ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ. ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΧΟΥΝΤΑ. ΚΑΤΩ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΜΑΙΝΑΝΔΡΟΥ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΜΑΙΝΑΝΔΡΟΥ, με το Πτυχίο της Φιλοσοφικής και το MSc στην Ιστορία της Τέχνης

Αναδημοσίευση από: http://taxalia.blogspot.com/2012/04/blog-post_6899.html#more

Δευτερα βραδυ, λεει, ειχανε μαζεψει καμια δεκαρια πουτ@νες εξω απο ενα ξενοδοχειο της οδου Μενανδρου...

Αναμεσα τους και την Αννα.

Την πεταξανε σ΄ενα κελι, μαζι με τις αλλες. Η ωρα 11:00.

Σε μιση ωριτσα πλακωσανε οι δικηγοροι. Μια - μια οι αλλοδαπες την εκαναν. Πληρωνανε οι νταβατζηδες τους..

Ξεμεινε η Αννα.

- Ο δικος σου ο δικηγορος?

- Δεν εχω δικηγορο.

Οι μπατσοι κατι μυριστηκαν. Εχουνε δει πολλα τα ματια τους. Την πηρανε την Αννα, την πηγανε στον αξιωματικο υπηρεσιας.

- Απο που ξεφυτρωσες εσυ?

Η Αννα κατι πηγε να ψελισει αλλα δεν της εβγαινε ηχος. Μονο ενα δακρυ. Κι αυτο στεγνο.

Η μπατσινα μου, που εκοβε χαρτοσημα στο γραφειο, επηρρεαστηκε.

Ενταξει. Δεν ειναι και το πιο συνηθισμενο να βλεπεις ελληνιδες και καλοβαλμενες κοπελες σαν την Αννα, να κανουνε πιατσα στη Μενανδρου. Ασε που εκτος της ταυτοτητας, ειχανε βρει στο τσαντακι της και κατι φωτογραφιες. Κι αναμεσα στις αλλες φωτογραφιες, ενα βρεφος ολιγων μηνων.

- Το μωρο ποιανης ειναι?

- Δικο μου

- Ποσo μηνων?

- Εξι

- Και που το εχεις τωρα?

- Το φυλαει ο αντρας μου...

- Και ξερει ο αντρας σου που γυρνας?

- Οχι δεν το ξερει.

Βουβαμαρα. Οι μπατσοι αλληλοκοιταζοντουσαν. Ητανε κι η πελατισσα μου, που την ειχε πιασει το μητρικο. Μανουλα κι αυτη.

Σηκωνεται, φερνει στην Αννα λιγο καφε.

- Γιατι ρε κοπελα μου?

Ετσι ξερα, ενα "Γιατι". Και σαν τι αλλο να πεις?

Να πεις δηλαδη οτι η Αννα που ελιωσε βρακακια να σπουδασει Φιλοσοφικη Αθηνων κι εξον απο το ξευτιλισμενο το πτυχιο ειχε και ενα μεταπτυχιακο στην ιστορια της Τεχνης, δουλευε τωρα σε ενα πολυεθνικο σουπερ μαρκετ για 480 ευρω το μηνα? Κι επιπλεον την πιανουνε να κανει πιατσα στα Χαυτεια? Στα κ@λαδικα που πανε για να πηδηξουνε οι Πακιστανοι?

Πως να το πεις?

Γιατι αμα το πεις, ερχεται η σειρα του να ρωτησεις και για πιο λογο γινανε ολα αυτα? Και ποιος φταιει? Και μηπως φταις κι εσυ που γινανε ολα αυτα, οπως σκατα γινανε.

Και δεν το λες.

Λες μονον ενα ξερο "γιατι", που μεσα στη γυμνια του, εναι ντυμενο ολα τα θανασιμα ερωτηματα αυτου του κοσμου.

Γιατι? Γιατι ετσι.

