Από τον Χίτλερ στη Μέρκελ

Περικλής Κοροβέσης

 

Παρουσίαση από την Κρυσταλία Πατούλη 

tvxs.gr/node/121122/28 Φεβ 2013 |

Συνήθως, όταν μιλάμε για φασισμό και ναζισμό, αναφερόμαστε περισσότερο στις γενοκτονίες, τα ολοκαυτώματα, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενικά στον εγκληματικό αντιανθρωπισμό τους και λιγότερο ή καθόλου στην οικονομική πολιτική τους. Αλήθεια, πώς θα ήταν σήμερα η Ευρώπη αν είχε νικήσει ο Χίτλερ και είχε εγκαθιδρύσει την αυτοκρατορία του; Σε τι θα διέφερε η χιτλερική οικονομία για την Ευρώπη από την πολιτική της Μέρκελ;

Ο έγκυρος και αγαπητός ιστορικός στην Ελλάδα, Μαρκ Μαζάουερ στο βιβλίο του «Η Αυτοκρατορία του Χίτλερ. Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη» (εκδ. «Αλεξάνδρεια», 2009) μελετά σε βάθος τα οικονομικά σχέδια του Χίτλερ για τη μεταπολεμική Ευρώπη.

Η Γερμανία σε σχέση με τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες ενοποιήθηκε αργά. Από το 1871 μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέκτησε Ναμίμπια, Τανζανία, Τόγκο, Καμερούν, Νέα Γουινέα και κάποια νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό. Με την καταστροφική ήττα της, η Γερμανία, το 1918, χάνει όλες τις αποικίες της, που τις παίρνουν λάφυρο οι νικητές.

Ο Γερμανικός Εθνικισμός ταπεινώνεται και αναδιπλώνεται μέσα από το ναζιστικό κόμμα. Το παλιό όραμα για μια παγκόσμια κυριαρχία «τσιμεντάρει» την ιδεολογία του ναζιστικού ρατσισμού και εμπεδώνει τη θεωρία της ανώτερης φυλής.

Σε πρώτο πλάνο ήταν η κατάκτηση της Ευρώπης και της ΕΣΣΔ, που θα καθιστούσε τη Γερμανία τρίτη παγκόσμια δύναμη μετά τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Και από αυτήν τη θέση θα μπορούσε να εξολοθρεύει τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Και την πρώτη χρονιά του πολέμου ο ναζισμός θριαμβεύει εύκολα. Κατακτά Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία. Τα ναζιστικά στρατεύματα προελαύνουν ανατολικά και σαρώνουν Ουκρανία, Λευκορωσία, Βαλτικές Χώρες. Τα Βαλκάνια βρίσκονται σε πλήρη έλεγχο. Ανοιχτό ήταν μόνο το μέτωπο της Ρωσίας.

Η οικονομική πολιτική προς Ανατολάς ήταν διαφορετική από την προς Δυσμάς. Οι Σλάβοι, ως κατώτερη φυλή, έπρεπε να μειωθούν κατά 30 έως 45 εκατομμύρια και έπρεπε να πεθάνουν από πείνα και αρρώστιες (συνταγή που είχε εφαρμοστεί στις αποικίες).

Στην Πολωνία εξαφάνισαν τη διανόηση της χώρας με εκτελέσεις και εκτόπισαν εκατοντάδες χιλιάδες Πολωνούς, παίρνοντας τα χωράφια τους, τις περιουσίες τους, τα εργοστάσιά τους και δίνοντάς τα σε Γερμανούς ναζί. Οι πελατειακές σχέσεις δεν είναι ελληνική ανακάλυψη. Κάθε κόμμα εξουσίας πρέπει να διορίζει (και η ΔΗΜΑΡ το κατάλαβε με την πρώτη).

Στη Δύση τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να ενοποιηθούν οι βιομηχανίες της Ευρώπης, κάτω από τη χιτλερική Γερμανία, για να κυριαρχήσουν παγκοσμίως. Το έργο αυτό ανέλαβε ένας νεαρός οικονομολόγος ονόματι Λούντβιχ Έρχαρντ, ο οποίος δημιούργησε ένα επιτελείο από διαπρεπείς ναζί οικονομολόγους.

