οι πολίτες της δυτικής Αθήνας να ανεχθούν την ασύδοτη δραστηριότητα των μεγαλοεπιχειρηματιών που ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα, καταστρέφουν το περιβάλλον, υπονομεύουν την περιβαλλοντική ισορροπία της περιοχής και απειλούν ευθέως αυτή την ίδια την υγεία των κατοίκων της περιοχής.
Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων, από τη δημιουργία των σχεδιαζόμενων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής, θα προκύψει ρύπανση που ισοδυναμεί με αυτή που παράγουν 1,8 εκατομμύρια οχήματα ημερησίως!
Το ασφαλές, καθαρό και υγιεινό περιβάλλον είναι το όραμα του πληθυσμού της Δυτικής Αθήνας, που θέλει να πάψει να αποτελεί την «πίσω αυλή» του Λεκανοπεδίου, που θέλει να αναδείξει τις ομορφιές της περιοχής, τον πολιτιστικό πλούτο της, να ενισχύσει νέες μορφές οικονομικής δραστηριότητας. Ένα όραμα που δεν έχει σχέση με ρυπογόνες επενδύσεις, με τοξικά απόβλητα, με ανεξέλεγκτους ΧΥΤΑ, με επεκτάσεις διυλιστηρίων, με καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, ούτε με μονάδες ηλεκτροπαραγωγής που θα επιφέρουν καταλυτική ρύπανση στην περιοχή.
Ο αγώνας των πολιτών της Δυτικής Αθήνας έχει ήδη ξεπεράσει τις κομματικές αντιπαραθέσεις, αφού ο μοναδικός στόχος είναι η προάσπιση της περιοχής, η προστασία της υγείας όλου του πληθυσμού.
Δεν μπορεί πλέον η Δυτική Αθήνα να είναι ο σκουπιδότοπος της πρωτεύουσας.
Οι πολίτες της Δυτικής Αθήνας, ενωμένοι, δυνατοί και αποφασισμένοι, αγωνίζονται και διεκδικούν τα αυτονόητα: να πάψουν να είναι πολίτες β΄ κατηγορίας!
Η εκδήλωση αυτή του ΑΣΔΑ αποτελεί την απαρχή μιας σειράς κινητοποιήσεων που θα συνεχιστούν για να ανατραπούν τα σχέδια που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής και καταστρέφουν το περιβάλλον της περιοχής. Μέχρι την τελική δικαίωση.

ΚΑΛΕΙΤΑΙ ο Πρωθυπουργός να δείξει έμπρακτα την ευαισθησία του, να παρέμβει για τη ματαίωση αυτών των σχεδίων.
_______________
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί μεγάλη συναυλία με τη φιλική συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών
______________________
ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ.
ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ-ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ
____________
* ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟΤΟ ΔΙΚΤΥΟ: http://diktyon.wordpress.com/


ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΠΑΕΙ ΚΟΚΑΛΑ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

του Σταύρου Κυριαζή

ΠΡΟΣ

ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

κ. ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ

(Μιά πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση,
με χιούμορ και επιχειρήματα. Απολαύστε την):

http://mail.google.com/mail/?ui=2&ik=8e9388a328&realattid=f_ffvxpsmv0&attid=0.1&disp=vah&view=att&th=119bc57c336506ba

Δευτέρα 5 Μαΐου 2008

ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Επίκαιρο σχόλιο με αφορμή

την 1η Μάη και τα συνδικάτα*.


Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ
http://vkonstantinou.blogspot.com/


