Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΝΟΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΝΟΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Η υποταγή όλων σχεδόν των εθνικών οικονομιών του πλανήτη στη στρατηγική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού, που στην τρέχουσα φάση εμφανίζεται ως αμερικανισμός[1], είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια την παγκοσμιοποίηση της κρίσης η οποία εκδηλώνεται πολλαπλά ως οικονομική και διαχέεται στη συνέχεια ως περιβαλλοντική, κοινωνική, πολιτική, ηθική και πολιτισμική, για να καταλήξει σε αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή, σε κρίση συστημική, σε κρίση του καπιταλιστικού συστήματος[2].

Η αντίδραση του καθενός μπροστά στην κρίση προσδιορίζεται:

·        α. Από το κοινωνικό του Είναι, από τη πραγματική θέση του, δηλαδή, στην παραγωγή και στη διανομή του πλούτου, όπως αυτή αποτυπώνεται ως ταξική συνείδηση,

·        β. Από τις προσδοκίες του, δηλαδή, από τους Φόβους και τις ελπίδες του, όπως αυτή αποτυπώνεται ως ταξική-εθνική συνείδηση και

·        γ. Από το μορφωτικό του επίπεδο και την επεξεργασμένη στάση ζωής του, όπως αυτή διαμορφώνεται ως πατριωτική-ανθρωπιστική-οικουμενική συνείδηση.

Αυτοί οι παράγοντες διαφοροποίησης της στάσης μας απέναντι στην κρίση, διαφοροποιούν και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την κρίση και γι’ αυτό άλλοι την αντιμετωπίζουν ως απειλή και άλλοι ως ευκαιρία. Άλλοι την αντιμετωπίζουν μοιρολατρικά με αφορισμούς κατά των πολιτικών και των κομμάτων που ψήφισαν, άλλοι με κριτική του πολιτικού συστήματος[3], άλλοι με κατάρες εναντίον των «κερδοσκόπων και των Golden Boys» και άλλοι, οι κερδισμένοι εξουσιαστές κεφαλαιοκράτες, την αντιμετωπίζουν με το ΝΑΤΟ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τα μέτρα μακροπρόθεσμης λιτότητας, την κατάργηση του όποιου ελάχιστου κοινωνικού κράτους, την περιστολή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών της Εργασίας και με το βαρύ πυροβολικό του αποπροσανατολισμού και της αποβλάκωσης τα ΜΜΕ.

Κι’ όμως η πραγματικότητα είναι απλή και στοιχειοθετείται από το Κεφάλαιο, τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία, τους αρματολούς και τους κλέφτες του, από τη μιά μεριά και την Εργασία με τους συνδικαλιστικούς, τους θεωρητικούς και τους πολιτικούς ηγέτες της που την προδίδουν ασύστολα για μια θέση αξιωματούχου στο πολιτικό σύστημα, στη Βουλή και στο κράτος του Κεφαλαίου. Υπάρχει όμως και μια άλλη συνεπαγόμενη πραγματικότητα που έχει σχέση με το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, το σύστημα του καπιταλισμού, το οποίο, αιχμάλωτο της ίδιας της φύσης του, αδυνατεί να θρέψει την εργαζόμενη ανθρωπότητα, να υπερασπισθεί τη Φύση και να προάγει τον ανθρώπινο πολιτισμό και για να κρύψει τον ιστορικό του θάνατο οργανώνει θερμούς και ψυχρούς πολέμους, με κανόνια και δάνεια, για να αναδιατάξει χώρες και πληθυσμούς με κριτήρια παγκόσμιας ηγεμονίας του Κεφάλαιου, να καθυποτάξει την εργαζόμενη ανθρωπότητα και να την οδηγήσει σε ένα νέο Μεσαίωνα, στην απόλυτη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Μπορεί κάποιοι και για πολλούς, κύρια ιδιοτελείς, λόγους να μην αρέσει αυτή η πραγματικότητα και να μην θέλουν να την αποδεχτούν και γι’ αυτό παπαγαλίζουν διάφορα ιδεολογήματα περί «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», ή περί «σοσιαλισμού της αγοράς» και προτείνουν «προγράμματα για πράσινη ανάπτυξη» του καπιταλισμού και στην ουσία να εργάζονται για την υλοποίηση των σχεδίων της Ηγεμονίας.

Κάποιοι άλλοι βλέπουν τη σημερινή κρίση μέσα από τα ματογυάλια των αναλύσεων του καπιταλισμού του 19^ου αιώνα και προτείνουν ιστορικά χρεοκοπημένα μοντέλα σοσιαλδημοκρατικής ή τριτοτεταρτοδιεθνιστικής κοπής, βολεμένοι ως καθεστωτική αριστερά στη νομή των κρατικών επιδοτήσεων για τη «λειτουργία της αστικής δημοκρατίας», δηλαδή της δικτατορίας του Κεφαλαίου πάνω στην εργαζόμενη κοινωνία.

Ένα σημαντικό μέρος της εργαζόμενης ανθρωπότητας αδυνατεί να δει την αντικειμενική πραγματικότητα και να κατανοήσει το δικό του ρόλο ως πρωταγωνιστής της ζωής του, γιατί οι μηχανισμοί του σκοταδισμού και του εξουσιαστικού Φόβου και η αποπροσανατολιστική λειτουργία του εποικοδομήματος του καπιταλισμού το έχει μετακινήσει σε μια εικονική πραγματικότητα στην οποία έχει υιοθετήσει μια στάση ζωής μικρού και ανυπεράσπιστου παιδιού, το οποίο περιμένει κάποιον θεό-μεσσία, ή κάποιον πατερούλη-ηγέτη-σωτήρα, να το βγάλει από τη μίζερη κατάστασή του και γι’ αυτό λειτουργεί ενάντια στα ίδια του τα συμφέροντα, συχνά μάλιστα και ως δύναμη κρούσης και υποστήριξης των δυνάμεων κάποιου φασιστικού καπιταλισμού, ή ολοκληρωτικού κρατικοκαπιταλισμού.

Ένα μεγάλο μέρος της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας αντιλαμβάνεται πως αυτή η κρίση είναι μια κρίση παρακμής του καπιταλισμού, η οποία εξελίσσεται σε απειλή για την Εργασία, τη Φύση και τον Πολιτισμό, σε κίνδυνο για την ανθρωπότητα συνολικά, αλλά δεν μπορεί ακόμα να αυτονομηθεί πνευματικά, ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά και να μετεξελιχθεί σε αυτενεργό παράγοντα του κοινωνικού του εθνικού και του οικουμενικού Γίγνεσθαι.

Υπάρχει ακόμα ένα μεγάλο πλήθος σκεπτόμενων, ενημερωμένων και υποψιασμένων ανθρώπων που γνωρίζουν πως η δύναμη του εκμεταλλευτικού, καταπιεστικού και καταστροφικού καπιταλιστικού συστήματος πηγάζει από την άγνοια του μεγάλου όγκου των εργαζόμενων αναφορικά με τους όρους λειτουργίας και ανατροπής του καπιταλισμού και τις δυνατότητες οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου. Το κακό με αυτό το κομμάτι, των λεγόμενων «διανοούμενων», της κοινωνίας-ανθρωπότητας είναι πως δεν είναι ακόμα σε θέση, εξαιτίας του εξαγορασμένου ιδιωτισμού, του ελιτισμού, και του διανοουμενισμού, να λειτουργήσει ως καταλύτης των εξελίξεων που θα προκαλέσει την εκλαΐκευση της κρίσιμης μάζας της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης, η οποία με τη σειρά της θα μετασχηματισθεί σε επίγνωση του ιστορικού ρόλου των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από το τυμπανιαίο πτώμα του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού και να χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της Άμεσης Δημοκρατίας στην οικονομία και στην κοινωνία, της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Σημασία, όμως, έχει πως η εργαζόμενη ανθρωπότητα αντιλαμβάνεται σιγά-σιγά όλο και περισσότερο την επικινδυνότητα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και το τέλος του Κεφαλαίου[4] και επειδή την ενδιαφέρει το μέλλον της Εργασίας και του Πολιτισμού της, αναζητά διαδικασίες τρόπους και μορφές διαμόρφωσης και έκφρασης ενός καινούργιου οράματος, ενός καινούργιου Σχεδίου για το Μέλλον της με το οποίο θα ξεσηκωθεί ένα καινούργιο ριζοσπαστικό επαναστατικό Κίνημα Διαφωτισμού που θα ξεριζώσει συθέμελα το παλιό καταστροφικό και απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα και θα ανοίξει το δρόμο για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου και για τον καινούργιο κόσμου της ευημερίας, της ανθρωπιάς, της Ειρήνης και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