Η ήττα των ναζί δεν επέτρεψε την υλοποίηση του σχεδίου για τη «Νέα Τάξη στην Ευρώπη». Αλλά οι οικονομολόγοι επέζησαν. Ο Έρχαρντ έγινε καγκελάριος της μεταπολεμικής Γερμανίας και ο Γκένσερ, με δεδηλωμένο ναζιστικό παρελθόν, έγινε ο μακροβιότερος υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Κράτησε το αξίωμά του κάτι λιγότερο από είκοσι χρόνια.

Το 2003, η Γερμανία αναδεικνύεται πρώτη εξαγωγική χώρα στον κόσμο και αφήνει πίσω ΗΠΑ και Κίνα. Η αγορά των 500 εκατομμυρίων Ευρωπαίων απορροφά το 60% των γερμανικών προϊόντων.

Πώς έγινε αυτό το θαύμα; Η νικημένη και κατεστραμμένη Γερμανία να ηγεμονεύει στην παγκόσμια οικονομία και η νικήτρια Ελλάδα να μετατρέπεται ταχύτατα σε Ναμίμπια και Τανζανία! Και εδώ ας θυμηθούμε τον Χορκχάιμερ που επιμένει: «Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ναζισμό, αν προηγουμένως δεν μιλήσουμε για καπιταλισμό».

Οι νικήτριες δυνάμεις των Συμμάχων διασπάστηκαν (αν ποτέ ήταν ενωμένες σε κάποιο αντιναζιστικό μέτωπο). Η νέα υπερδύναμη που αναδεικνύεται μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η ΕΣΣΔ και όχι το Γ΄ Ράιχ που υπολόγιζε ο Χίτλερ.

Και αρχίζει ο Ψυχρός Πόλεμος. Η Γερμανία ξεπλένεται ταχύτατα από το ναζιστικό παρελθόν της και τα παλιά στελέχη του ναζιστικού κόμματος γίνονται θιασώτες του Ελεύθερου Κόσμου (μέχρι και ο πάπας Βενέδικτος ήταν ναζί στρατιώτης που υπηρετούσε στην αντιαεροπορική άμυνα, καταρρίπτοντας αεροπλάνα των Συμμάχων).

Ο καπιταλισμός μπορεί να δημιουργεί καταστρεπτικούς πολέμους, πιστεύοντας πως έτσι θα εξουδετερώσει έναν ανταγωνιστή του, αλλά δεν πολεμάει ποτέ εναντίον του εαυτού του. Ξέρει να προσαρμόζεται, να υποχωρεί και να αντεπιτίθεται.

Η Ευρώπη του Χίτλερ με την Ευρώπη της Μέρκελ διαφέρουν στα μέσα. Ο,τι δεν μπόρεσε να κάνει ο Χίτλερ με τα τανκς και τα στούκας το κάνει η Μέρκελ με έναν αναίμακτο οικονομικό πόλεμο. Οι συνέπειες είναι ίδιες. Χώρες εξαφανίζονται, όπως σε Νότια και Ανατολική Ευρώπη, με κοιμισμένους λαούς που ψηφίζουν την καταστροφή τους.-

perkor29@gmail.com

Το άρθρο αναδημοσιεύτηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών

Το τέλος της Κύπρου;

«Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το 2007, τα στελέχη του ΑΚΕΛ υποστήριξαν την υποψηφιότητα Χριστόφια και, μαζί, τη στρατηγική της: διάσπαση κεντροαριστεράς, λύση κυπριακού με ελληνικές υποχωρήσεις, αντιμετώπιση των Ελλήνων ως υπεύθυνων για το κυπριακό και των Αγγλοαμερικανών ως ειρηνόφιλων. Το 2008, ο Χριστόφιας εξελέγη με την ενθουσιώδη συνηγορία διαφόρων τύπων, όπως ο Μάριος Κάρογιαν, που σήμερα συνιστούν Αναστασιάδη, να ολοκληρώσει την καταστροφή.

Σήμερα, το ΑΚΕΛ υπέστη ήδη τη μεγαλύτερη πολιτική ήττα της ιστορίας του και η Κύπρος ετοιμάζεται να μπει στα αποικιακά δεσμά του Μνημονίου, προσθέτοντας, στις γεωπολιτικές, τις οικονομικές απειλές προς το κράτος. Τώρα, όχι μόνο φορτώνουν στο ΑΚΕΛ όλα τα κακά που δεν του ανήκουν, αλλά και ο Χριστόφιας κατάφερε, εξ αντιδιαστολής, με τα λάθη του, να γίνει το «πλυντήριο» όπου ξεπλένονται οι, πολύ σοβαρότερες, προδοσίες της «άλλης πλευράς». Ιδίως, των δήθεν «εθνικιστών» δολοφόνων της ΕΟΚΑ Β’, που εργάστηκαν για την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, για λογαριασμό των Αγγλοαμερικανών.

