Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟ 2009

Από την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό

(www.infonewhumanism.blogspot.com)

Και το 2008,

Οι εξουσιαστικές θρησκείες,

και τα σκοταδιστικά ιερατεία τους

καταδυνάστεψαν την πνευματική μας ζωή

και καταλήστεψαν, διαπλεκόμενοι με το μεγάλο κεφάλαιο,

τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, τη δοτή Δικαιοσύνη,

το αστικό-ταξικό κράτος και την τοπική αυτοδιοίκηση, τη δημόσια περιουσία.

Και το 2008,

Η κυβέρνηση του κεφαλαίου συνέχισε την κατεδάφιση

του περιορισμένου κράτους δικαίου και κοινωνικής πρόνοιας,

την απαξίωση της γνώσης και του συστήματος

της δημόσιας παιδείας,

την απαξίωση και την κατεδάφιση του συστήματος

της δημόσιας υγείας,

την απαξίωση των εργαζόμενων με την ανεργία,

την ακρίβεια, την εργασιακή τρομοκρατία και

την«ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας»,

την απαξίωση της Ελλάδας με τη δουλική υποταγή της

στο ηγεμονικό Κεφάλαιο,

την απαξίωση της Νεολαίας που ονειρεύεται, δικαιούται και διεκδικεί δυναμικά ένα καλύτερο μέλλον,

γι’ αυτήν και για την Ελλάδα.

Και το 2008,

Το Κεφάλαιο και η κυβέρνησή του απαντά με τη βία των δυνάμεων καταστολής και των μηχανισμών του

Φόβου, της προπαγάντας της λαϊκής παραπλάνησης,

δολοφονεί εν ψυχρώ, υπονομεύει και συκοφαντεί

την εξέγερση των έφηβων, την εξέγερση της ελπίδας

της Ελλάδας και κρατάει το Λαό στα βολικά θεωρεία.

Και το 2008,

Το «Κουκουβαγείο» και η λοιπή «πνευματική ηγεσία»

και ιντελιγκέντσια σιωπούν,

οι συνδικαλιστικές «ηγεσίες» σφυρίζουν αδιάφορα

προσκυνώντας την ολιγαρχία,

τα κόμματα της αντιπολίτευσης διαλύουν το Λαϊκό Κίνημα αλληλοσπαρασσόμενα για την αποκλειστικότητα

της «Αριστεροσύνης» και άλλα υπόσχονται ένα είδος

βαλκανικού υπαρκτού σοσιαλισμού ,

ενώ άλλα προτείνουν στην Ελλάδα «να καλέσει μόνη της το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, να αναλάβει τον έλεγχο και τη διαχείριση της ελληνικής οικονομίας», ομολογώντας

έτσι την αποτυχία, τη δουλικότητα και την ανικανότητά τους.

Και το 2008,

Το καπιταλιστικό σύστημα και όσοι θεσμοί και πρόσωπα το υπηρετούν απόδειξαν ότι δεν μπορούν, δεν θέλουν και δεν

ξέρουν να οδηγήσουν την Ελλάδα έξω από την κρίση

και τον Ελληνικό Λαό στην ευημερία και στην πρόοδο,

πράγμα που σημαίνει πως,

Και το 2009,

η καπιταλιστική κρίση θα οξύνεται όλο και περισσότερο, η ύφεση θα φέρει μεγαλύτερη ανεργία, μεγαλύτερη ακρίβεια, μεγαλύτερη φτώχια, μεγαλύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια, μεγαλύτερη θεσμική και δομική κρατική βία, και κατά συνέπεια μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική αναταραχή, γιατί ακριβώς τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα από το 2008.

Για όλους αυτούς, αλλά και για 2009 ακόμα λόγους,

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΤΟ 2009

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ

ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΛΑΪΚΗ ΚΑΙ ΝΙΚΗΦΟΡΑ

Αθήνα 26.12.2008

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος

ΑΝΙΚΑΝΗ ΚΑΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ

"Βία στους δρόμους, δυσπιστία στις κεφαλές: Τα σοβαρά επεισόδια είναι μόνο το ορατό σύμπτωμα της ελληνικής κρίσης εξουσίας. Στην πραγματικότητα η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι πολύ πιο βαθειά. Πολλοί πολίτες σκέφτονται ακριβώς όπως οι αναρχικοί – θεωρούν την άρχουσα τάξη της χώρας τους ανίκανη και διεφθαρμένη".