Η κρίση στο εργατικό κίνημα ελέγχεται αν είναι κρίση του Κινήματος και κρίση Συνδικαλιστική.Η απουσία του συνδικαλισμού, αποτελεί κοινό μυστικό στους χώρους των συνδικάτων, από την εποχή μάλιστα που τα συνδικάτα «πάλεψαν» για την χρηματοδότησή τους από το Κράτος αλλά και την «συμμετοχή» τους στα κέντρα αποφάσεων.Την περίοδο των παχιών αγελάδων, που τα συνδικάτα είχαν την δυνατότητα να επεξεργαστούν ένα πολιτικό όραμα, όπως αντίστοιχα υπήρχε πριν τον πόλεμο αλλά και αμέσως μετά, με τον εμφύλιο, επινόησαν το όραμα του Σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, δια της μεσολαβήσεως των κομμάτων και δη του ΠΑΣΟΚ.Αποδέχτηκαν ένα ρόλο φιλότιμου αλλά και φτωχού συγγενή με την πολιτική και με την εξουσία.
Εκχώρησαν κάθε κατάκτηση τους και κάθε δικαίωμα στην νομοθετική σχέση Κράτους - κοινωνια . Δεν κατανόησαν ποτέ ότι καθετί που εκχωρείς προς «κατοχύρωσή σου» στο Κράτος , βάζεις από τον φεγγίτη το Κράτος επιβήτορα των θέλω σου και της ζωής σου.Η διαπίστωση του Παναγόπουλου, Πρόεδρου της ΓΣΕΕ, ότι ορισμένες Αριστερές παρατάξεις στο εργατικό κίνημα ασχολούνται με ζητήματα που αποτελούν προνομιακό χώρο των κομμάτων, ενισχύει την συλλογιστική των περισσότερων επιστημονικών συζητήσεων σχετικά με το ζήτημα αν στον εργατικό οργανωμένο χώρο υφίσταται κίνημα και αν το κίνημα είναι συνδικαλιστικό.
Η συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων που αποτελούσε κυρίαρχο ζήτημα των συνδικάτων λειτούργησε ταυτόχρονα και ως Αχείλιος Πτέρνα . Η θνησιγενή «ταξική» συνείδηση των νέων συνδικαλιστών επηρεασμένη από ένα άλλον Μάη του 68, τους αποστέρησε την δυνατότητα στην πορεία να αντιληφθούν ότι η «επανάσταση» και η αλλοτρίωση της εξουσίας είναι αδέρφια και όχι πρώτα ξαδέρφια. Στην δίνη αυτής της αλλοτρίωσης τα συνδικάτα πρέπει να έχουν πλέον ως κύριο μέλημα τους να αντιμετωπίσουν τον ίδιο το εαυτό τους από το να ξορκίζουν τον καλό καιρό και τις γιορτές του Πάσχα ώς δικαιολογία για την εικόνα της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης μπροστά απο το κτήριο της ΓΣΕΕ.
Η έλλειψη πολιτικού οράματος όχι μόνο στερεί την δυνατότητα πολιτικού Λόγου στα συνδικάτα, αλλά ενισχύει την διαχειριστική αντίληψη των συνδικάτων ως υποπροϊόντα των κομματικών πολιτικών και του πολιτικού τους Λόγου.Έχω ξαναγράψει, ότι τα κόμματα δραστηριοποιούνται στην Ρητορική που έχει αντικαταστήσει τον πολιτικό Λόγο.Η ρητορική υποκρύπτει την βάση μιας σύγχρονης καταπιεστικής μορφής εξουσίας, που ευαισθητοποιείται τάχατες σε ζητήματα της καθημερινότητας του πολίτης αλλά όχι του εργαζόμενου και που βλέπει να εξελίσσονται τα πράγματα μέσα από την καλλίτερη , δηλαδή την ευφυέστερη, διαχείριση των ίδιων μοντέλων, της ίδιας εξαθλίωσης.Τα συνδικάτα από την πλευρά τους , ως ιμάντες μεταφοράς δεδομένων των κομματικών μηχανισμών και των ιδεολογημάτων τους, πιστά στην διαχειριστική τους φυσιογνωμία κράζουν ενάντια στην φτώχεια, την ακρίβεια, την ανεργία χωρίς την δυνατότητα να επεξεργαστούν τον πολιτικό Λόγο που θα δίνει μια εναλλακτική διέξοδο, ακόμα και κυρίως στον τύπο και την φυσιογνωμία των κομμάτων που θα επιθυμούσαν ώστε η πολιτική δράση τόσο στο επίπεδο του συνδικαλισμού όσο και στο επίπεδο της κυβερνητικής εξουσίας, να καταστήσουν την Κοινωνία επικυρίαρχη του Κράτους.Η Αριστερά από την πλευρά της πορευόμενης ακόμη στο ίδιο δρόμο των μεγάλων ηττών φαίνεται η μια της πλευρά εγκλωβισμένη στην «καθαρότητα» και στην «μοναδικότητα» της Ταξικής της καταγωγή και η άλλη ανήμπορη να διαχειριστεί την τάση μεγιστοποίηση της παρεμβατικότητα της στα κοινωνικά στρώματα , δεν μπορεί να εμπνεύσει την ανάπτυξη ενός νέου οργανωτικού σχήματος στον εργατικό απασχολούμενοι χώρο.Να θυμίσουμε όπως, η αναρρίχηση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία πάτησε σε νέες μορφές οργανωμένης πάλης των εργαζομένων και των αγροτών, με τον Εργοστασιακό ή Εργασιακό συνδικαλισμό και το συνεταιρισμό ως κίνημα .Η σημερινή οργανωτική ταυτότητα των εργατικών συνδικάτων ανακυκλώνεται μέσα στην δίνη των αδιεξόδων της . Αδιέξοδα που απομακρύνουν τα συνδικάτα από τον πολιτικό – κοινωνικό τους ρόλο.Παραδείγματος χάρη, ο εργαζόμενος ως καταναλωτής ή ο εργαζόμενος ως κάτοικος ή χρήστης αλλά και θήτης του περιβάλλοντος οφείλει να έχει το συνδικάτο του.Η ίδια η συνδικαλιστική του οργάνωση πρέπει να λειτουργεί και ως καταναλωτική οργάνωση και ως περιβαλλοντική οργάνωση.Δεν έχω δει σήμερα ή μέχρι σήμερα ένα συνδικάτο να κατέβηκε σε απεργία επειδή ο εργοδότης της επιχείρησης είχε οργανώσει την παραγωγή του κατά τρόπο που επιβάρυνε το περιβάλλον, και είχαν δεχτεί να χάσουν μεροκάματα ώστε να υποχρεώσουν τον εργοδότη τους να επενδύσεις σε μια φιλική προς το περιβάλλον παραγωγική διαδικασία.Όσο λοιπόν τα συνδικάτα βρίσκονται αντιμέτωπα με τον άνθρωπο τόσο οι άνθρωποι –εργαζόμενοι θα τους γυρίζουν την πλάτη.Όσο τα συνδικάτα και τα στελέχη τους τα ζητήματα κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής τα αφήνουν στους άλλους ( βλέπε κόμματα) τόσο θα αποστεώνονται και τόσο πιο σηψαιμικά θα εξελίσσονται.