«Κομμουνιστές» υπέρ της Αγγλίας, «εθνικιστές» υπέρ της Αμερικής, έτσι που πάμε ο Εφιάλτης και ο Τσολάκογλου διεκδικούν επάξια το νησί από την Αφροδίτη! Κι ο Αναστασιάδης αποφεύγει να απαντήσει ξεκάθαρα και πειστικά σε ότι αφορά τις σχέσεις του με τους κύκλους των «ΕΟΚΑβιτών», π.χ. στα όσα του προσήψαν οι Κύπριοι αντιστασιακοί. Μια «αιμομικτική συνενοχή» βαραίνει το νησί.

Το 2007, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στήριξαν τον κατ’ εξοχήν άνθρωπο των Αμερικανών στην Ελλάδα ως αρχηγό τους, γνωρίζοντας ότι δεν είναι Ανδρέας κι ότι τα υποτυπώδη, αμερικάνικα ελληνικά του, αντανακλούν με ακρίβεια το συναισθηματικό και μορφωτικό  background του. Οι ψηφοφόροι αφέθηκαν να γελαστούν. Ο Γιώργος υιοθέτησε ενθουσιωδώς Δανειακή και Μνημόνια, ένα οικονομικό «σχέδιο Ανάν». Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ εξαερώθηκε, η Ελλάδα καταστράφηκε, το ΔΝΤ κάνει κουμάντο στην Ευρώπη.

Οι ψηφοφόροι, σε Κύπρο και Ελλάδα, δεν μπορούν να μεταβάλλουν εκ των υστέρων τα αποτελέσματα της ψήφου τους. Μπορούν όμως να μη διαπράξουν άλλα λάθη. Οι Κύπριοι έχουν την εμπειρία της ελληνικής τραγωδίας. Γνωρίζουν, ή πρέπει να γνωρίζουν, ότι η πατρίδα τους, το κράτος τους, η δημοκρατία και η ίδια η επιβίωσή τους έχουν τεθεί εν αμέσω κινδύνω.

Ισχυρότατες διεθνείς δυνάμεις επιτίθενται κατά όλων των κρατών και εθνών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αρχίζοντας από την Ελλάδα. Σε Ελλάδα και Κύπρο, τα οικονομικο-πολιτικά, συνδυάζονται με γεωπολιτικά κίνητρα. Τα δικά μας προβλήματα βοηθάνε την επίθεση, αλλά δεν την προκάλεσαν. Οι ξένοι δεν είναι φίλοι, όπως υποστήριξε το 2008 ο Χριστόφιας και υποστηρίζει σήμερα ο Αναστασιάδης, είναι εχθροί. Ήθελαν και θέλουν πάντα το νησί.

Δημοκρατικό δικαίωμα των Κυπρίων να εκλέξουν Πρόεδρο, όπως ετοιμάζονται κατά τις δημοσκοπήσεις να κάνουν, τον πολιτικό που αγωνίστηκε, όσο κανείς, το 2004, να διαλύσει το κράτος τους.  Αλλά δεν θα πρέπει να παραπονεθούν μετά, αν χάσουν το κράτος κι αν μπει σε κίνδυνο η επιβίωσή τους. Ούτε να περιμένουν αλληλεγγύη και υποστήριξη, όταν οι ίδιοι θα έχουν  προσυπογράψει, εμμέσως πλην σαφώς, τον θάνατο της Δημοκρατίας. Αυτοί που τους ορμηνεύουν τώρα να τον ψηφίσουν, θα ’χουν τον τρόπο να ζήσουν, είτε ως αποικιακή διοίκηση, εντός Κύπρου, είτε εκτός Κύπρου, με τα λάφυρα της προδοσίας. Ο κυπριακός λαός δεν θα ξέρει που να πάει.