Joerg Diehl, SPIEGELONLINE/10.12.2008.

H PARAKMH TOY KAPITALISMOY AS MH GINEI KAI PARAKMH THS ANTHROPOTHTAS

EPANASTASH H BRASIMO?


AGAPHTOI FILOI KAI SYNTROOFOI,

AYTH THN PALIA KAI GNOSTH ISTORIA POY DIDASKOONTAN STA PANEPISTHMIA STA TMHMATA DIOIKHSHS EPIXEIRHSEON, ALLA KAI SE DIAFORA SEMINARIA GIA THN EKPAIDEYSH TON STELEXON, O FILOS KOSTAS LAMBIRIS BRISKEI KAI POLY DIKAIOLOGHMENA, OTI SHMERA EINAI PERISSOTERO APO POTE EPIKAIRH KAI MAS AFORA OLOYS , OS POLITES KAI GI' AYTO FRONTISE NA MAS TH STEILEI, ME THN PARAKLHSH NA THN PROOTHHSOYME SE SAS.

AN KI' ESEIS EKTIMATE POS KATI DIDASKEI AYTH H ISTORIA TOTE DEN EXETE PARA NA THN PRΟOTHHSETE, OSO PERISSOTERO MPOREITE, AKOMA KAI SAN EYXH GIA TON KAINOYRGIO XRONO, ME THN ELPIDA POS THA MAS BOHTHHSEI NA PHDHXOYME EXO APO THN KATSAROLA STHN OPOIA MAS SIGOBRAZEI O NEOFILELEYTHEROS PAGKOSMIOPOIHMENOS KAPITALISMOS ME OLA TA PARELKOMENA TOY.

Berlin, 22.12.2008

GIA THN PROOTOBOYLIA DIALOGOY GIA ENA NEO OYMANISMO
Kostas Lampos
_________________
KANETE ARISTERO KLIK STHN PARAKATO DIEYTHYNSH:

http://mail.google.com/mail/?ui=2&ik=8e9388a328&view=att&th=11e62d52e8a3ce74&attid=0.1&disp=vah&realattid=0.1&zw

Πρόταση-πρόκληση Παπανδρέου σε Καραμανλή

"Διαφωνείτε κύριοι της Ν.Δ.;
Φέρτε πρόταση και για τους
κυρίους Δρυ και Φωτιάδη και
πάμε να ψηφίσουμε προανακριτική.
Ελάτε! Μη φυγομαχήσετε πάλι!"

Δεκαεξάρηδες επαναστάτες με αιτία: «Τώρα θα ακουστεί η φωνή μας. Έχουν αλλάξει τα πάντα μέσα μας και έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο. Ξυπνήσαμε»

"Η εικόνα των χιλιάδων μαθητών που έχουν κατακλύσει τους δρόμους της Αθήνας και σε πολλές περιπτώσεις συγκρούονται με τα ΜΑΤ ήρθε να ανατρέψει την άποψη ότι είναι η γενιά του Ρlaystation, της αδράνειας και της αδιαφορίας "
_________________________________________
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΘΟΔΩΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ thnikolaou@dolnet.gr
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ TA NEA : Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
__________________________________________

«Βγήκαμε στους δρόμους για να ακουστεί η φωνή μας. Είμαστε οργισμένοι. Ζούμε σε ένα κράτος που αντί πάνω μας να σχεδιάσει το μέλλον του, μας αντιμετωπίζει σαν εχθρούς». Ο δρόμος, όπως λένε στα «ΝΕΑ» οι 16χρονοι μαθητές, είναι πλέον η μόνη διέξοδός τους για να εκφράσουν τις ανησυχίες τους. Να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Από την κριτική και την πολεμική τους δεν ξεφεύγει τίποτα και κανένας. Το εκπαιδευτικό σύστημα, η ποιότητα της Δημοκρατίας, η συμπεριφορά των αστυνομικών αρχών, οι 300 της Βουλής «που αδιαφορούν για τα προβλήματα και τις ανησυχίες του κόσμου». Το θέμα Όχι στο μέλλον που μας επιφυλάσσουν.