---

[1] Βλέπε αναλυτικά στο: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας. Για το συστημικό χαρακτήρα της τρέχουσας κρίσης του καπιταλισμού, στο: http://infonewhumanism.blogspot.com/2009/02/blog-post.html

[3] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, «Κρίση του πολιτικού συστήματος».Μύθος και πραγματικότητα, στο: http://infonewhumanism.blogspot.com/2008/07/blog-post.html

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Το τέλος του Κεφαλαίου και το μέλλον της Εργασίας, στη ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ MONTHLY REVIEW, τεύχος 46/2008, στο: http://infonewhumanism.blogspot.com/2008/10/blog-post_22.html και αγγλικά στο: http://newecumenicalhumanism.blogspot.com/2010/03/capitalist-barbarism-or-ecumenical_07.html και στο: http://coto2.wordpress.com/2009/09/29/the-end-of-capital-and-the-future-of-work/

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (04.05.2010) και ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ (06.05.2010) ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΝΟΤΗΝΗ (07.05.2010)

ΖΗΣΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ,

Ομότιμος Καθηγητής του  Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης

Στο επίκεντρο του βιβλίου του Κώστα Λάμπου «Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση-Οικονομία του φόβου και της παρακμής» βρίσκεται η σχέση φόβου και εξουσίας, όπως αυτή διαμορφώνεται υπό την επίδραση του φαινομένου της παγκοσμιοποίησης των οικονομικών και πολιτικών δομών με κυρίαρχο το πολυεθνικό κεφάλαιο καθώς και οι επιπτώσεις της στην οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική ζωή της ανθρωπότητας. Η άκρως εμπεριστατωμένη αυτή μελέτη αποτελείται από συνολικά έντεκα κεφάλαια, εκ των οποίων τα οχτώ αναφέρονται σε επιμέρους εκφάνσεις της σχέσης αυτής, ενώ στα υπόλοιπα τρία κεφάλαια ο συγγραφέας αναφέρεται διεξοδικά στην ανάγκη ενός νέου Οράματος-Σχεδίου, προκειμένου η ανθρωπότητα να αφήσει πίσω της τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος και να προχωρήσει στη διαμόρφωση ενός Νέου Διαφωτισμού, με στόχο έναν νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, «πέρα και έξω από κάθε μορφή ταξικής οικονομίας και κοινωνίας, για μια κοινωνία χωρίς τάξεις, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς βία, χωρίς πείνα, χωρίς πόλεμο, για έναν Πολιτισμό χωρίς εξουσιαστικούς φόβους»…..

στα τρία τελευταία κεφάλαια του βιβλίου ο συγγραφέας αναφέρεται στην προοπτική εμφάνισης και στις προϋποθέσεις υλοποίησης ενός Νέου Ουμανισμού, απαλλαγμένου από τις αγκυλώσεις και τις διαστροφές του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού» όλων των αποχρώσεων. Σχεδιάζοντας τη μετάβαση στην  Ουτοπία, επισημαίνει την ανάγκη να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από το φετιχισμό της εξουσίας, αξιολογεί τον πιθανό ρόλο της διανόησης στην πορεία αναζήτησης και οργάνωσης της Νέας Εξόδου, όπως ποιητικά, θα έλεγα, τη χαρακτηρίζει, «από τις δομικές και θεσμικές σπηλιές του καπιταλισμού» και καλεί όλους εμάς να διεκδικήσουμε από κοινού και χωρίς ατομικές εξουσιαστικές παρωπίδες το «Δικαίωμα στο Όνειρο». Μας καλεί «να τολμήσουμε να αναγνωρίσουμε και να αναλάβουμε ατομικά και συλλογικά τις ευθύνες μας, να βγούμε από τη θέση του βολεμένου, του συμβιβασμένου, η του παραιτημένου και με τη δράση μας να διεκδικήσουμε-όπως εμφατικά αναφέρει- το δικαίωμα στο Όνειρο, πως ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός, ένας κόσμος χωρίς Φόβο, χωρίς πείνα και πόλεμο. Ένας αντάξιος του Ανθρώπου καινούργιος πολιτισμός»…

Κλείνοντας τη σύντομη εισήγησή μου θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στο συγγραφέα που μου έδωσε, διαβάζοντας το πόνημά του, τη δυνατότητα να βιώσω ξανά, έστω και νοερά, την πορεία προς το μέλλον, όπως κάποτε την ονειρευόμουν, όντας νέος και στρατευμένος πολιτικά στο όνομα της πανανθρώπινης ελευθερίας. Ευχής έργον θα ήταν το βιβλίο του Κώστα Λάμπου που παρουσιάζομε σήμερα να διαβαστεί, ει δυνατόν, από πολλούς ανθρώπους, κυρίως από το χώρο της διανόησης, η οποία περί άλλων τυρβάζει, παίζοντας συνειδητά ή ασυνείδητα το παιχνίδι της εξουσίας.

_______________________________________________________

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ,

Δημοσιογράφος

Στο βιβλίο του Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση, Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ο συγγραφέας Κώστας Λάμπος επισημαίνει δύο περιπτώσεις όπου η αντίστροφη πορεία δεν ενδείκνυται.

Η μια είναι η περίπτωση Φουκουγιάμα και τα όσα γραφικά εν τέλει είπε και έγραψε περί του τέλους της ιστορίας, με την έννοια ότι αφού εισήλθαμε στη φάση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, η ανθρωπότητα επέτυχε το μέγιστο των πολιτισμικών της δυνατοτήτων και άλλο δεν έχει. Το πόσο μετέωρο ήταν το επιχείρημα του Φουκουγιάμα, ο οποίος θεωρείται και από τα δυνατότερα μυαλά του νεοφιλελευθερισμού, το βιώνουμε αυτές τις ημέρες με δραματικό τρόπο εμείς οι έλληνες αλλά και πολλοί άλλοι λαοί.

Το άλλο, που με εξέπληξε, καθώς διάβαζα το βιβλίο, είναι η επίκληση του Βέλους του Χρόνου, της θεωρίας του Ιλία Πριγκοζίν, ότι ο χρόνος έχει κατεύθυνση. Πίσω δεν μπορούμε να πάμε.

Την μεν πρώτη περίπτωση, την περίπτωση δηλαδή του Φουκουγιάμα ο συγγραφέας τη βλέπει κριτικά, και καλώς πράττει, τη δεύτερη δε θετικά, επίσης καλώς.