Γιατι πολυ απλα, τα 480 ευροπουλα που της δινουνε της Αννας οι πολυεθνικοι υπεραρπαγες δεν φτανουν ουτε για το νοικι με τα κοινοχρηστα. Γιατι ο αντρας της το εκλεισε το μαγαζι του και δεν λογιζεται ουτε ως ανεργος, για να του πετανε τουλαχιστον ενα επιδομα. Γιατι αν δεν πληρωνε το χαρατσι αυτο τον μηνα θα της κοβανε και το ρευμα.

Και πανω π 'ολα γιατι η Αννα εχει ενα βρεφος εξη μηνων.

Που ξυπναει τις νυχτες και σπαραζει στο κλαμα, αμα δεν του εχουνε ετοιμο το αποστειρωμενο μπιμπερο με το γαλα. Και τι γαλα? Οχι το γαλα που πουλανε στα περιπτερα. Το αλλο το γαλα. Που ειναι για τα μωρα. Το ακριβον. Το Αλμυρον.

Γιατι τα βρεφη δεν μπορουνε να φανε ροβιθια ή φακες που φερνει καθε μεσημερι ο αντρας της απο τα συσσιτια της εκκλησιας. Ουτε να καταλαβουνε οτι σ' αυτον τον κοσμο υπαρχουνε ανθρωποι που βγαζουν σε μια μερα τοσα ευροπουλα, οσα χρειαζεται μια οικογενεια για να ζησει ενα χρονο! Κι οτι αυτοι οι ιδιοι ανθρωποι, προκειμενου να βγαλουνε αλλα τοσα παραπανω [και τι να τα καμουνε γαμω την τρελα μου?] ειναι ικανοι να στειλουν στο θανατο χιλιαδες οικογενειες.

Οχι!

Τα βρεφη δεν τα καταλαβαινουνε αυτα.

Τα βρεφη διαθετουνε μονον τη σοφια της ζωης. Που λεει οτι καθε ανθρωπος που ερχεται σ αυτον τον κοσμο δικαιουται ενα μεριδιο στο φως, στην τροφη και στην ελπιδα.

Αυτο καταλαβαινουν τα βρεφη και αυτο ειναι που σε μαχαιρωνει στην καρδια, οποτε τ' ακους να σπαραζουνε στο κλαμα απο την πεινα.

Και το Αλμυρον εχει λεφτα.

Πως να το αγοραασει η Αννα, που δεν εβισκε στο πορτοφολι της παρα μισο σεντ και δυο φωτογραφιες?

Τις φωτογραφιες της ζωης της, που δεν αξιζε πια ουτε ενα κουτακι αλμυρον... η μικρη συσκευασια.

Κι ετσι η Αννα πηρε το τσαντακι της και την εκαμε για την οδο Μενανδρου. Τριαντα ευροπουλα ο πελατης. Εικοσι παιρνεις για το μουνι σου και δεκα δινεις στο ξενοδοχειο. Στηνεις κωλο στον πρωτο βρωμιαρη που θα στα δωσει και μετρας τις φτυσιες .

Ενας, δυο, τρεις πελατες και νατο το αλμυρον και νατα τα τσιγαρα. Σου μενει και κατι τις να αγορασεις ενα μπουκαλι κρασι να το πιεις με τον Αλεξανδρο σου [αλλος πτυχιουχος κι αυτος], να ξεχαστεις λιγακι.

Τριαντα ευρω. Η τιμη της Αννας.

Και για να τα λεμε οπως ειναι, το ειχε ξανακαμει. Και μια και δυο φορες. Τη μια για να βγαλει τα κοινοχρηστα, την αλλη για να βγαλει το χαρατσι. Μαλιστα! Και ειχε ξαναβρεθει στο ξενοδοχειο της Μενανδρου και ειχε ξαναμετρησει φτυσιες στην ψυχη της.

Τριαντα ευροπουλα το γ@μησι, δεκαπεντε η πιπα.

Στα ορθια. Και με τα ματια κλειστα για να μην της ερθει να ξερασει.