_________________
* Το κείμενο αυτό το έστειλε για ανάρτηση ο Βαγγέλης Κωνσταντίνου. Το δημοσιεύουμε ευχαρίστως και περιμένουμε τα σχόλιά σας.

Τρίτη 22 Απριλίου 2008

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟ "ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ"


ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΤΟΥ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΣΤΑ 16, ΚΑΝΕΙ

ΚΑΚΟ ΣΤΟ
ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ


"ΕΡΩΤΗΣΗ : Υπάρχει κάτι που πίστευες στα 16 σου και αποδείχτηκε πλάνη ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ναι, στα 16 διάβαζα Μαρξ και πίστευα ότι κάποια στιγμή ο καπιταλισμός θα σταματήσει και θα πάμε στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης της κοινωνίας που είναι ο σοσιαλισμός. Για μένα ήταν νομοτελειακό αυτό. Πίστευα ότι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο θα σταματήσει.

ΕΡΩΤΗΣΗ : Διαψεύστηκες;

Ναι διαψεύστηκα. Τώρα ξέρω ότι δεν υπάρχει νομοτέλεια. Μπορεί να γίνει, μπορεί και να μην γίνει".


ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΩΝ "ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΘΡΑΝΙΟΥ", SCHOOLIGANS, τεύχος 11, ΑΠΡΙΛΗΣ 2008,
(Ένθετο ΣΤΑ ΝΕΑ 19-20.04.2008)

Ένα μικρό σχόλιο.