Δικαίωμα του ΔΗΚΟ να υποστηρίξει Αναστασιάδη, δικαίωμα όμως και κάθε τίμιου, στοιχειωδώς κατατοπισμένου ανθρώπου να θεωρεί αυτή την απόφαση προδοσία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του αγώνα του, δηλαδή προδοσία της Κύπρου. Δικαίωμα του ΕΥΡΩΚΟ, κόμματος που συγκροτήθηκε στη βάση του «’Οχι», να υποστηρίζει τον ηγέτη του «Ναι», αλλά και μένα δικαίωμά μου να προβλέπω ότι θα εξαφανιστεί σύντομα, μαζί με το ΔΗΚΟ, όπως εξαφανίστηκαν  προδίδοντας, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, στην Ελλάδα, εν μέσω των ερειπίων του κυπριακού ελληνισμού.

Δικαίωμα των Κυπρίων να εκλέξουν έναν πολιτικό που μετά βίας συγκαλύπτει, μιλώντας στη Monde, τη δυσφορία του για τις σχέσεις Χριστόφια-Μόσχας, κυριότερου διεθνούς στηρίγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τότε που υπάρχει. Αλλά δεν θα πρέπει οι ψηφοφόροι να εκπλαγούν αν το Κρεμλίνο γυρίσει αύριο την πλάτη του στην Κύπρο. Ορισμένοι στην Κύπρο (όπως και στην Ελλάδα) δεν συνειδητοποιούν το κόστος του οπορτουνισμού. Νομίζουν ότι είναι πιο έξυπνοι από τον υπόλοιπο κόσμο. ‘Όταν έρθει μαζεμένος ο λογαριασμός θα ’ναι πολύ αργά – κανείς δεν θα μας λυπηθεί.

Δικαίωμα των Κυπρίων να εκλέξουν έναν πολιτικό που δεν βλέπει την ώρα να γίνει η χώρα του προτεκτοράτο Χρήματος και Τρόικας, επιδεικνύοντας τον ίδιο ενθουσιασμό με τον Γιωργάκη να βάλει την Κύπρο σε αποικιακό ζυγό και δηλώνοντας, βραβείο Νόμπελ ραγιαδισμού, ότι δεν βλέπει την ώρα να δει την Τρόικα στην Κύπρο και να υπογράψει ότι του ζητάνε. Να μην παραπονούνται όμως αύριο οι Κύπριοι όταν οι άνθρωποι αρχίσουν να πέφτουν από τα μπαλκόνια και τις ταράτσες στην Κύπρο, όπως έγινε στην Ελλάδα, όταν τους αρπάξουν τα πετρέλαια, όταν τους διαλύσουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία ή όταν τους υποχρεώσουν να άρουν το βέτο στην Τουρκία και να διαλύσουν, με νέο σχέδιο Ανάν, το κράτος τους. Αν ανοίξουν, έστω και την υστάτη, τα μάτια τους, θα έχουν τη σπάνια ευκαιρία να δουν στη σημερινή πραγματικότητα της Ελλάδας το μέλλον της Κύπρου.

Αναντίρρητο δικαίωμα των Κυπρίων, τη μια να απορρίπτουν με 76% ένα σχέδιο κατάλυσης του κράτους και εξανδραποδισμού του λαού, και, μια δεκαετία αργότερα, να επιβραβεύουν τον ηγέτη του «Ναι», που, αφού επετέθη διεθνώς κατά του κράτους του το 2004, συνεννοείται, όπως απεκαλύφθη, με τον Αμερικανό Πρέσβη και τον απεσταλμένο του ΟΗΕ Ντάουνερ, πώς θα κάνει το ‘Όχι Ναι. Ναι σε τι ακριβώς; Σε σχέδιο που κανένα σοβαρό κράτος, κανείς σοβαρός πολιτικός, στην Ευρώπη ή τον Τρίτο Κόσμο, δεν θα είχε ποτέ αποδεχθεί ως βάση συζήτησης! ‘Ένα σύνταγμα 10.000 σελίδων, που ούτε ο ‘Οργουελ θα μπορούσε να σκεφτεί να θέσει στην κρίση ψηφοφόρων!