Ετσι ωμα, γιατι ετσι γινονται.

Κι επειδη στην Αληθεια, δεν μπαινει προφυλακτικο.

Μοναχα που τις αλλες δυο φορες δεν την ειχανε τσιμπησει οι μπατσοι. Τωρα ομως την επιασαν.

Και καθονταν η μπατσινα απο πανω της και δεν ηξευρε τι να πει η γυναικα.

Ο αξιωματικος υπηρεσιας, ξεστομισε μια βαρεια βρισια.

- Να χεσω που ειμαι ανθρωπος, ρε πουστη μου.

Μετα αλλαξε ενα βλεμμα με τους αλλους που ηταν εκει μεσα. Και με τη μπατσινα, που ετρωγε τα νυχια της απο τον καημο.

- Αστην να φυγει. Μην γραφεις τιποτα στο βιβλιο σμβαντων.

Η μπατσινα ευθυς πεταξε και στυλο και μολυβια. Βουτηξε την Αννα απο το μπρατσο

- Φευγα ρε κοριτσι. Καντηνε τωρα δα, Παρε την τσαντουλα σου και χασου.

Αλλα η Αννα τιποτα. Δεν κουνηθηκε καν

- Οριστε κυρια μου, μουγκρισε ο μπατσος. ειστε ελευθερη. Γυριστε στο σπιτι σας και μη σας ξαναπιασουμε στα μπουρδελα.

- Αειντε, γρηγορα πριν μας την πεσει κανενας μυστηριος και βρουμε τον μπελα μας.

Εκει η Αννα. Δεν ελεγε να σηκωθει απο το καθισμα.

Οι μπατσοι τα χασανε.

- Καλα δεν ακους?

- Ακουω

- Ε, τοτε τραβα σπιτι σου

- Δεν γυρναω σπιτι μου

- Τι μας λες ρε κοριτσι? Το χεις κουνημενο?

- Το μωρο μου πειναει, το καταλαβαινετε? Δεν προλαβα να παρω ουτε εναν πελατη. Δεν γυρναω σπιτι μου χωρις το αλμυρον. Δεν αντεχω ν ακουω το μωρο μου να σπαραζει στο κλαμα.

Ο αξιωματικος υπηρεσιας, βαρεσε μια γροθια στον αερα. Ε, και που να τη βαρεσει ο ανθρωπος?

Στα λαμογια? Στους γραβατοπειρατες? Στους τραπεζιτες? Στιςπολυεθνικες? Στα αφεντικα του? Στον διοικητη του? Στο στομαχι του?

Ή στο εικονισμα του Χριστου που δεσποζε απανω απο το γραφειο του.

- Ποσο καμει αυτο το γαμημενο το αλμυρον ρε Μαρια? {Μαρια λενε την πελατισσα μου}

- Κανα εικοσαρι.

Ο μπατσος εβγανε κι εριξε ενα ταλληρακι στο τραπεζι. Μετα ηρθανε κι οι αλλοι. Και η Μαρια, που της ειπε κι ολας της Αννας διανυκτερευον φαρμακειο για να το αγορασει.

- Οριστε. Μαζευτηκαν αρκετα. Θα χεις να παρεις και τσιγαρα. Φευγα και μην ξαναγυρισεις εκει ρε κοριτσι. Δεν λεει.

Η Αννα τα πηρε και την εκανε.

Για κεινο το βραδυ τουλαχιστον, ο Ανθρωπος ειχε ανεβασει την τιμη του.
______________________________

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους Χρυσοκάνθαρους και στους αχυρανθρώπους  τους με τους οποίους θα συναντηθούμε ξανά στις 6 Μάη 2012

Δέκα μύθοι για τον υπαρκτό καπιταλισμό

Η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού έχει εξαντληθεί. Οι καρχαρίες, μη θέλοντας να χάσουν τα κέρδη τους, ρίχνουν όλο το βάρος της κρίσης στους ώμους των φτωχών, και των συνταξιούχων. Το φάντασμα μιας «ευρωπαϊκής άνοιξης» πλανάται πάνω από την Ευρώπη.