Αλλά δεν ήταν ο έπαινος η πρόθεσή μου. Και οι δύο αναφορές βρίσκονται προς το τέλος του βιβλίου, αφού ο συγγραφέας διέτρεξε μακρύ δρόμο για να μας αποκαλύψει το ρόλο του φόβου και της διαχείρισής του ως παράγοντα ιστορικής εξέλιξης. Κατηγορεί δε το Φουκουγιάμα, πως η περί τέλους της ιστορίας  αυταπάτη του είναι μια πρόσληψή της από το τέλος προς την αρχή. Ενώ φυσικά το ορθόν είναι το βέλος του χρόνου. Από την αρχή προς το τέλος. Αν και προσωπικά πιστεύω πως ο κ. Φουκουγιάμα πρώτα αποφάσισε τι ήθελε να πεί και μετά το αναζήτησε σε οικονομικούς και φιλοσοφικούς συλλογισμούς.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Θα προσεγγίσω και εγώ με τη σχετική αταξία το βιβλίο διότι αυτό επιβάλλει η επικαιρότητα. Και αποτελεί, ίσως, επαγγελματική διαστροφή ενός δημοσιογράφου ο σεβασμός της επικαιρότητας. Δημοσιογράφος που δεν σέβεται την επικαιρότητα, μπορεί να είναι καλός αναλυτής, μπορεί να είναι καλός επιστήμονας, δεν είναι, όμως, δημοσιογράφος.

Είμαστε εδώ για δύο λόγους. Να σας πούμε δύο λόγια για το περιεχόμενο του βιβλίου και να προσπαθήσουμε να σας πείσουμε για το ενδιαφέρον και την εγκυρότητά του. Θα μπορούσα να προσθέσω πως περνάμε και μια ωραία βραδιά σε έναν ευχάριστο και φιλόξενο χώρο αλλά αυτό εννοείται.

Την εγκυρότητα αυτού του βιβλίου την επιβεβαιώνει μια εκτίμηση του συγγραφέα στο κεφάλαιο «για το ρόλο του τραπεζικού συστήματος στην καπιταλιστική οικονομία» Στην αρχή γράφει: «η συγκέντρωση του ελέγχου της αγοράς, δηλαδή του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια έχει ως αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη αποξένωση της κοινωνίας- ανθρωπότητας από τον πλούτο της, πράγμα που αποτυπώνεται στην καθημερινή διεύρυνση της παγκόσμιας εξαθλίωσης αλλά και στη μετατόπιση του κέντρου βάρους της οικονομικής δραστηριότητας από τους τομείς παραγωγής αγαθών για κοινωνική ευημερία στους τομείς της εξουσίας, της ‘ασφάλειας’ και του πολέμου, για λογαριασμό της παγκόσμιας ηγεμονίας».

Αλλά το ενδιαφέρον είναι το συμπέρασμα:

«Αυτό βέβαια σημαίνει-και εδώ βρίσκεται η επιτυχής πρόβλεψη του συγγραφέα- πως δεκάδες χώρες θα χρεοκοπήσουν, ή θα αναγκαστούν, προκειμένου να αποφύγουν τη χρεοκοπία να καταφύγουν στην αναζήτηση προστασίας και στο δανεισμό από τους ισχυρούς και να τεθούν υπό τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, πράγμα που αναγκαστικά οδηγεί στην εκχώρηση και στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας τους»….

Τέλος, μας προτείνει να αναζητήσουμε έναν Νέο Οικουμενικό Ουμανισμό, τον Ουμανισμό του 21^ου αιώνα τον οποίο ονομάζει ουμανισμό του homo humanisticus universalis και ο οποίος «δεν μπορεί παρά να σημαίνει τη λαχτάρα, την προσπάθεια και την ικανότητά μας ως ανθρωπότητα, να σκουπίσουμε το δάκρυ από τα μάτια της Μάνας-Φύσης και να ξανακάνουμε το άδολο χαμόγελό της, το συναρπαστικό χαμόγελο της ζωής, τη ζωή μας την ίδια έργο τέχνης, πηγή δημιουργικής οικουμενικής ευτυχίας και αιώνιο στολίδι αυτού του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς σύμπαντος».

Πως θα γίνει αυτό;

Σας αφήνω να το διαβάσετε…

______________________________________________________

ΠΑΥΛΟΣ ΝΕΡΑΝΤΖΗΣ,

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας 

Υπάρχει κάτι που διακρίνει το βιβλίο του Κώστα Λάμπου, είναι πρώτον ότι μιλά για όλα, για το Όλον της παγκοσμιοποίησης και δεύτερον ότι δεν διστάζει να προτείνει λύσεις στο πλαίσιο αυτού που ο ίδιος ο συγγραφέας ορίζει ως οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό, έναν πολιτισμό χωρίς φόβο στον 21^ο αιώνα…

Ο Κώστας Λάμπος ξεκινά από τον φυσικό φόβο του ανθρώπου για επιβίωση, μιλά για το φόβο του πολέμου, της οικολογικής βόμβας, το φόβο της εξουσίας, του αμερικανισμού και την απειλή της Pax Americana, του αμερικανικού ολοκληρωτισμού για να αναπτύξει στη συνέχεια τις παρενέργειες του εξουσιαστικού φόβου, δηλαδή την προσφυγή στις θρησκείες, την υποταγή στους εργοδότες στους χώρους εργασίας, στους γιατρούς που παίρνουν φακελάκια και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών, στους εφιάλτες της παραπαιδείας και των τεχνητών παραδείσων (ναρκωτικά, ποδόσφαιρο, προϊόντα τεχνητής υποκουλτούρας)…

Ο Κώστας Λάμπος μέσα από την παράθεση στοιχείων και πληθώρας παραπομπών σε δημοσιεύματα του Τύπου και μελετών άλλων σύγχρονων στοχαστών καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ουσία των δεινών είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Ανάλογη μεθοδολογικά είναι η προσέγγιση του συγγραφέα στην περιγραφή της ελληνική εκδοχή του καπιταλισμού, αυτού που αποκαλεί πολύ εύστοχα «πλιατσικοκαπιταλισμός» με αναφορές στα μείζονα γεγονότα, πολιτικά και κοινωνικά, που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία της ελληνικής δημοκρατίας μετά τη μεταπολίτευση…

Ο Κώστας Λάμπος παίρνει θέση, τολμά και θίγει την ουσία των πραγμάτων. Οι σωστές απαντήσεις προϋποθέτουν σωστές ερωτήσεις. Και ο φόβος, όπως υπογραμμίζει ο συγγραφέας σε κάθε σχεδόν σελίδα του βιβλίο του, αποτελεί, ή καλύτερα αποδεικνύεται η λέξη κλειδί για την ερμηνεία πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων, είτε αυτά οριοθετούνται στις σχέσεις των κρατών και την υποταγή στο «Μεγάλο Αδελφό», είτε στις προσπάθειες ανατροπής τους, είτε ακόμη στις αναταραχές και τις κοινωνικές εκρήξεις.

Ο Κώστας Λάμπος μιλά για έναν νέο οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Η προσέγγισή του είναι αμιγώς ανθρωποκεντρική και δεν επιδέχεται αντιρρήσεων. Υπάρχουν, όμως, θα σκεφτεί κανείς, επιφυλάξεις. Πόσο μπορούμε να τα καταφέρουμε. Είναι ζήτημα συνείδησης και συνειδητοποίησης της κατάστασης στην οποία ζούμε. Αυτά που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. Να κοιταχθούμε στον καθρέφτη και να διεκδικήσουμε ξανά το δικαίωμα στο όνειρο. Ένας καλύτερος κόσμος είναι σήμερα εφικτός, αρκεί να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις μας με τις όποιες επιμέρους διαφωνίες και επιφυλάξεις μας.