Ο κ.Τσίπρας μας πληροφορεί, πως όταν ήταν δεκάξι χρονών διάβαζε Μαρξ. Ας δεχτούμε πως δεν είπε ψέματα για να εντυπωσιάσει τους αναγνώστες του SCHOOLIGANS, που είναι κυρίως έφηβοι και φυσικά δεν διαβάζουν ακόμα, όπως έκανε ο κ. Τσίπρας, το Κεφάλαιο του Μαρξ.
Ας δεχτούμε πως ο κ. Τσίπρας διάβαζε στα 16 του το Κεφάλαιο, ή τις Grundrisse der politischen Oekonomie, ή το Κομουνιστικό Μανιφέστο,πράγμα που τον έπεισε πως νομοτελειακά, (και όχι αιτιοκρατικά), που σημαίνει, πως ο καπιταλισμός από κάποια στιγμή και μετά, που δεν θα μπορεί να οδηγεί την κοινωνία στην πρόοδο, αλλά θα στέκεται εμπόδιο σ΄ αυτήν, θα αναγκάσει την Ανθρωπότητα να τον αντικαταστήσει με το ¨επόμενο στάδιο της εξέλιξης τη κοινωνίας που είναι ο σοσιαλισμός¨, όπου ¨θα καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο¨ .
Το σημείο που χρειάζεται ανάλυση είναι η απάντηση στην επόμενη ερώτηση, όπου λέει το αμίμητο, για άνθρωπο που διαβάζει από τα 16 του Μαρξ και αγωνίστηκε για το σοσιαλισμό, τόσο ώστε να αναδειχτεί στα 33 του χρόνια πρόεδρος ενός αριστερού κόμματος, ότι δηλαδή διαψεύστηκε, γιατί ¨τώρα ξέρει πως δεν υπάρχει νομοτέλεια¨, που σημαίνει πως δεν χρειάζεται θετική κοινωνική αντίδραση, δηλαδή αγώνας απέναντι στην απάνθρωπη και καταστροφική δράση του καπιταλισμού, για να περάσει η ανθρωπότητα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και να καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, γιατί ¨αυτό μπορεί να γίνει, μπορεί και να μην γίνει¨, λες και πρόκειται για μανιτάρια, που μπορεί να φυτρώσουν, μπορεί και να μην φυτρώσουν, αν δεν βρέξει.
Το ερώτημα εδώ είναι: Ο κ. Τσίπρας διαψεύστηκε από τον Μαρξ, ή μήπως από τα νεανικά του οράματα, τα οποία προφανώς δεν είχαν ζημιωθεί με αυτά που ο Μαρξ, και πολλοί άλλοι, πρόσφεραν στην επιστημονική σκέψη για την κατανόηση των νόμων της κίνησης της κοινωνίας γενικά και του καπιταλισμού ιδιαίτερα, αλλά με τα δόγματα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, γνωστού και ως πρώην πιά ΅υπαρκτού σοσιαλισμού¨, τα οποία φυσικά καμιά σχέση δεν είχαν με το σοσιαλισμό.
Εκτός και αν όλα αυτά, μαζί με διάφορα άλλα 'ελαφρολαϊκά' που διατυπώνει στη συγκεκριμένη συνέντευξη, που δείχνουν την ιδεολογική σύγχυση και φυσικά την πολιτική ρηχότητα του κ. Τσίπρα, αποσκοπούν στο να σπείρουν σύγχυση στους έφηβους και στους οπαδούς του, γύρω από το σοσιαλισμό και τον ποιό σοσιαλισμό, ώστε να γίνουν ¨ρεαλιστές¨, γιατί ο καπιταλισμός, σύμφωνα με τα λεγόμενα αλλά και τα συμφραζόμενα του κ. Τσίπρα, είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, οπότε, αφού μπορεί και να μην αλλάξει, τότε ας κάτσουμε στα αυγά μας, να κοιτάξουμε ο καθένας το τομαράκι του, για να μπορούν τελικά οι πολιτικάντηδες να περνάνε καλά, να έχουν 'βύσματα' και 'προστάτες' και να διεκδικούν την εξουσία , για να ¨βελτιώσουν΄ τον καπιταλισμό, αφού το τραίνο του σοσιαλισμού ¨μπορεί να περάσει, μπορεί και να μην περάσει¨ .
Διερωτώμαι τελικά, γιατί, ενώ σ΄αυτό το χώρο υπάρχουν ακόμα αξιόλογοι άνθρωποι με αγωνιστικές περγαμηνές, με επιστημονική και πολιτική συγκρότηση που θα μπορούσαν να εκφράσουν με συνέπεια τις αγωνίες ενός τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, η πλειοψηφία του υποτάχτηκε στους νόμους του πολιτικού Marketing και του life style, δηλαδή στην αστική πολιτική μόδα που από μόνη της είναι προσωρινή , αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός ανακύκλωσης των μνηστήρων και των κομμάτων της καπιταλιστικής εξουσίας και κατά συνέπεια ως στυλοβάτης της κεφαλαιοκρατίας.
Εκτός κι' αν ισχύουν οι φήμες-εκτιμήσεις πως το "φαινόμενο Τσίπρας", είναι δημιούργημα του συστήματος με στόχο "να χτυπηθεί ο δικομματισμός", δηλαδή να λεηλατηθεί ο ένας πόλος του δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ, για να ηγεμονεύει μόνιμα η Δεξιά με στήριγμα τις πολλές αλληλοσπαρασσόμενες και βολεμένες στο αστικό κοινοβούλιο "Αριστερές Νομενκλατούρες".
Η ιστορία θα αποφανθεί μετά από μερικά χρόνια, ότι ο κ. Τσίπρας ήταν μιά λάθος επιλογή. Αυτό όμως δεν θα αλλάξει τίποτα, γιατί οι σύντροφοι του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, στο μεταξύ θα έχουν οργανώσει τα επόμενα λάθη τους...
Γι' αυτό σας λέμε πάμε να φύγουμε από αυτό το πολιτικό τσίρκο, κι' ας αρχίσουμε να χτίζουμε από κάτω, χωρίς ηγέτες και εξουσίες, μιά Νέα Λαϊκή Αριστερά, την Αριστερά της Άμεσης Δημοκρατίας, την Ουμανιστική Αριστερά, για να αποκτήσουν προοπτική οι αγώνες μας.
Κώστας Λάμπος