Υπάρχει μια άποψη, που θέλει τους λαούς να έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν. Αυτό όμως δεν ισχύει πάντα. Οι λαοί παραπλανώνται από την προπαγάνδα, και οι απόψεις τους χειραγωγούνται και διαμορφώνονται κατά το δοκούν

Τα ψέματα αποτελούν ένα σύγχρονο όπλο μαζικής καταστροφής και καταπίεσης. Είναι εξίσου αποτελεσματικά με τον πόλεμο. Πολλές φορές αλληλοσυμπληρώνονται. Αποτελούν μεθόδους εκλογικής επιτυχίας, και καταστροφής όσων κρατών δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις.

Η ιδεολογία του καπιταλισμού αποτελεί ένα μείγμα μισών αληθειών που επαναλαμβάνονται συνεχώς, μέχρι που στο τέλος αποτελούν μη αμφισβητήσιμο αξίωμα. Ο καπιταλισμός παρουσιάζεται ως αξιόπιστο σύστημα, που κερδίζει την υποστήριξη των μαζών. Οι μύθοι του διαδίδονται κυρίως μέσω των ΜΜΕ, του σχολείου, της οικογένειας, της εκκλησίας, κλπ. Ιδού μερικοί από αυτούς:

1-Στον καπιταλισμό, όσοι εργάζονται σκληρά, μπορούν να πλουτίσουν.

Το σύστημα, λένε, δίνει την ευκαιρία στους σκληρά εργαζόμενους να πετύχουν. Αν όχι, τότε φταίνε οι ίδιοι. Στην πραγματικότητα, οι πιθανότητες να πλουτίσει κάποιος είναι οι ίδιες με το να κερδίσει το λόττο. Ο πλούτος (με κάποιες εξαιρέσεις) δεν είναι αποτέλεσμα σκληρής εργασίας, αλλά απάτης και έλλειψης ανθρωπιάς από όσους διαθέτουν δύναμη και εξουσία.

Η επιτυχία μέσω της δουλειάς είναι ένας μύθος που τον στηρίζουν κυρίως όσοι επωφελούνται από το ισχύον σύστημα. Η προτεσταντική εκκλησία συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση του συγκεκριμένου μύθου.

2-Ο καπιταλισμός δημιουργεί πλούτο και ευμάρεια για όλους.

Ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας, και αργά ή γρήγορα θα αναδιανεμηθεί σε όλους. Αυτό υποστηρίζουν όσοι δεν θέλουν να αμφισβητηθεί το σύστημα. Όμως, ακόμη και ο Μαρξ είχε πει πως ο τελικός σκοπός δεν είναι η αναδιανομή του πλούτου, αλλά η συσσώρευσή του στα χέρια λίγων.

Αυτό έχει αποδειχθεί τις τελευταίες δεκαετίες από την τρομακτική ανισότητα που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός. Όμως, σαν μύθος, συνεχίζει να κυριαρχεί, ειδικά στη περίοδο του κοινωνικού κράτους που επικράτησε μετά τον Β`ΠΠ και που είχε ως σκοπό την εξουδετέρωση των σοσιαλιστικών κρατών.

3-Όλοι είμαστε στην ίδια βάρκα

Στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν τάξεις, και άρα η ευθύνη για τις κρίσεις και τις αποτυχίες βαρύνει όλους μας, άρα όλοι πρέπει να πληρώσουμε. Ο σκοπός αυτού του μύθου είναι να δημιουργηθούν ενοχικά σύνδρομα στους εργαζομένους, επιτρέποντας στους κεφαλαιοκράτες να αυξάνουν τα κέρδη τους, ρίχνοντας το κόστος στις πλάτες των λαών.