Την 

εκδήλωση 

συντόνισε 

ο Επίτιμος Εφέτης 

Παναγιώτης Παπαγεωργίου 

 

Αποσπάσματα 

από 

το βιβλίο 

διάβασε 

η  Ηθοποιός 

Σοφία Στεφανίδου

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ 

ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 

ΚΑΙ 

ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΑΙΓΗΪΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΟΥ

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ 
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

H ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΜΠΗ

H ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΜΠΗ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Στο βούρκο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας ο σκληρός πυρήνας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έστησε το μεγαλύτερο κερδοσκοπικό φαγοπότι στην ιστορία του καπιταλισμού. Οι λεγόμενες «αγορές που διψούν για αίμα», σύμφωνα με διατύπωση του υπουργού οικονομικών, με ορχήστρα τα λεγόμενα αμερικανικά και ευρωπαϊκά Head Funds, μαέστρο το λεγόμενο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σκηνοθέτη-υποβολέα την κυβέρνηση των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και το αμερικάνικο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τοπικό ατζέντη το μεγάλο γερμανικό κεφάλαιο των νεοναζιστικών οραμάτων έβαλαν στο στόχαστρό τους το κοινό όραμα που συνδέει τις χώρες και τους Λαούς της Ευρώπης[1].

Η διεύρυνση, αντί της εμβάθυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτούργησε με τη μορφή των δολαριόπνευστων «πορτοκαλί επαναστάσεων» σαν αμερικανικό χειρόφρενο και επέτρεψε την έμμεση, αλλά σαφή αμερικανική παρέμβαση στα ευρωπαϊκά πράγματα, η οποία συνοδεύτηκε από μια δεξιόστροφη-συντηρητική στροφή στην πορεία της ΕΕ, που την οδήγησε από μια ανταγωνιστική ή έστω παράλληλη σε μια συμπληρωματική στον αμερικανισμό τροχιά. Το αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν η παραίτηση της ΕΕ από μια ανεξάρτητη πορεία της και η υιοθέτηση της στρατηγικής του σκληρού πυρήνα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, της παγκοσμιοποίησης του αμερικανισμού, για μια πιο γρήγορη και πιο βίαιη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, στα πλαίσια μιάς χωρίς προηγούμενο σκληρής αντίθεσης μεταξύ μικρού και μεγάλου κεφαλαίου, με απώτερο στόχο την καθυπόταξη των δυνάμεων της εργασίας, στα πλαίσια της κυρίαρχης αντίθεσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Η συνέχεια ήταν ευκολότερη. Μια παγιδευμένη ΕΕ μπορούσε να γίνει ευκολότερος στόχος. Το ΕΥΡΩ που σταδιακά εκτόπιζε το Δολάριο και συνεπώς την ηγεμονική πολιτική του αμερικανισμού έγινε ο επόμενος στόχος, ο στόχος που πυροδότησε τον οικονομικό πόλεμο μεταξύ Δολαρίου και ΕΥΡΩ. Για να ηττηθεί το ΕΥΡΩ που έτσι κι’ αλλιώς είναι ξεκρέμαστο αφού δεν εκφράζει ως κοινό νόμισμα μια κοινή οικονομική πολιτική της λεγόμενης Ευρωζώνης, θα έπρεπε να μπει στην Ευρωζώνη ένας «Δούρειος ίππος» με τους εμπειρογνώμονες της παγκοσμιοποίησης, πράγμα για το οποίο έπρεπε να δημιουργηθεί ο «αδύναμος κρίκος».

Η Ελλάδα ήταν ο πιο κατάλληλος στόχος. Αλλά έπρεπε να κατεδαφιστεί γι’ αυτό η πολιτική κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου και να καμφθεί η απαίτηση του Ελληνικού Λαού για μια προοδευτική πορεία της Ελλάδας στα πλαίσια μιάς ανεξάρτητης προοδευτικής πορείας της Ευρώπης των Λαών. Η αρχή έγινε με την εγκατάσταση της αμερικανικής τράπεζας Goldman Sachs στη θέση του οικονομικού συμβούλου της ελληνικής κυβέρνησης. Το έργο της κατεδάφισης της πολιτικής κληρονομιάς του Ανδρέα Παπανδρέου το ανάθεσαν στον φιλόδοξο Κώστα Σημίτη και επειδή αυτός ήταν άνθρωπος της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας και ευρωπαϊστής του έστησαν τα Ίμια για να τον προσγειώσουν στην πραγματικότητα του αμερικανισμού και του «πρόσφεραν» μερικούς νεοφιλελεύθερους συμβούλους και υπουργούς, για να ξεχάσουμε τη σοσιαλιστική προοπτική της Ελλάδας και την Ευρώπη των Λαών και να αρκεστούμε στον «εκσυγχρονισμό» του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού. Ο Σημίτης αποδείχτηκε άξιος της εμπιστοσύνης των αφεντικών του, έβγαλε στο σφυρί το δημόσιο και λαϊκό πλούτο της χώρας εκχωρώντας τον στα γερμανικά, κυρίως, μονοπώλια, διευκόλυνε τη διαπλοκή και την αδιαφάνεια στην οικονομία, ξεζούμισε την ελληνική οικονομία με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, περιόρισε όσο μπορούσε τα δικαιώματα της Εργασίας, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο. Οι ίδιες δυνάμεις ανάθεσαν την ολοκλήρωσή του στον μοιραίο για τη χώρα γόνο-αχυράνθρωπο-πολιτικάντη, στον ολετήρα της Ελλάδας και του Ελληνισμού, στον ανιψιό του πατριάρχη της Δεξιάς, που δραπέτευσε ως Τριανταφυλλίδης, στον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος, υπό την υψηλή εποπτεία του «Εφιάλτη» Κώστα Μητσοτάκη και τη ενεργό συμμετοχή της συμμορίας «ο Δρακουμέλ, η στρουμφίτα και τα μπλε στρουμφάκια», γκρέμισε όσα είχαν χτιστεί από το 1974 και κύρια από το 1981 μέχρι το 2004 και έφερε την Ελλάδα στο σημείο της χρεοκοπίας, εκεί ακριβώς που την ήθελαν ο αμερικανισμός και τελικά και ο γερμανισμός,[2] για να προσφερθούν να τη «σώσουν» με τη βοήθεια «των εμπειρογνωμόνων» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η συνέχεια είναι γνωστή, η ελληνική οικονομία θα μπει στην εντατική θεραπεία εκμετάλλευσης από το μανιακό κεφάλαιο που βρίσκεται πίσω από το ΔΝΤ, ο Ελληνικός Λαός θα μπει και πάλι στη δίαιτα και στο γύψο και ο Ελληνισμός θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη, στη Μακεδονία και στην Ήπειρο. Αν σκεφτούμε πως το επόμενο πιάτο για τον αμερικανισμό είναι η Πορτογαλία, η Ισπανία και τελικά ολόκληρη η ΕΕ, μπορούμε να αντιληφθούμε το ζοφερό μέλλον της Ευρώπης και της ανθρωπότητας.

Απέναντι σ’ αυτές τις εξελίξεις δεν μπορούν να αντιδράσουν οι περισσότερες αντιδραστικές κυβερνήσεις αμερικανικών ανδρεικέλων των χωρών της ΕΕ, ούτε και οι λειψοί θεσμοί και τα παγιδευμένα όργανα της νεοφιλελεύθερης ΕΕ και της Ευρωζώνης. Μπορούν όμως και πρέπει να αντιδράσουν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού των χωρών της ΕΕ και πρώτοι απ’ όλους οι Λαοί των χωρών που απειλούνται άμεσα από τη συγκεκριμένη οικονομική τρομοκρατία, που ασκεί ο σκληρός πυρήνας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, με την οποία οδηγεί τις επιμέρους οικονομίες, στην ουσία την ευρωπαϊκή οικονομία στο σύνολό της σε αστάθεια και χρεοκοπία για την παρέμβαση του ΔΝΤ. Η κρισιμότητα της κατάστασης απαιτεί τη μεγαλύτερη δυνατή ενότητα και την άμεση κινητοποίηση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με στόχο την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της υποταγής σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, τον αναπροσανατολισμό του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου της χώρας και της ΕΕ και τη μεταφορά της κρίσης στη μήτρα που τη γέννησε και στους διεθνείς θεσμούς που την καθοδηγούν και τη συντηρούν.