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2008

"ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ"



8ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ :

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ* ;


Κώστας Λάμπος
e-mail :
prodial21@gmail.com
www.epithesh.blogspot.com


Το 8ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, όπως άλλωστε και κάθε συνέδριο ενός κοινοβουλευτικού, κι’ όχι μόνο, κόμματος, ήταν από μόνο του ένα σημαντικό γεγονός:

1. Ήταν ένα σημαντικό γεγονός, πρώτα-πρώτα για τις δυνάμεις, τα συμφέροντα των οποίων ταυτίζονται ή συμπλέουν με το υφιστάμενο κοινωνικοοικονομικό σύστημα της οικονομικής ολιγαρχίας, (καπιταλισμός) και το πολιτικό σύστημα του καπιταλισμού, με κύρια έκφρασή του την Αστική Δημοκρατία.

2. Σημαντικό ήταν επίσης για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που η Ελλάδα και ο Ελληνισμός αντιμετωπίζουν ολομέτωπη επίθεση από τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού με πρωταγωνιστή τον αμερικανισμό. Μια επίθεση που κλιμακώνεται από την Κύπρο, την Κρήτη, το Αιγαίο, τη Θράκη , μέχρι τη Μακεδονία και την Ήπειρο

3. Σημαντικό ήταν ακόμα και για την αποφασιστική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, η οποία υφίσταται καθημερινά:
α. Τις οικονομικές συνέπειες, που ξεκινούν από την απαξίωση και το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και καταλήγουν στη λεηλασία του οικογενειακού προϋπολογισμού
β. Τις κοινωνικές συνέπειες, που ξεκινούν από την υπονόμευση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους, συνεχίζουν ως λεηλασία ελευθεριών και δικαιωμάτων και καταλήγουν στην πλήρη εγκατάλειψη της ελληνικής οικογένειας στη μάστιγα της ανεργίας, της ακρίβειας και της ανασφάλειας, πραγματικότητες που οδηγούν στην αποδυνάμωση της οικογένειας ως μηχανισμού κοινωνικής συνοχής και άμυνας και παράλληλα στην πλήρη ανατροπή της ηλικιακής πυραμίδας και στην έκρηξη του δημογραφικού προβλήματος, εξελίξεις που καταλήγουν αναπόφευκτα σε επικίνδυνες εθνικές περιπέτειες..
γ. Τις πολιτικές συνέπειες, που ξεκινούν από τη χειραγώγηση της πληροφορίας και της ενημέρωσης μέσω των καναλιών της κρατικοδίαιτης μιντιοκρατίας και του επίσης κρατικοδίαιτου σκοταδιστικού ιερατείου για να καταλήξουν μέχρι την ακύρωση ακόμα και αυτής της περιορισμένης «Λαϊκής Κυριαρχίας», μέσω της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας, αλλά και μέσω του πολιτικού χρήματος, της προβολής και της «ευλογίας», με τα οποία το σύστημα δημιουργεί ‘βουλευτίσιμους’, ‘υπουργίσιμους’ και ‘πρωθυπουργίσιμους’ και ελέγχει τόσο τις εσωκομματικές διαδικασίες, όσο και τις διαδικασίες εκλογής των μελών της λεγόμενης ‘εθνικής αντιπροσωπείας’ και κατά συνέπεια ελέγχει και τις λειτουργίες των κομμάτων και της κυβέρνησης.