Στη πραγματικότητα, το όποιο φταίξιμο οφείλεται στους δισεκατομμυριούχους, και στις ελίτ, που σε αγαστή συνεργασία με τις κυβερνήσεις, απολαμβάνουν φορολογικές ελαφρύνσεις, κερδοσκοπούν, και έχουν στήσει ένα πελατειακό σύστημα που τους συμφέρει. Πρόκειται δηλαδή για έναν μύθο που καλλιεργείται από τις ελίτ, ώστε να αποφύγουν την οποιαδήποτε ευθύνη, και να πείθουν τους λαούς ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι, και ότι αυτοί θα πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη του συστήματος.

4-Καπιταλισμός σημαίνει ελευθερία

Σίγουρα υπάρχει ελευθερία στη λήψη αποφάσεων, κλπ αλλά μόνο για λίγους. Υπάρχουν κάποιοι στενοί κύκλοι που αποφασίζουν εν κρυπτώ, Πρόκειται για διεθνείς τραπεζίτες, επιχειρηματίες, πολυεθνικές, κ.ά. που αποφασίζουν στρατηγικά και μακροοικονομικά.

Η αγορά δεν αυτορυθμίζεται, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι, και απλά χειραγωγείται.

5-Καπιταλισμός σημαίνει δημοκρατία

Ένας μύθος που αποσκοπεί στην αποφυγή συζήτησης για άλλα πολιτικά και κοινωνικά μοντέλα. Κάθε άλλο σύστημα θεωρείται δικτατορία. Στην πραγματικότητα όμως, το καπιταλιστικό σύστημα σημαίνει ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Η καπιταλιστική δημοκρατία είναι μια μεταμφιεσμένη δικτατορία, και οι όποιες μεταρρυθμίσεις απλά εμποδίζουν την πρόοδο.

6-Οι εκλογές σημαίνουν δημοκρατία

Στην πραγματικότητα οι εκλογές αποτελούν μια τυπική μόνο διαδικασία. Τις κερδίζουν πάντα οι εκπρόσωποι της μπουρζουά-μειοψηφίας.

7-Η εναλλαγή κομμάτων σημαίνει και εναλλακτικές επιλογές.

Τα αστικά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία, υποτίθεται ότι έχουν και εναλλακτικές πολιτικές πλατφόρμες. Ο σκοπός όμως είναι η διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος, μέσω της ψευδαίσθησης των εκλογών. Ο πολυκομματικός κοινοβουλευτισμός είναι στην ουσία μονοκομματικός. Πρόκειται απλά για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας πολιτικής δύναμης. Οι λαοί πάντα επιλέγουν έναν παράγοντα του συστήματος, πείθοντας τους εαυτούς τους ότι επιλέγουν κάτι διαφορετικό. Ο μύθος ότι τα αστικά κόμματα διαφέρουν σε πολιτική πλατφόρμα παραμένει ισχυρός και συντελεί στην συνεχιζόμενη επικράτηση του καπιταλισμού.

8-Ο εκλεγμένος πολιτικός εκπροσωπεί τον λαό, άρα μπορεί να αποφασίζει εκ μέρους του.

Πρόκειται για μύθο που έχει σκοπό να ταΐσει με υποσχέσεις τον λαό, οι οποίες δεν τηρούνται, και στη συνέχεια να τον «σκεπάσει» με διάφορα αντιλαϊκά μέτρα. Σπάνια οι πολιτικοί εφαρμόζουν στη πράξη όλα όσα υποσχέθηκαν προεκλογικά. Αυτή η παραποίηση της δημοκρατίας οδηγεί πολλούς στην αποχή από τις εκλογές, και συντελεί στην περαιτέρω διάβρωση της έννοιας της δημοκρατίας.