Η Ελλάδα απειλείται άμεσα και συνεπώς η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να αρθεί στο ύψος των σημερινών ιστορικών περιστάσεων και αν δεν το κατανοεί πρέπει να υποχρεωθεί από την παλλαϊκή απαίτηση να προχωρήσει άμεσα στα παρακάτω μέτρα:

1. Να κάνει χρήση του δικαιώματος που της δίνει το διεθνές οικονομικό δίκαιο για άρνηση αναγνώρισης  δόλιου, παράνομου και καταχρηστικού δανεισμού της και να κηρύξει άμεση στάση πληρωμών για τα συγκεκριμένα παράνομα και καταχρηστικά δάνεια και ταυτόχρονα:

• α. Να απομακρύνει άμεσα και από οποιαδήποτε θέση βρίσκονται εκπρόσωποι ξένων τραπεζών, θεσμών και κυβερνήσεων και να τους παραπέμψει στη δικαιοσύνη για δόλια και εγκληματική δραστηριότητα σε βάρος της Ελλάδας και του Ελληνισμού.
• β. Να δημεύσει τις περιουσίες και να παραπέμψει στο ανώτατο δικαστήριο όσους άσκησαν καθήκοντα πρωθυπουργού και υπουργών εθνικής οικονομίας και οικονομικών από το 1996 μέχρι το 2009, καθώς επίσης και κάθε άλλου κρατικού λειτουργού που ενδεχομένως δόλια έβλαψε με την πολιτική του το εθνικό συμφέρον.
• γ. Να θέσει σε άμεση ανοιχτή διαβούλευση την επεξεργασία νέου Συντάγματος που θα κατοχυρώνει το γενικό-εθνικό συμφέρον, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ενότητα και το μέλλον του Ελληνισμού και τη βούληση του Ελληνικού Λαού για την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια συνεργασία των Λαών και την παγκόσμια Ειρήνη σε μια Νέα Αντικαπιταλιστική, Αντιηγεμονική, Ανθρωπιστική, Οικουμενική Τάξη Πραγμάτων.
• δ. Να κοινωνικοποιήσει άμεσα όλες τις τράπεζες και να ακυρώσει όλες τις πράξεις ιδιωτικοποίησης των εθνικών υποδομών ανάπτυξης και του εθνικού πλούτου.
• ε. Να κοινωνικοποιήσει άμεσα ολόκληρη τη μεγάλη κινητή και ακίνητη ιδιωτική, εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία την οποία και να αποδώσει στους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στους κατά τόπους παραγωγικούς Συνεταιρισμούς για παραγωγική αξιοποίηση και να προβεί άμεσα στο διαχωρισμό του κράτους από την εκκλησία.
• στ. Να προβεί σε άμεση κοινωνικοποίηση του εθνικού πλούτου και των παραγωγικών υποδομών-δομών της χώρας και να καλέσει τον ελληνικό Λαό να αναλάβει αυτοδιαχειριστικά τη λειτουργία της οικονομίας από την τοπική παραγωγική μονάδα μέχρι τον εθνικό σχεδιασμό της, αλλάζοντας έτσι το ρόλο της κοινωνίας, της οικονομίας, της Δημόσιας Διοίκησης, και της Λαϊκής Κυριαρχίας επιβάλλοντας ταυτόχρονα Σχέσεις Κοινωνικής Αυτοδιεύθυνσης και Άμεσης Δημοκρατίας στην οικονομία και στην κοινωνία.

2. Να εκφράσει χωρίς περιστροφές την αντίθεσή της στον προσανατολισμό και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σήμερα η ΕΕ και ταυτόχρονα να διακηρύξει την πίστη της στο ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης των Λαών που διεκδικεί την αποδέσμευσή της από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία του Κεφαλαίου και τον αμερικανισμό, για να μπει σε μια νέα πορεία για το καλό των ευρωπαϊκών Λαών, της αμοιβαίας διεθνούς συνεργασίας και της εργαζόμενης ανθρωπότητας συνολικά, μεταφέροντας με τη μεγαλύτερη δυνατή ένταση αυτό τον προβληματισμό στους Λαούς των χωρών και στους θεσμούς της ΕΕ με αίτημα την αναθεώρηση όλων των συνθηκών στην κατεύθυνση των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης της Άμεσης Λαϊκής Κυριαρχίας, γιατί είναι βέβαιο πως το πισωγύρισμα της Ευρώπης στην προηγούμενη κατάσταση της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού, του φασιστικού απομονωτισμού, των εθνικών συγκρούσεων και των παγκοσμίων πολέμων μόνο τα σχέδια του Κεφαλαίου και του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία θα εξυπηρετούσε και θα ήταν καταστροφή για τους Λαούς της Ευρώπης και για την εργαζόμενη ανθρωπότητα.

3. Να αποχωρήσει άμεσα από το σκληρό βραχίονα του αμερικανισμού, το ΝΑΤΟ, να κλείσει όλες τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα και να καταγγείλει το ρόλο του ενάντια στα συμφέροντα της Ελλάδας, της ΕΕ και του πλανήτη, να κηρύξει τη χώρα σε καθεστώς ανοιχτής-ανοχύρωτης-ειρηνικής ζώνης και να ζητήσει την αλληλεγγύη όλων των Λαών του κόσμου και την προστασία από τους διεθνείς οργανισμούς, απαιτώντας μια Νέα Διεθνή Τάξη Ανθρωπισμού, που θα είναι σύμφωνη με τα συμφέροντα της εργαζόμενης ανθρωπότητας και θα καταργεί τις ανισότητες, τη βία, τη φτώχεια, την καταστροφή της Φύσης και τη βαρβαρότητα του πολέμου, μια Νέα Διεθνή Πραγματικότητα που θα συμφιλιώνει την ανθρωπότητα και θα οδηγεί στη διαμόρφωση ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού[3].

Με αυτά τα μέτρα ως αφετηρία και με τον Ελληνικό Λαό ως πρωταγωνιστή των εξελίξεων που αφορούν την Ελλάδα και την ΕΕ η σημερινή καταστροφική κρίση του καπιταλισμού θα μπορεί να μεταβάλλεται σε δημιουργική ευκαιρία για τον Ελληνικό Λαό, την ΕΕ και την εργαζόμενη ανθρωπότητα συνολικά. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να μην αρκεστούμε σε κούφιες ευχές που παραπέμπουν στο πουθενά και θρέφουν τα εκκλησιαστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία, αλλά να αποφασίσουμε ο καθένας ξεχωριστά και συλλογικά όλοι μαζί να γίνουμε πρωταγωνιστές της ζωής μας, της πατρίδας μας και ενός καλύτερου κόσμου που αξίζουμε, μας ανήκει και είναι σήμερα και εφικτός. Η ιστορία διδάσκει πως κανένας κοινωνικός αγώνας δεν πήγε χαμένος εκτός από αυτόν που δεν δόθηκε.

Το σύστημα του Κεφαλαίου χρεοκόπησε και απειλεί την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της  με τον ολοκληρωτισμό της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Γι' αυτό, το Λόγο τώρα έχουν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, να πραγματοποιήσουν τη μεγάλη καμπή της ιστορίας και να δώσουν νέα προοπτική στην εργαζόμενη ανθρωπότητα, την προοπτική του αταξικού Ουμανισμού.

Κι’ αν έχετε κάτι καλύτερο να προτείνετε μην το κρατάτε για τον εαυτό σας…

ΚΑΛΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΑΟΥ.