Μπορούμε να δεχτούμε όλες τις επιφυλάξεις του κόσμου για τον α’ ή β’ πολιτικό – δεν είμαστε μέντιουμ για να ξέρουμε τι θα κάνει κάποιος, τυχόν εκλεγόμενος. Αλλά τόσο το περελθόν, όσο και οι δηλώσεις του κ. Νίκου Αναστασιάδη, πείθουν ότι αντιπροσωπεύει αναντίρρητα τη συντομότερη οδό προς την αυτοκτονία του κυπριακού ελληνισμού. Δυστυχώς βέβαια, ουδείς μπορεί να εμποδίσει έναν άνθρωπο, μια ομάδα, ένα λαό, να αυτοκτονήσουν, αν διακαώς το επιθυμούν. ‘Όπως είπε ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, είμαστε «μετααποικιακό υποκείμενο», δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και ταυτόχρονα δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στον εαυτό μας.

Ζήσαμε, μετά το 1974, σε συνθήκες σχετικής ασφάλειας και ευμάρειας. Δεν θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο άγρια είναι η εποχή που μπήκαμε, ότι ζούμε κιόλας πόλεμο άλλου τύπου. Αν δεν το καταλάβουμε εγκαίρως, δεν θα έχουμε, σύντομα, τίποτα να σώσουμε και τίποτα να υπερασπιστούμε. 

 http://konstantakopoulos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_12.html,

ΒΙΟ.ΜΕ: ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΤΟ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ

Παίρνουν μπρος οι μηχανές της αυτοδιαχείρισης*!

ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, μέλη και μη του Σωματείου Εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, υπογράφουμε και συμφωνούμε τα παρακάτω:

1. Αναλαμβάνουμε τη λειτουργία του εργοστασίου με όρους πλήρους αυτοδιεύθυνσης και εργατικού ελέγχου τόσο των παραγωγικών όσο των διοικητικών δομών του. Βασική και κεντρική αρχή λειτουργίας του εργοστασίου, της διεξαγωγής του αγώνα μας και κεντρικός όρος των μελλοντικών μας σχεδίων είναι η ισοτιμία στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων, η οριζοντιότητα και η άμεση δημοκρατία. Κάθε είδους διάκριση, δυσμενής μεταχείριση, αποκλεισμοί και ετεροκαθορισμοί είναι εκτός του πλαισίου λειτουργίας μας και γίνεται κάθε προσπάθεια για την αποφυγή τέτοιων συμπεριφορών και πρακτικών που θέτουν εμπόδια στο χειραφετητικό μας πρόταγμα.

2. Ανώτατο όργανο αποτελεί η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Αυτή συγκροτείται ως όργανο και αποφασίζει τόσο σε γενικό- προγραμματικό επίπεδο, όσο και για ειδικότερα θέματα, μπορεί δε να εξουσιοδοτεί συγκεκριμένα μέλη της για την εκπροσώπηση του Σωματείου σε συγκεκριμένες διαδικασίες, και για τη διεκπεραίωση συγκεκριμένων ειδικά καθορισμένων υποθέσεων. Όλοι όσοι αναλαμβάνουν να εκπροσωπούν τη Συνέλευση ή να προβαίνουν σε συγκεκριμένες ενέργειες, υποχρεούνται σε λεπτομερή λογοδοσία.

3. Η συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση είναι υποχρεωτική για όλα τα μέλη.

4. Οι αποφάσεις που λαμβάνει η Γενική Συνέλευση δεσμεύουν όλους και όλες, η δε υλοποίησή τους είναι υποχρεωτική ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή τη διαφωνία με αυτές.

5. Αν μια απόφαση κριθεί από άτομο ή ομάδα ατόμων λανθασμένη ή μη εφαρμόσιμη, τούτο μπορεί να τεθεί ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης, η οποία και θα αποφασίσει αν τελικά θα πρέπει να αλλάξει αυτή, να μεταρρυθμιστεί ή να διατηρηθεί. Σε κάθε περίπτωση, μέχρι την εκ νέου συζήτηση, η απόφαση δεσμεύει πλήρως όλους και όλες, και υποχρεούνται να πράττουν τα δέοντα για την υλοποίησή της Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε ειλημμένη απόφαση, θα καθορίζονται ποινές από τη Γενική Συνέλευση, που μπορούν να κυμαίνονται από απλή επίπληξη έως την αργία, και σε βαριές περιπτώσεις τη διαγραφή.

6. Η ισοτιμία, εκτός από τη συμμετοχή στις αποφάσεις και τη χάραξη της στρατηγικής του υπό εργατικό έλεγχο εργοστασίου, περιλαμβάνει και τη συμμετοχή στις ζημίες και τα κέρδη του εργοστασίου.