9-Δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις απέναντι στον καπιταλισμό

Πρόκειται, λένε, για ένα ατελές μεν σύστημα, αλλά το μόνο κατάλληλο. Ο σκοπός αυτού του μύθου είναι να περιορίσει την μελέτη και την προσπάθεια εφαρμογής εναλλακτικών οικονομικών και πολιτικών μοντέλων. Να τρομάξει τους λαούς, έτσι ώστε να μην ψάχνουν διαφορετικές λύσεις.

10-Η εξοικονόμηση πόρων γεννά πλούτο

Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, η οικονομική κρίση οφείλεται στα προνόμια των εργαζομένων. Αν αυτά εκλείψουν, θα υπάρχει εξοικονόμηση χρημάτων, και το κράτος θα είναι πλούσιο.

Ο σκοπός είναι να πέσουν τα βάρη της κρίσης χρέους στους ώμους του δημοσίου τομέα, των φορολογουμένων και ειδικά των συνταξιούχων.

Ένας άλλος σκοπός αυτού του μύθου, είναι να αποδεχτεί ο λαός την εξαθλίωση, πείθοντάς τον ότι είναι κάτι το προσωρινό. Παράλληλα, διευκολύνει την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου τομέα.
____________________________

Αναδημοσίευση από :   http://www.antinews.gr/2012/04/04/154607/ και  globalresearch.ca

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ  ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ  (http://www.infonewhumanism.blogspot.com)

Ένα κοινωνικό σύστημα, όπως ο υπαρκτός καπιταλισμός, που  για λογαρισμό του κέρδους κατατσρέφοντας τον πλανήτη , την κοινή πατρίδα όλων των ανθρώπων,  επιτρέπει στο 20% του παγκόσμιου πληθυσμού να κατέχει το 90% του παγκόσμιου πλούτου, γεγονός που αναγκάζει τρία δισεκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή το 40% του πληθυσμού του πλανήτη, να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, είναι ένα απάνθρωπο και καταστροφικό κοινωνικό σύστημα και πρέπει να ανατραπεί από την ουμανιστική επανάσταση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, για να μπει στη θέση του ένα ανθρωποκεντρικό κοινωνικό σύστημα που θα εξασφαλίζει την κοινωνική ισότητα, την καθολική ευημερία, την Άμεση Δημοκρατία και την παγκόσμια ειρήνη στα πλαίσια της Αταξικής Κοινωνίας και του  Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Όταν το ΕΓΩ ξαναγίνει ΕΜΕΙΣ...τότε ΕΝΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΓΕΝΗΘΕΙ

Όταν το ΕΓΩ έγινε ΕΜΕΙΣ...

Γειά σας!

Είμαι ο Κωνσταντίνος.

Πριν από 29 μέρες ήμουν κι εγώ στον καναπέ μου, χαμένος στη μιζέρια και τον μικρόκοσμό μου.

Πριν από 29 μέρες κατέβηκα στην πλατεία. Και συνέχισα να κατεβαίνω κάθε μέρα. Στην αρχή, τις πρώτες  μέρες ένοιωσα χαρά. Σα μικρό παιδί που βρίσκει παρέα. Βρήκα ανθρώπους που μοιράζονταν παρόμοιες σκέψεις και....προβληματισμούς. Κόσμο που μοιραζόταν τα ίδια αδιέξοδα. Ένοιωσα κάτι να με γεμίζει. Μια αχτίδα ελπίδας. Αλλά κατάλαβα σιγά σιγά πως αυτό δε μου φτάνει...

Μετά από μερικές μέρες άρχισα να αλλάζω μέσα μου. Να αισθάνομαι διαφορετικά. Άρχισα να νοιώθω μια κάποια σιγουριά. Κάτι γινόταν, και μέσα μου και έξω μου, αυτό ήταν σίγουρο. Αλλά δε μπορούσα να το προσδιορίσω. Κι αυτό δε μου φτάνει...