---

[1] Βλέπε σχετικά στο: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Γερμανισμός εναντίον της Ευρώπης και της προόδου, (http://infonewhumanism.blogspot.com/2010/03/blog-post.html)

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και γερμανισμός εναντίον της Ευρώπης και της προόδου, http://infonewhumanism.blogspot.com/2010/03/blog-post.html

[3] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009, .(http://www.americoglobalism.blogspot.com)

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΙΙ;

Η Κάρμεν-Λουκία Γλιγλή είναι μια ευαίσθητη κοινωνική ακτιβίστρια με ιδιαίτερη αίσθηση της έννοιας της πατρίδας, την οποία και υπηρετεί με το δικό της αυθεντικό τρόπο, ως ενεργή Ελληνίδα στα σύνορα της Ελλάδας,στη Μυτιλήνη. Με αφορμή το κείμενο που πρόσφατα ανεβάσαμε με θέμα "ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;" έστειλε το παρακάτω κείμενο ως σχόλιο. Επειδή νομίζω πως η δύναμη της εικόνας και η αμεσότητα του Λόγου της Κάρμεν συμπληρώνει το δικό μου κείμενο, γι' αυτό προτίμησα να σας το παρουσιάσω ως αυτοτελές θέμα και όχι ως σχόλιο, με την ελπίδα πως κάποιοι θα τη μιμηθείτε κι' άλλοι θα προσθέσετε τα δικά τσας σχόλια, για να ξεκινήσει ένας διάλογος κόντρα στη ένοχη-συνένοχη σιωπή. 
Κάρμεν σε ευχαριστούμε για το εξαιρετικό κείμενό σου.

Κώστας Λάμπος

ΠΟΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΕ ΔΙΩΧΝΕΙ 

ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ?

Γράφει η Κάρμεν-Λουκία Γλιγλή.

http://agapiaxies.blogspot.com

Πριν ένα χρόνο περίπου πέρναγα από το κέντρο της Αθήνας ένα πρωινό μιας αργίας. Ανάμεσα σε μαύρους, Πακιστανούς, σκυλιά, πρεζάκια που ξέρναγαν, μπότες αστυνομικών που πάταγαν, γυναίκες ελαφρών ηθών, Έλληνιδες και ξένες ενωμένες που φώναζαν στους αστυνομικούς για να ελευθερώσουν τον νταβατζή τους. Είχα πολλά χρόνια να περάσω από εκεί και ομολογώ ότι δεν ήταν αυτό που περίμενα. Η εικόνα που μου έμεινε στο μυαλό αρχίζει σιγά-σιγά να ξεθωριάζει, αλλά μου έμεινε η μυρωδιά. Αυτή η άθλια ανάμιξη ιδρώτα, σάπιας αναπνοής, "αμαρτωλών" υγρών, εμετού και πόνου. Όλα εκεί είναι μοιρασμένα στα δυο. Οι «καταπιεσμένοι» και τα όργανα της τάξης. Ναι, κατάλαβα ότι εκεί δεν υπάρχει ρατσισμός, ότι εκεί όλοι είναι αδέρφια. Συμφιλιωμένοι μπρος σε θάνατο και «ζωή», παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Δεν ασχολήθηκαν με μένα ούτε για να μου ρίξουν μακάρι ένα βλέμμα. Ήμουν ξένο σώμα. Δεν είχα το θάρρος να φαντάζομαι τότε πως όλα μπορεί να τα αλλάξει η νύχτα, με τον γλυκό απατηλό μανδύα της που όλα και τους δίνει άλλο χρώμα, αλλάζοντας τις ισορροπίες. Όταν τα βαποράκια τα σκεπάζει και οι νταβατζίδες πουλάνε ένα κομμάτι στιγμιαίας «ευτυχίας», μάλλον ανενόχλητοι. Δεν ήθελα να μου μείνει ούτε καν η ανάμνηση.

Μέχρι χθες την νύχτα. Όταν άκουσα ότι ένα παιδί πέθανε, σκεπάζοντας με αίμα και με κομμάτια του κορμιού του την ίδια του την μάνα. Όταν η μικρή του αδελφή κινδυνεύει να χάσει την όραση της, με σοβαρά εγκαύματα σε όλο της το σώμα. Όταν μια οικογένεια κατατρεγμένων ψάχνοντας στα σκουπίδια για ζωή, βρήκε απλώς τον θάνατο. Ξένο σώμα και αυτοί στις ίδιες περιοχές. Δεν ξέρω ποιοι έβαλαν την βόμβα και γιατί, δεν ξέρω αν λυπούνται η αν το κοιτάζουν ψυχρά, λογαριάζοντας αυτές τις ψυχές σαν «παράπλευρες απώλειες». Ξέρω όμως ποιοι είναι αυτοί που χαίρονται. Είναι όλοι αυτοί οι «περήφανοι Έλληνες» που μεταφέρουν την κληρονομιά των μεγάλων προγόνων από τα πάτρια εδάφη στις ελβετικές τράπεζες. Αυτοί που πήγαν τις επιχειρήσεις τους σε άλλες χώρες για φτηνότερα χέρια εργασίας και μεγαλύτερο προσωπικό κέρδος. Αυτοί που δεν ήθελαν τους συμπατριώτες τους στις δουλειές, αλλά ξένους εργάτες, για τον ίδιο λόγο. Οι ίδιοι που λένε ότι εμείς δεν θέλουμε δουλειές και ας βλέπουν ότι πτυχιούχοι γλύφουν και ζητιανεύουν για μια δουλειά στην οικοδομή η στα σκουπίδια του κάθε δήμου. Οι ίδιοι που μας τρομάζουν τώρα με συνθήματα τύπου ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, που ήρθαν για μια καλύτερη ζωή σε μια καινούργια πατρίδα. Εκείνοι που φωνάζουν σε παρελάσεις συνθήματα που κάνουν τους ήρωες του έθνους να στριφογυρίζουν μες στο τάφο τους. Που μαθαίνουν στα παιδιά τους να χειροκροτούν τέτοια φαινόμενα, αντί να τα καταδικάζουν. Αυτοί που τα πήγαν όλα σε offshore εταιρίες για να ξεφύγουν της φορολογίας. Εκείνοι που δείχνουν την περίφημη ελληνική «φιλοξενία» μόνο όταν μπορούν να ΠΑΙΡΝΟΥΝ και όχι να δίνουν. Όλοι οι «καλοί χριστιανοί» που πάνε οικογενειακώς στην εκκλησία ειδικά στις προεκλογικές περιόδους και ειδικά πριν από τις εκλογές στην αυτοδιοίκηση. Αυτοί οι «καλοί Σαμαρείτες» που δίνουν ένα κομμάτι σαν δωρεά, για να τους συγχωρεθεί το αμάρτημα του «ου κλέψεις». Που φωτογραφίζονται την ημέρα στα ιδρύματα και το βράδυ αγοράζουν το βίντεο της κάθε Τζούλιας. Αυτοί οι μεγαλοδημοσιογράφοι που μας κάνουν «πολιτική εκπαίδευση» από τα παράθυρα των καναλιών, με απώτερο σκοπό το να περάσουν στις συνειδήσεις μας τι είναι «εφικτό» και τι όχι, συμφώνα με τις εντολές των αφεντικών τους. Αυτοί που σαν «μεγάλα κεφάλαια» της ΕΕ δεν αναγνωρίζουν τα σύνορα μας έμπρακτα σαν σύνορα της Ευρώπης. Οι ίδιοι που δεν ξέρουν τι σημαίνει η αλληλεγγύη με τον υπόλοιπο κόσμο. Που δεν καταλαβαίνουν ότι έχουμε μια γη για όλους κάτω από τα πόδια μας και ότι φροντίζοντας την δίκαια σημαίνει να προστατεύεις τους αδύναμους της γης πρώτα απ’ όλα.

Ναι, τους ακούω και εγώ τόσα χρόνια με το ίδιο τροπάριο. Αυτό που σαν βάση έχει το «διαίρει και βασίλευε».