7. Η Γενική Συνέλευση, έπειτα από διαβουλεύσεις και αφού τεθούν όλοι οι σχετικοί παράγοντες προς συζήτηση, μπορεί να ορίζει τη θέση στην οποία θα εργάζεται κάθε εργαζόμενος/η. Αυτός/ή, θα μπορεί να διατυπώνει επιφυλάξεις κατά τη συνέλευση, σε κάθε περίπτωση όμως οφείλει να συμμορφώνεται προς αυτό που του έχει υποδειχθεί από την τελευταία. Ακόμη, κάθε εργαζόμενος/η θα πρέπει, στα πλαίσια του εφικτού, να μάθει να λειτουργεί/ δουλεύει σε κάθε πόστο που θα του ζητηθεί και στο οποίο θα θεωρηθεί ότι είναι απαραίτητος/η.

8. Όσοι/ες υπογράφουν το παρόν συμφωνητικό δεσμεύονται ότι πληροφορίες οι οποίες κρίνονται σημαντικές για τη λειτουργία του εργοστασίου, για τη χάραξη της παραγωγικής αλλά και της πολιτικής μας στρατηγικής, και για τις μεταξύ μας σχέσεις (είτε τις έχουν λάβει στο παρελθόν είτε τις αποκτήσουν στο μέλλον με οποιονδήποτε τρόπο, και κυρίως από τη διαδικασία εκπροσώπησης του συνεταιρισμού ενώπιον εταιριών, ιδιωτών και όποιων άλλων δημόσιων ή ιδιωτικών φορέων) θα κοινοποιούνται στη Γενική Συνέλευση προς εκτίμηση και αξιοποίηση από κοινού και σε καμία περίπτωση δεν θα αποκρύπτονται.

Τα ως άνω συμφωνημένα αποτελούν τις βασικές αρχές της λειτουργίας του εργοστασίου με εργατικό έλεγχο και αυτοδιεύθυνση. Ο σεβασμός, τόσο σε επίπεδο αρχών, όσο και σε επίπεδο πρακτικό, αποτελεί υποχρέωση όσων υπογράφουμε το παρόν, το οποίο μπορεί να αλλάξει μόνο εφόσον η Γενική Συνέλευση κρίνει ότι πρέπει να επέλθουν αλλαγές σε αυτό. Στην περίπτωση αυτή, θα συνταχθεί νέο συμφωνητικό, έπειτα από συζήτηση στη συνέλευση, και θα υπογραφεί από όλους/ες.

Συνάδελφοι –συναδέρφισες , συναγωνιστές –συναγωνίστριες .

Θα θέλαμε να σας κάνουμε μια ενημέρωση , για το τι πρόκειται να πράξουν οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. το επόμενο διάστημα που ακολουθεί , μέχρι και τον Φεβρουάριο.

Το παραπάνω κείμενο είναι οι αρχές που υπογράφουν οι συμμετέχοντες στο εγχείρημα του συνεταιρισμού εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ.

Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο εργασίας , τονίσαμε προς τον υπουργό πως εδώ και 20 μήνες βάλαμε κάποια αιτήματα που δεν έχουν απαντηθεί και σε όσα υπήρξε μια πρωτοβουλία του υπουργείου εργασίας δεν προχωρούν γιατί κωλύονται από αλλά υπουργεία .

Εμείς τονίσαμε πως για μας είναι σύνολο η πολιτεία και όχι το κάθε υπουργείο χωριστά και πως δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο.

Έχουμε φτάσει σε απόγνωση και βλέπουμε πως δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα άλλο περισσότερο από αυτό που έχουμε ήδη χάσει.

Και ενημερώσαμε πως εμείς ξεκινάμε την λειτουργία του εργοστασίου και δεν μας ενδιαφέρουν οι συνέπειες όποιες και αν είναι γιατί θεωρούμε ότι είμαστε στα χειρότερα .

Συνάδελφοι και συναδέρφισσες . Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. μέσα από την γενική συνέλευση αποφασίσαμε πως η μόνη λύση απέναντι στην λαίλαπα που έρχεται είναι να ελέγξουμε την παραγωγή άμεσα οι εργάτες , να πάρουμε την εύθηνη να διευθύνουμε το εργοστάσιο , μέσα από την γενική συνέλευση των εργαζομένων και καλούμε όλους τους εργαζόμενους, ανέργους , συνδικαλισμένους και μεμονωμένους να πάρουν θέση και να απαντήσουν στο ζήτημα που μπαίνει πλέον επιτακτικά.