Πέρασαν οι μέρες και τα αισθήματα μέσα μου άρχισαν να αποκτουν υπόσταση. Δεν ήταν φευγαλαία και απροσδιόριστα πιά. Και σίγουρα δεν ήταν αμελητέα. Όμως ακόμη κάτι μου έλειπε. Ψάχναμε θυμάμαι εκείνες τις ώρες μεταξύ μας στα πηγαδάκια να βρούμε στόχους και σκοπούς, είχαμε ήδη εντοπίσει τις αιτίες που βρισκόμασταν εκεί. Ούτε αυτό μου φτάνει όμως...

Και να οι κουβεντούλες, να τα πηγαδάκια, να οι συνελεύσεις, να και τα συνθήματα, να ο παλμός, να η ένταση, να και ο κόσμος. Όλοι εκεί. Πολλοί. Άλλοι κάθε μέρα, άλλοι πάλι όχι. Αλλά εκεί. Και πολλοί.

Κι ας ήταν από τις 4 μεριές του ορίζοντα. Δεν είχε σημασία. Άλλοι από δεξιά, άλλοι από αριστερά, άλλοι από τη μέση, άλλοι από τα άκρα. Άλλοι άνεργοι, άλλοι όχι, άλλοι φτωχοί κι άλλοι καλοστεκούμενοι. Δεν είχε σημασία. Αυτό που μέτραγε ήταν πως είμασταν όλοι εκεί να μιλήσουμε, να γνωριστούμε, να γεφυρώσουμε τις διαφορές μας και να τολμήσουμε να προχωρήσουμε μπροστά μαζί!

Ακόμα όμως κάτι μου λείπει. Αυτά δε μου φτάνουν...

Ωραίες Κυριακές, με πολύ κόσμο να μαζεύεται πλέον εκεί, μαζί μας. Όμως μέσα μου τα πράγματα σιγά σιγά τελματώνονταν. Τις καθημερινές λιγότερος ο κόσμος κι εγώ να βλέπω που ήταν λιγότεροι από ότι θα ήθελα κι αυτό το βράδυ... Ένοιωθα στενοχώρια... Κι αυτό σίγουρα δε μου φτάνει...

Περνούσαν οι μέρες και σιγά σιγά άρχισε να παγιώνεται μια κατάσταση που ως ένα βαθμό ήταν κι αναμενόμενη. Πάρα πολύς κόσμος την Κυριακή, αισθητά λιγότεροι τα απογεύματα καθημερινών εκτος ορισμένων. Και ξαφνικά ενώ όλα κυλούσαν ειρηνικά, ένα μεσημέρι Τετάρτης που είχε μαζευτεί και πολύς

κόσμος να'σου και τα επεισόδια με τους γνωστούς-άγνωστους, να'σου και τα ΜΑΤ με τα χημικά. Δάκρυσα δε λέω. Και δάκρυσα πολύ! Αλλά δεν έκλαψα. Αλλαλούμ στο Κοινοβούλιο, άνω κάτω οι πολιτικοί, κόντευε να παραιτηθεί η κυβέρνηση. Ένοιωσα χαρά... για μια στιγμή όμως. Δε κράτησε πολύ... Αυτό δεν έγινε, η προδοτική κυβέρνηση δεν παραιτήθηκε κι εγώ ένοιωσα απογοήτευση... Έ όχι αυτό κι αν δε μου φτάνει...

Τελικά που να ξεγαντζωθούν τα λαμόγια από τις καρέκλες τους. Που να ξεκουμπιστούν από τον ιερό χώρο του Κοινοβουλίου. Τσιφλίκι τους κι αυτό όπως και η Πατρίδα μου. Έτσι το νοιώθουν. Έτσι θέλουν να πιστεύουν. Έτσι φέρονται κι έτσι πράττουν. Σα τσιφλικάδες. Νομίζουν μάλιστα πως όλοι εμείς είμαστε τα κορόιδα, οι χαζοί, οι υπό, αυτοί που πάνω μας θα βγάλουν το άχτι τους και στην πλάτη μας θα τρώνε και θα τρώνε και θα τρώνε... Και σα να μη φτάνει αυτό ενώ αυτοί και η απληστία τους μας έφτασαν ως εδώ, μας τη λένε κι από πάνω. "Μαζί τα φάγαμε" κι άλλα τέτοια ευτράπελα! Ένοιωσα πλέον οργή! Κι ας μη φτάνει...