4.Σημαντικό ήταν, τέλος, το 8ο συνέδριο και για το ίδιο ΠΑΣΟΚ, το οποίο μετά από μια μακρά πορεία κυβερνητικών ευθυνών, δυό αλλεπάλληλες σοβαρές ήττες και μια σοβαρότατη κρίση ταυτότητας, καλείται να αναμετρηθεί και πάλι με την ιστορία, δηλαδή με τον εαυτό του, με τα προβλήματα και τις ανάγκες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας και κατά συνέπεια και με το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της χώρας μας.

5. Το 8ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τελείωσε, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να αποδειχθεί σημαντικό ούτε για τον εαυτό του, ούτε για την ελληνική κοινωνία, ούτε για τη χώρα κι’ ούτε για το κοινωνικοπολιτικό σύστημα, κι’ αυτό γιατί:
α. Αδίκησε τον εαυτό του διατηρώντας το χαρακτήρα της ‘εμφύλιας σύγκρουσης μηχανισμών αξιωματούχων’, όπως έδειξαν περίτρανα οι σχετικές ψηφοφορίες, πράγμα , φυσικά, που δεν του επέτρεψε να ξεκολλήσει από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, με ολίγη από σοσιαλδημοκρατία και ολίγο από κέϊνσιανισμό, περιορίζοντας το σοσιαλισμό μόνο στον τίτλο του. Έτσι, όμως, ένα ΠΑΣΟΚ χωρίς αντικαπιταλιστική-σοσιαλιστική ιδεολογία, το μόνο που κατάφερε είναι η απενεργοποίηση των αμυντικών μηχανισμών του και η αποκοπή του από την κοινωνία, οπότε παραμένει εκτεθειμένο στη σκύλευση και στα σχέδια κατεδάφισής του.
β. Δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να αναδείξει τα εθνικά θέματα της χώρας, να αποκαλύψει το ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή και να τα συνδέσει με τα εσωτερικά προβλήματα της χώρας, αφήνοντας έτσι στη Νέα Δημοκρατία περιθώρια υποχωρήσεων απέναντι στην αμερικανονατοϊκή συμμορία. Έτσι το ΠΑΣΟΚ έχασε την ευκαιρία να δώσει αντιιμπεριαλιστικό, προοδευτικό περιεχόμενο στο «νέο πατριωτισμό».
γ. Αδιαφόρησε για τα σύγχρονα προβλήματα και τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, περιοριζόμενο σε γενικούς αφορισμούς και σε πολιτικάντικους θεατρινισμούς, πράγματα που το υποβάθμισαν από πρωταγωνιστή της αντιπολίτευσης σε κομπάρσο των εξελίξεων. Έτσι το ΠΑΣΟΚ δείχνει να επέλεξε να κινηθεί με πολιτικούς όρους «εντός του συστήματος της κεφαλαιοκρατίας και των εθνικών εξαρτήσεων» και όχι με κοινωνικούς όρους ενάντια στο σύστημα και στο πλευρό της κοινωνίας και , τέλος
δ. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν κατανόησε, πως αφού δεν είχε τα κότσια, ή αφού δεν ήθελε να αμφισβητήσει το σύστημα και να αναδειχθεί στο σημαντικότερο, στον κύριο αντίπαλό του, τότε ας προσπαθούσε ανοιχτά τουλάχιστον να το πείσει, πως θα μπορούσε να του προσφέρει, ως σημαντικός σύμμαχος, καλύτερες υπηρεσίες από τη Νέα Δημοκρατία. Το αποτέλεσμα αυτής της παλινωδίας είναι το ΠΑΣΟΚ να βγει από το 8ο συνέδριό του, ως αδιάφορος αντίπαλος ή σύμμαχος του συστήματος της ενταγμένης στον αμερικανισμό ελληνικής κεφαλαιοκρατίας.