Η Νάσια είναι μόλις 15 ετών. Μαζί με τους συνομηλίκους της Οδυσσέα, Ηλία και Γιάννα συμμετέχει από την πρώτη στιγμή στις διαδηλώσεις και τις πορείες με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τα πυρά του ειδικού φρουρού στα Εξάρχεια. Τα αρχικά δάκρυα των τεσσάρων νέων, όμως, γρήγορα μετατράπηκαν σε θυμό «για ένα μέλλον που κάποιοι μας έχουν επιφυλάξει και προσπαθούμε να αρνηθούμε». Η εικόνα των χιλιάδων μαθητών που έχουν κατακλύσει τους δρόμους της Αθήνας και σε πολλές περιπτώσεις συγκρούονται σώμα με σώμα με τις δυνάμεις των ΜΑΤ είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα. Ήρθε να ανατρέψει την άποψη που είχαν ορισμένοι, όταν τους χαρακτήριζαν γενιά του Ρlaystation, της αδράνειας και της αδιαφορίας. Έτσι πολύ γρήγορα, οι μικροί μαθητές μετατράπηκαν στους μεγάλους «πρωταγωνιστές».

Δεν είμαστε τα τσογλάνια που παρουσιάζουν «Δεν είμαστε τα τσογλάνια που θέλουν ορισμένοι να παρουσιάσουν. Είμαστε νέοι και έχουμε όνειρα. Τόσον καιρό προσπαθούσαν να μας κάνουν να πιστεύουμε σε τυφλά πράγματα. Σε καταστάσεις που ούτε μας αρέσουν ούτε μας αξίζουν. Οι μεγαλύτεροι μας έμαθαν πως κάθε αλλαγή είναι ουτοπική. Ήρθε η ώρα να αποδείξουμε το αντίθετο», λέει ο Οδυσσέας Παντελίδης. Τα μαθήματα που διδάσκεται στο σχολείο τα χαρακτηρίζει «κατευθυνόμενη παιδεία», τους μαθητές «ρομποτάκια» και δεν κρύβει την έκδηλη ανησυχία του για το μέλλον. «Οι νέοι διαβάζουν με τις ώρες, τρέχουν στα φροντιστήρια και όλα αυτά για να γίνουν στο τέλος η γενιά των 700 ευρώ. Αυτό δεν το θέλουμε. Αυτό πρέπει να αλλάξουμε», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Τα σχολεία μας μοιάζουν με φυλακές «Οι οικογένειές μάς γεμίζουν άγχος για ένα μέλλον γεμάτο αβεβαιότητα. Τα περισσότερα παιδιά νιώθουμε πιεσμένα από τους γονείς μας. Σπίτι- σχολείο- φροντιστήριο- σπίτι είναι η μόνιμη διαδρομή για τους περισσότερους. Και όλα αυτά για ποιο μέλλον;», λέει η Γιάννα Μεσιάκα και συμπληρώνει: «Υπάρχουν καθηγητές που μας αντιμετωπίζουν με τον χειρότερο τρόπο. Μας πιέζουν και πολλές φορές φτάνουν στο σημείο ακόμα και να μας βρίζουν. Κοιτάξτε τα σχολεία μας. Τα περισσότερα από αυτά μοιάζουν με φυλακές. Παντού ψηλά κάγκελα. Όμως έχουν αλλάξει τα πάντα μέσα μας και έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο. Ξυπνήσαμε», σημειώνει.