Τωρα πια, 29 μέρες μετά είμαστε λίγο πριν ψηφιστεί και η δεύτερη καταδίκη της Πατρίδας μου που ακούει στο όνομα Μεσοπρόθεσμο αφού πρώτα η κυβέρνηση φρόντισε να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης ... στον εαυτό της! Τι τσίρκο και οι παλιάτσοι της δεκάρας είναι δαύτοι! Κι εγώ είμαι ακόμα εκεί. Απ'εξω και είμαι πλέον ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ! Πολύ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ! Μα πολύ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ. Λένε αυτοί που μας ρίξαν στο γκρεμό πως αυτοί οι ίδιοι θα μας σώσουν...πάλι! Πως; Ξεπουλώντας την Πατρίδα μου!!! Σε ποιόν; Σε αυτούς που με κλέβουν τόσα χρόνια! Αν είναι δυνατόν! Μα για πόσα κιλά΄βλάκα με έχετε πιά;!

Έ λοιπόν ΟΧΙ! Αυτό σε καμμιά περίπτωση δε μου φτάνει!

Δε θέλω να με "σώσουν" αυτοί. Ούτε και τα αφεντικά τους από τις Βρυξέλλες! Αν είναι να σωθώ, ο μόνος τρόπος είναι να σωθώ μόνος μου, όπως ξέρω εγώ. Σαν Έλληνας! Όρθιος κι Ελεύθερος! Όχι όπως τους βολεύει αυτούς! Δε θέλω να με σώσετε "κύριοι"! Δεν μπορείτε να με σώσετε! Όχι εσείς. Εσείς καλά θα κάνετε να τρέξετε! Και γρήγορα! Και οι τριακόσιοι! Γιατί αλλοιώς δε θα μπορέσετε να σώσετε ούτε τον εαυτό σας! Αφήστε με εμένα και θα βρώ εγώ το δρόμο να σωθώ! Από εσάς και από τα αφεντικά σας!

Και να ξέρετε τούτο...

Είτε φύγετε, είτε μείνετε εγώ θα σωθώ! Δε μπορώ να κάνω αλλοιώς! Γιατί όπως είπε και ο Μιλτιάδης στη Μάχη του Μαραθώνα, την 11η Σεπτεμβρίου 490 π.Χ.

«Εάν τους νικήσουμε αυτοί έχουν πατρίδα να επιστρέψουν.

Εάν μας νικήσουν εμείς δεν έχουμε πού αλλού να πάμε»

Το μόνο που δεν ξέρω, είναι αν θα σωθείτε εσείς μετά...

Από εμένα!

Είμαι ο Κωνσταντίνος.

Πριν από 29 μέρες ήμουν κι εγώ στον καναπέ μου, χαμένος στη μιζέρια και τον μικρόκοσμό μου.

Τώρα, 29 μέρες μετά είμαι πλέον εδώ. Είμαι ο Αχιλλέας, η Κατερίνα, η Έλενα, ο Γιώργος, ο Στέφανος, η Ιωάννα, ο Νίκος, ο Αποστόλης, η Νίκη, ο Γιάννης...σήμερα! Αύριο; Αύριο θα είμαι όλοι οι λαοί του κόσμου!

Αύριο για μια ακόμα φορά θα είμαι ο Έλληνας που δείχνει το δρόμο! Όπως τόσες φορές μέσα στους αιώνες...

Έγινα ΕΜΕΙΣ.

Κι αυτό τελικά μου φτάνει! 

_____________________________
23  Ιουνίου  2011 
Αναδημοσίευση απο το http://ksipnistere.blogspot.com/2011/06/blog-post_1954.html,