6. Υπάρχει όμως ένα υπόλοιπο λογαριασμού με το σύστημα, που προβληματίζει ιδιαίτερα τα κέντρα σχεδιασμού, κι’ αυτό δεν έχει να κάνει με το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα, γιατί αυτό το έχει πλήρως υπονομευμένο, αλλά το ΠΑΣΟΚ ως κοινωνία που επιμένει αντικαπιταλιστικά, σοσιαλιστικά και διεκδικεί μια αριστερή διέξοδο. Τα πιο ανήσυχα τμήματα αυτής της κοινωνίας, το σύστημα με τη βοήθεια των ΜΜΕ προσπαθεί να τα διοχετεύσει, σε συνθήκες πολιτικής προσφυγιάς, προς διάφορες κατευθύνσεις και κύρια προς το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ξαφνικά διαπιστώνει πως χρειάζεται έστω ένα «συνοπτικό πολιτικό σχέδιο» για να στεγάσει τους ‘πολιτικούς πρόσφυγες’ που του χτυπάνε την πόρτα.

7. Το κορυφαίο πολιτικό ζήτημα για την τρέχουσα περίοδο, περιστρέφεται γύρω από δυό πόλους, ο ένας που εκφράζει τη στρατηγική του συστήματος του κεφαλαίου, που θέλει μια Δεξιά , πολλές Αριστερές και μια διασπασμένη και αδύναμη κοινωνία και ο άλλος πόλος, που εκφράζει τη στρατηγική της κοινωνίας που διεκδικεί μια Νέα, Μεγάλη Αριστερά , που θα συσπειρώνει το σύνολο των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, την αποφασιστική πλειοψηφία της κοινωνίας σε μια επαναστατική αντικαπιταλιστική-σοσιαλιστική προοπτική, με περιεχόμενο ένα Νέο Ανθρωπισμό, στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού. Από την έκβαση της σύγκρουσης των δύο πόλων, των δύο στρατηγικών θα κριθεί όχι τόσο η ‘αριστεροσύνη΄ των ηγεσιών των λεγόμενων αριστερών κομμάτων, αλλά η ικανότητα της ελληνικής κοινωνίας να αυτονομηθεί πολιτικά από λογικές αποπροσανατολισμού και διάσπασής της και να οδηγήσει η ίδια τις εξελίξεις στην έξοδο από τον καπιταλισμό, στην έξοδο προς μια Νέα Ελευθερία και σε ένα καλύτερο κόσμο.

8. Πολλοί, ως άτομα, εδώ και αρκετές δεκαετίες δείχναμε τη λάθος πορεία, αλλά μας έκοβαν τα δάχτυλα.
Ως Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, (www.infonewhumanism.blogspot.com), προσπαθούμε εδώ και αρκετό καιρό να μεταφέρουμε τον προβληματισμό της βάσης του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της κοινωνίας στον προσυνεδριακό του διάλογο, φαίνεται όμως πως υποτιμήσαμε το μέγεθος της παρακμής του. Όσοι παρακολουθούν την πορεία μας γνωρίζουν πως ποτέ δεν τρέφαμε αυταπάτες για τον καπιταλισμό και τα πολιτικά κόμματα που τον εκφράζουν, αλλά ούτε και για τις εξουσιαστικές και αρχομανείς ηγεσίες των λεγόμενων αριστερών κομμάτων, γιατί παραγνωρίζουν το μορφωτικό ρόλο των αριστερών κομμάτων, αφού την κοινωνία την αντιμετωπίζουν, ως «μάζες» και ως δεξαμενή στρατολόγησης οπαδών και όχι ως το υπέρτατο υποκείμενο της ιστορίας.