Σας κοιτάζω σήμερα λοιπόν, τώρα όταν αρχίζω και συνηθίζω την μυρωδιά του αίματος, και σας λέω: Ναι, ρε, το κατάλαβα, για όλα φταίνε οι ξένοι. Μόνο που πρέπει να καταλάβουμε που να τους ψάξουμε. Και σας λέω και εσάς στους άλλους, να μην ψάξετε να τους βρείτε στην λάθος μεριά. Γιατί όλοι μας, εμείς εδώ κάτω, πρέπει να μάθουμε να τους κοιτάζουμε κατάμουτρα και με θάρρος, όλους αυτούς τους αληθινούς «ξένους» και να λέμε: "Δε μ' ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών ούτε η φυλή στην οποία γεννήθηκαν. Τους αντιμετωπίζω όλους μ' ένα κριτήριο: την αρετή. Για μένα κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρος, όπως έλεγε ο Μέγας Αλέξανδρος.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΚΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

http://www.epithesh.blogspot.com

ΑΝΟΙΧΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΚΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΟΙ ΠΡΑΙΤΟΡΙΑΝΟΙ ΤΩΝ «ΑΝΤΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ» ΨΕΚΑΖΟΥΝ

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ…

Όταν η απόσταση μεταξύ των διακηρύξεων μιας κυβέρνησης και των πράξεων των οργάνων της, είναι τόσο αβυσσαλέα, και όταν κάποιοι νεαροί αστυνομικοί έχουν μετατραπεί σε πραιτοριανούς που «κατόπιν ανωτέρας διαταγής;» προπηλακίζουν και ψεκάζουν σε απόσταση αναπνοής ακόμα και το Μανώλη Γλέζο, τότε αυτός ο τόπος και αυτός ο Λαός δεν έχουν μέλλον.

Όταν οι αυτοαποκαλούμενοι «αντεξουσιαστές στην κυβέρνηση», (τη στιγμή μάλιστα που ο γερμανικός τύπος λοιδορεί την Ελλάδα και κορυφαίοι Γερμανοί πολιτικοί μας ζητούν να πουλήσουμε τον Παρθενώνα για να ξεπληρώσουμε τα χρέη για τη δημιουργία των οποίων η Γερμανία είναι διαχρονικά υπέυθυνη), προπηλακίζουν και ψεκάζουν, το παγκόσμιο σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα, προπηλακίζουν και ψεκάζουν δηλαδή την ιστορία της χώρας τους, τότε οι ίδιοι, αντικειμενικά και ανεξάρτητα από διακηρύξεις και προθέσεις, μετατρέπονται, σε τιμωρούς του ήθους, της πράξης και του παραδείγματος γενναιότητας των νέων και γίνονται φύλακες του καπιταλιστικού Ζόφου.

Όταν όλα αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα και στον πλανήτη Γη του 21ου αιώνα, τότε η Ελλάδα κινδυνεύει, τότε ο ανθρώπινος πολιτισμός κινδυνεύει και καλά θα κάνουν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αναλάβουν, ως σύγχρονοι Γλέζοι, το ιστορικό τους χρέος και να τρέξουν προς τις Θερμοπύλες, πριν είναι πολύ αργά, πριν ξαναστηθεί η σημαία του παγκοσμιοποιημένου Φασισμού στην Ακρόπολη για να κρύβει από την Ανθρωπότητα τον Παρθενώνα.

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;

ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ 

ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ,

ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ 

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.americoglobalism.blogspot.com

http://www.epithesh.blogspot.com

prodial21@gmail.com

Η ελεγχόμενη αταξία του συστήματος, που εμφανίζεται ως πολύπλευρη, πολυεπίπεδη και πολυδιάστατη κρίση του καπιταλισμού, έφερε κρίση στην κρίση των αχυράνθρωπων διαχειριστών της κρίσης, οι οποίοι αντί να πουν την αλήθεια για την επίθεση του Κεφαλαίου ενάντια στην Εργασία και στο υποκείμενό

της την εργαζόμενη ανθρωπότητα, μπουρδολογούν χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα την ώρα που σκαρώνουν, για λογαριασμό της πλουτοκρατίας προγράμματα μόνιμης λιτότητας και κατάργησης των στοιχειωδών δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εργαζομένων, πως ότι κάνουν «το κάνουν για τη σωτηρία της πατρίδας».

ΟΜΩΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;

Κι’ αν η πατρίδα μας είναι «οι θάλασσες, οι κάμποι και τα ψηλά βουνά», τότε το ερώτημα που πνίγεται στο λαρύγγι και πνίγει τη σκέψη μας και πνιγμένο δραπετεύει από το στόμα μας δεν είναι: ποιοι έχουν ρημάξει και καταστρέψει αυτούς τους κάμπους, αυτά τα ψηλά βουνά κι’ αυτές τις θάλασσες για να πλουτίσουν, αδιαφορώντας για τις τοπικές κοινωνίες, για τη ζωή και για τις γενιές που έρχονται σ’ αυτούς τους κάμπους, στα ψηλά βουνά και στις θάλασσες;

Κι’ αν η πατρίδα μας είναι κι’ οι άνθρωποι, είμαι εγώ, είσαι κι’ εσύ, είμαστε δηλαδή εμείς, είναι κι’ οι άλλοι, τότε και πάλι το ερώτημα δεν πρέπει να είναι: ποιος φταίει που εμείς οδηγηθήκαμε κατά εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια, στα σκλαβοπάζαρα της Αμερικής, της Αυστραλίας και της Ευρώπης χτες και σήμερα κατά εκατομμύρια κατεβαίνουμε ένα-ένα τα σκαλιά της ανεργίας, του αποδεκατισμένου μεροκάματου και της σύνταξης πείνας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της εθνικής ταπείνωσης, ενώ οι άλλοι κερδοσκοπούν και πλουτίζουν παράνομα πουλώντας στους άλλους, συνεργάτες και προστάτες τους, βουνά, κάμπους και θάλασσες μαζί με τους ανθρώπους τους;

Κι’ αν η πατρίδα μας είναι και το λεγόμενο ελληνικό κράτος, η «ορθόδοξη εκκλησία», η “Δημόσια” Διοίκηση και ο ελληνικός στρατός, τότε και πάλι δικαιούμαστε να ρωτήσουμε, ποιος ρήμαξε τα δημόσια ταμεία και τα δάνεια, ποιος εκμεταλλεύτηκε και διέλυσε τις δημόσιες υπηρεσίες, ποιος εκμεταλλεύεται τη λεγόμενη εκκλησιαστική περιουσία και την αφέλεια των πιστών και ποιος φορτώνει τους κρατικούς προϋπολογισμούς με αβάσταχτες «αμυντικές δαπάνες», αν όχι «οι άλλοι», δηλαδή η κρατικοδίαιτη οικονομική ολιγαρχία και οι κομματικές νομενκλατούρες, τα χυδαία ιερατεία και οι αγύρτες «ορθόδοξοι» μουλάδες, οι επαγγελματίες καραβανάδες και οι μεσάζοντες μιζαδόροι;

Κι’ αν πατρίδα είναι ο αγρότης, ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο επιστήμονας που πασχίζουν με κόπους και θυσίες να κρατήσουν σε λειτουργία την παραγωγική δραστηριότητα της χώρας για τη δημιουργία των αναγκαίων αγαθών και υπηρεσιών για την κάλυψη των ανθρώπινων, των κοινωνικών και των εθνικών αναγκών, τότε ξαναρωτάμε, ποιος φταίει που οι παραγωγοί του πλούτου πεινάνε, η οικονομία της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο, το μέλλον των επόμενων γενεών έχει ήδη υποθηκευτεί και η εθνική κυριαρχία περιφέρεται στα χρηματιστήρια των «κερδοσκόπων», στις υποτιθέμενες απρόσωπες «αγορές» και στις σκοτεινές στοές των «επενδυτικών» head funds, αν όχι το σύστημα της λεγόμενης οικονομίας της ελεύθερης αγοράς, δηλαδή ο καπιταλισμός, δηλαδή ο σκληρός πυρήνας του παγκόσμιου Κεφάλαιου, μια θλιβερή μειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού, που έχει ξεσαλώσει ως κρατικοδίαιτη, αρπακτική και πολυποίκιλα διαπλεκόμενη κλεπτομανής επιχειρηματικότητα κατά της εργαζόμενης Ανθρωπότητας, κατά της Φύσης και κατά του Πολιτισμού με στόχο να ιδιοποιηθεί τον παγκόσμιο κοινωνικό πλούτο και την παγκόσμια εξουσία για να επιβάλλει με ένα φασιστικό σιωπητήριο την παγκόσμια ηγεμονία του;