Γιατί κανείς δεν μιλά για την κατεστραμμένη μας Παιδεία; «Θέλουμε ελεύθερο χρόνο. Λιγότερες υποχρεώσεις. Να μας αφήσουν να πάρουμε λίγο αέρα. Νιώθουμε τεράστια πίεση από το σχολείο. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Βγαίνοντας από τα πανεπιστήμια να καταλήγουμε άνεργοι. Άνθρωποι γεμάτοι ανασφάλεια», λέει ο Ηλίας Βενιέρης. Ο θάνατος του Αλέξανδρου για τον Ηλία ήταν μόνο η αφορμή. «Αυτό το γεγονός μάς έδωσε την ευκαιρία να ακουστούμε, να διεκδικήσουμε». Και ένα μήνυμα προς τους 300 της Βουλής: «Να κοιτάξουν τα βαθύτερα αίτια της αντίδρασής μας. Κάθε φορά που ξεσπά η νεολαία το κάθε κόμμα προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί». Όσο για τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς που έχουν γίνει μέχρι στιγμής, αν και τις καταδικάζουν, ο Ηλίας και οι τρεις φίλοι του αναρωτιούνται γιατί «οι περισσότεροι μιλάνε συνέχεια για τις κατεστραμμένες τράπεζες και τα καταστήματα, αλλά κανείς δεν αναφέρεται στην κατεστραμμένη μας Παιδεία».

Αυτοί οπλίσανε τα χέρια μας με πέτρες Η συμμετοχή δεκαπεντάρηδων και δεκαεξάρηδων στα επεισόδια που έχουν παραλύσει από το Σάββατο το βράδυ την Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας είναι κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά. Οι νεαροί αυτοί διαφέρουν από τους συνήθεις κουκουλοφόρους, στον τρόπο που καλύπτουν τα πρόσωπά τους, στο ντύσιμό τους, όσο και στην άγνοια κινδύνου που επιδεικνύουν. Δεν φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες, fullface και μαύρα ρούχα, όπως συνηθίζεται, αλλά φούτερ και κασκόλ- ακόμα και ομάδων- και δεν διστάζουν να πλησιάζουν σε απόσταση αναπνοής τις δυνάμεις της Αστυνομίας. Ο Μάριος είναι ένας από αυτούς. Την Τετάρτη το πρωί βρέθηκε για πρώτη φορά στο Σύνταγμα για να διαδηλώσει για τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, βλέποντάς τον κάποιος στον δρόμο με την παρέα του, θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει και τρέντι, στη γλώσσα της νεολαίας. «Πήγα με κάποιους φίλους μου να δω τι γίνεται. Ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ότι κάποια στιγμή θα βρεθώ απέναντι από τους αστυνομικούς και θα τους πετροβολώ. Βλέποντας τους υπόλοιπους, θέλησα να κάνω και εγώ το ίδιο», λέει στα «ΝΕΑ» ο 16χρονος Μάριος. Και ο συνομήλικός του Θανάσης πετώντας πέτρες στα ΜΑΤ τις τελευταίες ημέρες, δείχνει την αντίδρασή του, όχι μόνο για τη δολοφονία του Αλέξανδρου στα Εξάρχεια από τον ειδικό φρουρό, αλλά όπως λέει ενάντια σε μια κοινωνία που δεν σέβεται τους νέους.

«Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Δεν είμαστε αλήτες που τα σπάμε. Πρέπει επιτέλους να μας ακούσει η κοινωνία», λέει στα «ΝΕΑ». Στην ερώτηση αν πετώντας πέτρες πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξουν πραγματικές αλλαγές προς το συμφέρον της νεολαίας, δείχνει αρκετά συγχυσμένος. «Αυτό δεν το ξέρω. Αλλά να σκεφτείτε ότι αυτοί οπλίσανε τα χέρια μας». Τις ώρες που βρίσκεται στους δρόμους ο Θανάσης και συγκρούεται με την Αστυνομία, οι γονείς του νομίζουν ότι διαδηλώνει ειρηνικά. «Στους γονείς μου λέω ότι κατεβαίνω με τους φίλους μου στην πορεία και πως θα είμαι ήσυχος. Δεν μπορούν να με κρατήσουν στο σπίτι. Πολλά παιδιά από το σχολείο μου κάνουν το ίδιο». Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα αφήσω τις πέτρες και θα πιάσω τις μολότοφ Ανάμεσα στους εκατοντάδες νεαρούς μαθητές που από τη Δευτέρα έχουν αφήσει τις αίθουσες διδασκαλίας και έχουν κατακλύσει τους δρόμους της Αθήνας υπάρχουν και ορισμένοι «σκληροπυρηνικοί», όπως ο Διονύσης. «Αυτό που κάνουμε είναι μια εξέγερση ενάντια στο σύστημα. Δεν γίνεται διαφορετικά. Τα γεγονότα έπρεπε να πάρουν τόσο μεγάλη έκταση. Να καταλάβουν οι μπάτσοι ότι δεν μπορούν να εκτελούν όποιον θέλουν», λέει. Υποστηρίζει δε πως αν μπορούσε, ακόμα και ο ίδιος θα πετούσε βόμβες μολότοφ προς τους αστυνομικούς και τις τράπεζες. «Πραγματικά δεν με ενδιαφέρει αν έχουν καεί οι τράπεζες και τα αστυνομικά τμήματα. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, τότε θα αφήσω τις πέτρες και θα πιάσω τις μολότοφ», συμπληρώνει. Αυτό που τον «αγριεύει» περισσότερο, λέει, είναι οι δυνάμεις των ΜΑΤ που προσάγουν στην Αστυνομία και όπως καταγγέλλει ξυλοκοπούν νέους ανθρώπους, «κάτι που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο και θα το πληρώσουν».

Η εικόνα των χιλιάδων μαθητών που έχουν κατακλύσει τους δρόμους της Αθήνας και σε πολλές περι πτώσεις συγκρούονται με τα ΜΑΤ ήρθε να ανατρέψει την άποψη ότι είναι η γενιά του Ρlaystation, της αδράνειας και της αδιαφορίας
Δεκαεξάρηδες επαναστάτες με αιτία
«Τώρα θα ακουστεί η φωνή μας. Έχουν αλλάξει τα πάντα μέσα μας και έτσι θα αλλά ξουμε τον κόσμο. Ξυπνήσαμε»
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΘΟΔΩΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ thnikolaou@dolnet.gr
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
function openWindow(theTarget, windowName, Properties){
var newWin = window.open(theTarget, windowName, Properties);
newWin.focus();
}