9. Και φυσικά δεν παραγνωρίζουμε ‘το ρόλο της προσωπικότητας στην ιστορία’ και όσον αφορά στον πολιτικό αγώνα δεν παραγνωρίζουμε ‘το ρόλο του ηγέτη’. Όσοι τυχεροί κατάφεραν, πατώντας πάνω στα δημιουργήματα των προηγούμενων γενιών και στις αγωνίες της κοινωνίας και της ανθρωπότητας συνολικά, να φτάσουν στις κορυφές[1] της επιστήμης, της τέχνης και της πολιτικής πρέπει να αντιληφθούν, πως δεν έχουν δικαίωμα να ιδιοποιηθούν τίποτα από αυτά, γιατί αυτά που απόκτησαν ανήκουν στην κοινωνία, στην ανθρωπότητα, δηλαδή σε όλους μας, μέχρι και τον αριθμητικά τελευταίο κάτοικο αυτού του πλανήτη, για να μπορούν και να δικαιούνται να είναι και ηγέτες μας, δηλαδή οδηγητές μας. Όσοι όμως ‘ηγέτες’, ιδιοποιούμενοι τον κοινωνικό πλούτο αυτοί στρέφονται ενάντια στην κοινωνία και στην ανθρωπότητα και συμπεριφέρονται ως εξουσιαστές, αυτοί γίνονται αυτόματα εχθροί της κοινωνίας, της προόδου και της ανθρωπότητας. Στην παραγωγή της γνώσης, της προόδου και της ελευθερίας συμμετέχουμε ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του, στη διανομή, όμως, της γνώσης, της προόδου και της ελευθερίας συμμετέχουμε όλοι εξίσου και ανάλογα με τις ανάγκες μας, γιατί μόνο μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι ανθρώπινες κοινωνίες θα πάψουν να ετεροπροσδιορίζονται και θα μπορούν να αυτοδιευθύνονται με την έννοια να αυτοπροσδιορίζονται στην πορεία τους για ένα καλύτερο κόσμο. Με όσα προηγήθηκαν σ ΄αυτή την παράγραφο, γίνεται φανερό πως, οι ‘γόνοι’, οι ‘κολλητοί και προστατευόμενοι’, οι ‘προτεινόμενοι’, ‘οι πανελίστες’, οι ‘παραθυράτοι’, τα ‘εξαπτέρυγα’, οι ‘ευλογημένοι’, οι ‘λίσταρχοι’, οι ‘αυλοκόλακες’, τα ‘ξεσκονόπανα’, οι ‘λομπίστες’, οι ‘αγαπητικοί και αγαπημένοι’, δεν μπορούν, ως γυμνοσάλιαγκες, να αποτελούν την ηγεσία ενός προοδευτικού και μάλιστα αριστερού κόμματος.

Κι’ όσοι , Γιώργο μου, δεν το κατάλαβαν και προτίμησαν να μείνουν ηγέτες μιάς αγέλης διψασμένων για δοτή εξουσία λύκων, αντί να αρπάξουν την ιστορική ευκαιρία και να γίνουν ηγέτες μιάς ολόκληρης κοινωνίας που διψάει για "ψωμί, παιδεία, ελευθερία", δηλαδή γιά σοσιαλισμό της ανθρωπιάς, κακό του κεφαλιού τους.

10. Σήμερα όλες οι εξελίξεις δικαιώνουν την εκτίμησή μας, πως ‘μεσσίες δεν υπάρχουν πιά’, αλλά είναι αναγκαίο ένα Νέο Κίνημα Διαφωτισμού που θα κάνει την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση κτήμα ολόκληρης της κοινωνίας, δύναμη αλλαγής, μια νέα οικουμενική, ουμανιστική κοινωνική συνείδηση, που θα βρει καινούργιους τρόπους πολιτικής έκφρασης και δράσης, όπου ο καθένας μας δεν θα είναι «τακτοποιήσιμο στέλεχος», χειραγωγίσιμος οπαδός και «πολίτης μια φορά κάθε 4 χρόνια», αλλά καθημερινά μάχιμο μέλος μιας κοινωνίας που οργανώνει τη ζωή και την πρόοδό της, όχι στη βάση ‘κομματικών ιδεοληψιών’, ή αρχηγικών φαντασιώσεων, αλλά στη βάση της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης και φυσικά μέσα στα πλαίσια της Άμεσης Αταξικής Δημοκρατίας. Αυτός είναι ο προβληματισμός μας τον οποίο καταθέτουμε στο σχετικό διάλογο που ανοίξαμε και συνεχίζουμε, με τη βεβαιότητα πως στο δρόμο μας θα συναντάμε κι’ άλλους, κι’ άλλους, ώσπου να αφομοιωθούμε ως Πρωτοβουλίες Διαλόγου, από μια Κοινωνία Ανθρωπιάς, Συντροφικότητας, Διαλόγου, αντικαπιταλιστικής δράσης και ουμανιστικής προοπτικής.

[1] Και φυσικά εννοούμε, όσοι μόχθησαν να γίνουν ‘σταυραετοί’ και δεν εννοούμε τους γυμνοσάλιαγκες που φτάνουν στις κορυφές στις πλάτες των νταντάδων ή των ντάντηδων, ή «γλύφοντας, έρποντας και με τα κέρατά τους» για να είναι αφεντικά και δυνάστες. Ελευθερία για όλους για μια τάξη Ελευθερίας.
_______________________
* Αυτό το κείμενο φιλοξενείται και στις ιστοσελιδες:
www.monthlyreview.gr
www.politesenergoi.gr
http://diktyon.wordpress.com/