Κι’ αν πατρίδα σημαίνει εκτός των άλλων και Ισονομία, Δικαιοσύνη, Ελευθερία και Αλήθεια, τότε ποιοι ευθύνονται, που η Δικαιοσύνη διαπλέκεται με την νομοθετική και κυβερνητική εξουσία, με την οικονομική ολιγαρχία και με το «ορθόδοξο» μουλατείο και κάποιοι πλουτίζουν «εν κρυπτώ και παραβύστω», πουλώντας δημόσια περιουσία, την ίδια την Ελλάδα, χωρίς ποτέ να καταδικαστεί κανένας και χωρίς ποτέ να μάθει ο Λαός την αλήθεια, που οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες οδηγούν στη μεγαλύτερη κοινωνική αδικία και στην καταδίκη του μεγαλύτερου τμήματος του Ελληνικού Λαού στην οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση, στην εξαθλίωση και τελικά στην απόλυτη στην ανελευθερία;

Κι’ αν, λέμε κι’ αν, πατρίδα είναι και οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι, οι μεγαλοεισαγωγείς, οι μεγαλοπρομηθευτές του δημοσίου, οι μεγαλοκατασκευαστές, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεγαλοεκδότες, οι μεγαλοτσιφλικάδες, όπως λ. χ. η λεγόμενη «ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδος» και όλοι αυτοί οι αεριτζήδες και μεγαλοραντιέρηδες, που σφετερίζονται τον πλούτο της χώρας, που ξεκοκαλίζουν τα δάνεια της χώρας και που αδειάζουν τα δημόσια ταμεία, τότε γιατί η κυβέρνηση δεν τους καλεί να επιστρέψουν πίσω τα κλεμμένα, να πληρώσουν τα χρέη τους προς το δημόσιο, να καταβάλουν τους οφειλόμενους φόρους στα δημόσια ταμεία και τις οφειλόμενες εισφορές τους στα διάφορα ασφαλιστικά ταμεία, οπότε η χώρα, πατρίδα μας δεν θα είχε κανένα πρόβλημα, αντίθετα θα μπορούσε και τους μισθούς και τις συντάξεις να ανεβάσει, και τη ζωή των εργαζόμενων να βελτιώσει, αλλά και όσους επιβουλεύονται την Κύπρο, το Αιγαίο, τη Μακεδονία, την Ήπειρο, την Κρήτη και τη Θράκη θα μπορούσε να αντιμετωπίσει, ανοίγοντας έτσι τους ορίζοντες της Νεολαίας, της Ελλάδας και του Ελληνισμού.

Αν είναι, όπως ισχυρίζεται και όπως υποσχέθηκε στον Ελληνικό Λαό η σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού, αποφασισμένη να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία-Καπιταλισμού, τότε ας το τολμήσει λοιπόν, τώρα και χωρίς περικοκλάδες, να προχωρήσει στην αναγκαστική είσπραξη των κλεμμένων, να καταγγείλει το απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα και μετά, αν χρειαστεί, που δεν θα χρειαστεί, ας ζητήσει θυσίες και την υποστήριξη και των εργαζόμενων, για να βεβαιωθεί για την γνησιότητα του πατριωτισμού των Ελλήνων εργαζόμενων. Δεν το κάνει όμως, γιατί στην ουσία δεν μπορεί και δεν είναι κυβέρνηση των εργαζόμενων, κυβέρνηση της ελληνικής πατρίδας, αλλά κυβέρνηση του ντόπιου και του παγκόσμιου Κεφαλαίου και για να μην φαίνεται αυτή η πραγματικότητα κρύβεται προσχηματικά πίσω από μια σκόπιμα αφηρημένη έννοια της «πατρίδας», η οποία συμπεριφέρεται σαν ερωμένη του Κεφαλαίου και σαν μητρυιά της Εργαζόμενης Κοινωνίας. Το επιχείρημα πως αν η κυβέρνηση ζορίσει τους κρατικοδίαιτους κλεπτοεπιχειρηματίες, τότε αυτοί θα φυγαδεύσουν τα «κεφάλαιά τους» στο εξωτερικό και θα μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους αλλού, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως είναι απάτριδες και πατριδοκάπηλοι, οπότε όσο το γρηγορότερο φύγουν από τη χώρα τόσο το καλύτερο για τη χώρα και για τους εργαζόμενους, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει η ελληνική κοινωνία να πάρει τον έλεγχο της οικονομίας στα χέρια της, για να χορτάσει ο κόσμος ψωμί και να δει προκοπή ο τόπος.

Τελικά το συμπέρασμα είναι πως η μικρή-τοπική και η εθνική πατρίδα των «από εδώ», αλλά και η μεγάλη πατρίδα όλων μας, ολόκληρης της εργαζόμενης ανθρωπότητας κινδυνεύει από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και από την ελεγχόμενη αταξία, η οποία σιγά-σιγά κι’ όσο οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τι πραγματικά συμβαίνει, τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη, πράγμα που θα οδηγήσει στην καθολική αμφισβήτηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και στην ανατροπή του.

Με την έννοια αυτή όλες οι προσπάθειες όλων των αχυρανθρωποκυβερνήσεων του Κεφαλαίου να τρομοκρατήσουν την εργαζόμενη κοινωνία, για να μπορέσουν στη συνέχεια να λεηλατήσουν υποτιμώντας  ακόμα περισσότερο την Εργασία με την βίαιη επιβολή της ανεργίας, της περικοπής των αποδοχών των εργαζόμενων, της περιστολής των εργασιακών σχέσεων και ελευθεριών και των βασικών δικαιωμάτων της εργαζόμενης ανθρωπότητας, δεν αποσκοπούν στη «σωτηρία της πατρίδας», αλλά στη σωτηρία του καπιταλισμού, για να μπορέσει να ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο, να ισοπεδώσει τις μικρές πατρίδες, αλλά και τη μεγάλη πατρίδα όλων μας, τον πλανήτη Γη.

Μπροστά σ’ αυτή την πραγματική και πραγματικά μεγάλη και θανάσιμη απειλή για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν μπορούν να είναι πιά παρατηρητές, ουδέτεροι, τρίτοι, κομπάρσοι και μοιρολάτρες, αλλά πρέπει να αναλογιστούν και να συνειδητοποιήσουν πως αφού μπορούν, με τις φυσικές και πνευματικές δυνάμεις τους, να παράγουν αυτόν τον τεράστιο και φανταστικό κοινωνικό και παγκόσμιο υλικό και πνευματικό πλούτο, έχουν χρέος να τον υπερασπιστούν, παραμερίζοντας από τη μέση τους πατριδοκάπηλους σφετεριστές του πλούτου και να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές της ζωής τους, επιβάλλοντας σχέσεις Άμεσης Δημοκρατίας στην οικονομία και στην κοινωνία, στη μικρή και στη μεγάλη πατρίδα τους, χτίζοντας ένα καινούργιο καλύτερο κόσμο, έναν Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Τελικά Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΜΠΟΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΣΤΡΕΦΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΧΥΡΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΛΛΑ, Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ, ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΑΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ  ΜΑΣ, ΜΕ «ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ», ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΑ ΝΑ ΤΗ ΣΩΣΟΥΜΕ.