«Βγήκαμε στους δρόμους για να ακουστεί η φωνή μας. Είμαστε οργισμένοι. Ζούμε σε ένα κράτος που αντί πάνω μας να σχεδιάσει το μέλλον του, μας αντιμετωπίζει σαν εχθρούς». Ο δρόμος, όπως λένε στα «ΝΕΑ» οι 16χρονοι μαθητές, είναι πλέον η μόνη διέξοδός τους για να εκφράσουν τις ανησυχίες τους. Να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Από την κριτική και την πολεμική τους δεν ξεφεύγει τίποτα και κανένας. Το εκπαιδευτικό σύστημα, η ποιότητα της Δημοκρατίας, η συμπεριφορά των αστυνομικών αρχών, οι 300 της Βουλής «που αδιαφορούν για τα προβλήματα και τις ανησυχίες του κόσμου». Το θέμα Όχι στο μέλλον που μας επιφυλάσσουν Η Νάσια είναι μόλις 15 ετών. Μαζί με τους συνομηλίκους της Οδυσσέα, Ηλία και Γιάννα συμμετέχει από την πρώτη στιγμή στις διαδηλώσεις και τις πορείες με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τα πυρά του ειδικού φρουρού στα Εξάρχεια. Τα αρχικά δάκρυα των τεσσάρων νέων, όμως, γρήγορα μετατράπηκαν σε θυμό «για ένα μέλλον που κάποιοι μας έχουν επιφυλάξει και προσπαθούμε να αρνηθούμε». Η εικόνα των χιλιάδων μαθητών που έχουν κατακλύσει τους δρόμους της Αθήνας και σε πολλές περιπτώσεις συγκρούονται σώμα με σώμα με τις δυνάμεις των ΜΑΤ είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα. Ήρθε να ανατρέψει την άποψη που είχαν ορισμένοι, όταν τους χαρακτήριζαν γενιά του Ρlaystation, της αδράνειας και της αδιαφορίας. Έτσι πολύ γρήγορα, οι μικροί μαθητές μετατράπηκαν στους μεγάλους «πρωταγωνιστές». Δεν είμαστε τα τσογλάνια που παρουσιάζουν «Δεν είμαστε τα τσογλάνια που θέλουν ορισμένοι να παρουσιάσουν. Είμαστε νέοι και έχουμε όνειρα. Τόσον καιρό προσπαθούσαν να μας κάνουν να πιστεύουμε σε τυφλά πράγματα. Σε καταστάσεις που ούτε μας αρέσουν ούτε μας αξίζουν. Οι μεγαλύτεροι μας έμαθαν πως κάθε αλλαγή είναι ουτοπική. Ήρθε η ώρα να αποδείξουμε το αντίθετο», λέει ο Οδυσσέας Παντελίδης. Τα μαθήματα που διδάσκεται στο σχολείο τα χαρακτηρίζει «κατευθυνόμενη παιδεία», τους μαθητές «ρομποτάκια» και δεν κρύβει την έκδηλη ανησυχία του για το μέλλον. «Οι νέοι διαβάζουν με τις ώρες, τρέχουν στα φροντιστήρια και όλα αυτά για να γίνουν στο τέλος η γενιά των 700 ευρώ. Αυτό δεν το θέλουμε. Αυτό πρέπει να αλλάξουμε», σημειώνει χαρακτηριστικά. Τα σχολεία μας μοιάζουν με φυλακές «Οι οικογένειές μάς γεμίζουν άγχος για ένα μέλλον γεμάτο αβεβαιότητα. Τα περισσότερα παιδιά νιώθουμε πιεσμένα από τους γονείς μας. Σπίτι- σχολείο- φροντιστήριο- σπίτι είναι η μόνιμη διαδρομή για τους περισσότερους. Και όλα αυτά για ποιο μέλλον;», λέει η Γιάννα Μεσιάκα και συμπληρώνει: «Υπάρχουν καθηγητές που μας αντιμετωπίζουν με τον χειρότερο τρόπο. Μας πιέζουν και πολλές φορές φτάνουν στο σημείο ακόμα και να μας βρίζουν. Κοιτάξτε τα σχολεία μας. Τα περισσότερα από αυτά μοιάζουν με φυλακές. Παντού ψηλά κάγκελα. Όμως έχουν αλλάξει τα πάντα μέσα μας και έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο. Ξυπνήσαμε», σημειώνει. Γιατί κανείς δεν μιλά για την κατεστραμμένη μας Παιδεία; «Θέλουμε ελεύθερο χρόνο. Λιγότερες υποχρεώσεις. Να μας αφήσουν να πάρουμε λίγο αέρα. Νιώθουμε τεράστια πίεση από το σχολείο. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Βγαίνοντας από τα πανεπιστήμια να καταλήγουμε άνεργοι. Άνθρωποι γεμάτοι ανασφάλεια», λέει ο Ηλίας Βενιέρης. Ο θάνατος του Αλέξανδρου για τον Ηλία ήταν μόνο η αφορμή. «Αυτό το γεγονός μάς έδωσε την ευκαιρία να ακουστούμε, να διεκδικήσουμε». Και ένα μήνυμα προς τους 300 της Βουλής: «Να κοιτάξουν τα βαθύτερα αίτια της αντίδρασής μας. Κάθε φορά που ξεσπά η νεολαία το κάθε κόμμα προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί». Όσο για τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς που έχουν γίνει μέχρι στιγμής, αν και τις καταδικάζουν, ο Ηλίας και οι τρεις φίλοι του αναρωτιούνται γιατί «οι περισσότεροι μιλάνε συνέχεια για τις κατεστραμμένες τράπεζες και τα καταστήματα, αλλά κανείς δεν αναφέρεται στην κατεστραμμένη μας Παιδεία». Αυτοί οπλίσανε τα χέρια μας με πέτρες Η συμμετοχή δεκαπεντάρηδων και δεκαεξάρηδων στα επεισόδια που έχουν παραλύσει από το Σάββατο το βράδυ την Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας είναι κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά. Οι νεαροί αυτοί διαφέρουν από τους συνήθεις κουκουλοφόρους, στον τρόπο που καλύπτουν τα πρόσωπά τους, στο ντύσιμό τους, όσο και στην άγνοια κινδύνου που επιδεικνύουν. Δεν φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες, fullface και μαύρα ρούχα, όπως συνηθίζεται, αλλά φούτερ και κασκόλ- ακόμα και ομάδων- και δεν διστάζουν να πλησιάζουν σε απόσταση αναπνοής τις δυνάμεις της Αστυνομίας. Ο Μάριος είναι ένας από αυτούς. Την Τετάρτη το πρωί βρέθηκε για πρώτη φορά στο Σύνταγμα για να διαδηλώσει για τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, βλέποντάς τον κάποιος στον δρόμο με την παρέα του, θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει και τρέντι, στη γλώσσα της νεολαίας. «Πήγα με κάποιους φίλους μου να δω τι γίνεται. Ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ότι κάποια στιγμή θα βρεθώ απέναντι από τους αστυνομικούς και θα τους πετροβολώ. Βλέποντας τους υπόλοιπους, θέλησα να κάνω και εγώ το ίδιο», λέει στα «ΝΕΑ» ο 16χρονος Μάριος. Και ο συνομήλικός του Θανάσης πετώντας πέτρες στα ΜΑΤ τις τελευταίες ημέρες, δείχνει την αντίδρασή του, όχι μόνο για τη δολοφονία του Αλέξανδρου στα Εξάρχεια από τον ειδικό φρουρό, αλλά όπως λέει ενάντια σε μια κοινωνία που δεν σέβεται τους νέους. «Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Δεν είμαστε αλήτες που τα σπάμε. Πρέπει επιτέλους να μας ακούσει η κοινωνία», λέει στα «ΝΕΑ». Στην ερώτηση αν πετώντας πέτρες πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξουν πραγματικές αλλαγές προς το συμφέρον της νεολαίας, δείχνει αρκετά συγχυσμένος. «Αυτό δεν το ξέρω. Αλλά να σκεφτείτε ότι αυτοί οπλίσανε τα χέρια μας». Τις ώρες που βρίσκεται στους δρόμους ο Θανάσης και συγκρούεται με την Αστυνομία, οι γονείς του νομίζουν ότι διαδηλώνει ειρηνικά. «Στους γονείς μου λέω ότι κατεβαίνω με τους φίλους μου στην πορεία και πως θα είμαι ήσυχος. Δεν μπορούν να με κρατήσουν στο σπίτι. Πολλά παιδιά από το σχολείο μου κάνουν το ίδιο». Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα αφήσω τις πέτρες και θα πιάσω τις μολότοφ Ανάμεσα στους εκατοντάδες νεαρούς μαθητές που από τη Δευτέρα έχουν αφήσει τις αίθουσες διδασκαλίας και έχουν κατακλύσει τους δρόμους της Αθήνας υπάρχουν και ορισμένοι «σκληροπυρηνικοί», όπως ο Διονύσης. «Αυτό που κάνουμε είναι μια εξέγερση ενάντια στο σύστημα. Δεν γίνεται διαφορετικά. Τα γεγονότα έπρεπε να πάρουν τόσο μεγάλη έκταση. Να καταλάβουν οι μπάτσοι ότι δεν μπορούν να εκτελούν όποιον θέλουν», λέει. Υποστηρίζει δε πως αν μπορούσε, ακόμα και ο ίδιος θα πετούσε βόμβες μολότοφ προς τους αστυνομικούς και τις τράπεζες. «Πραγματικά δεν με ενδιαφέρει αν έχουν καεί οι τράπεζες και τα αστυνομικά τμήματα. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, τότε θα αφήσω τις πέτρες και θα πιάσω τις μολότοφ», συμπληρώνει. Αυτό που τον «αγριεύει» περισσότερο, λέει,είναι οι δυνάμεις των ΜΑΤ που προσάγουν στην Αστυνομία και όπως καταγγέλλει ξυλοκοπούν νέους ανθρώπους, «κάτι που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο και θα το πληρώσουν».