Εμείς απαντήσαμε πως θέλουμε πίσω τις δουλείες μας , θέλουμε τις ζωές μας, θέλουμε την αξιοπρέπεια μας. Το αν αυτό θεωρείται παράλογο; ναι είμαστε παράλογοι! Αν θεωρείτε άνομο; ναι είμαστε άνομοι! Αν θεωρείτε άπιαστο Όνειρο; ναι τρέχουμε να πιάσουμε το Όνειρο μας, και να ζήσουμε τις οικογένειες μας!

Καλούμε : λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς , συλλόγους , πολιτικές οργανώσεις , σωματεία, νεολαιίστικα στέκια, να απαντήσουν!!

Καλούμε κάθε άνθρωπο που μπορεί να αντικρίζει ακόμα τον Ήλιο και να ελπίζει πως, ναι! δεν είναι ανάγκη να φύγουν τα παιδία μας για να βρουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό, Δεν είναι ανάγκη να είσαι υποτακτικός για να δουλεύεις!! , δεν πρέπει να κάνεις επαιτεία για να επιβιώσεις!. Δώσε μια απάντηση στο ζήτημα που μπαίνει σήμερα!!!. Πάρε θέση και σπάσε τα δεσμά που σε περικλείουν!  Άνοιξε στόμα και μυαλό και απάντησε!

Η γενική συνέλευση του σωματείου εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ.

____________________

* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα  ΔΡΑΣΗ,  http://efimeridadrasi.blogspot.gr/2013/01/blog-post_26.html

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ 'ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ' ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤOY TAKE OFF

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Με στόχο την κοινωνική Ισότητα και τον ουμανισμό

Με στόχο την κοινωνική Ισότητα και τον ουμανισμό. Του Κώστα Λάμπου

 

 

Published on TVXS - TV Χωρίς Σύνορα (http://tvxs.gr)

19:10, 01 Οκτ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/107329

“[…] Σκοπός μου ήταν να μοιραστώ με τους αναγνώστες την αισιοδοξία της ιστορίας που προχωράει, με αγώνες και πολλές θυσίες, αργά και βασανιστικά, αλλά προχωράει από το χθες προς το αύριο, από το απλό στο σύνθετο, από το κακό στο καλό και από το καλό στο καλύτερο, με στόχο την Κοινωνική Ισότητα στη θέση της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας και τον Ανθρωπισμό στη θέση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας» ο οικονομικός επιστήμονας και συγγραφέας Κώστας Λάμπος, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη το λόγο που έγραψε το βιβλίο Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία - Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, των εκδόσεων Νησίδες.

Το προτελευταίο βιβλίο μου, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση , έβγαλε στην επιφάνεια τη σχέση του Φόβου και της εξουσίας, δηλαδή του εξουσιαστικού φόβου που σε συνεργασία με την άγνοια που παράγει και αναπαράγει το εκπαιδευτικό μας σύστημα, συνεπικουρούμενο από το αστικό σκοταδιστικό πνευματικό και θρησκευτικό ιερατείο, οδηγεί τον κόσμο στην άρνηση, στην παραίτηση, στη μοιρολατρία και στην υποταγή.

Η αμφιβολία, όμως, πολλών για τη δυνατότητα να βγούμε από αυτή την καπιταλιστική βαρβαρότητα και όλοι μαζί να χτίσουμε με τη βοήθεια των επιστημών, της σημερινής ασύλληπτης τεχνολογίας και με τον ώριμο πολιτισμό μας ένα καλύτερο κόσμο χωρίς αφέντες και δούλους, βάρυνε ακόμα πολύ και γι’ αυτό αποφάσισα να απαντήσω στην πρόκληση με ένα καινούργιο βιβλίο, που θα αναζητά την απάντηση όχι στο μέλλον, όπως κάνουν οι εξουσιαστικές ιδεολογίες και οι εσχατολογικές θρησκείες, αλλά στο παρελθόν:

“Αναδείχνοντας το ιστορικό παράδειγμα, όχι όπως μας το παρουσιάζει η, ως προς αυτό τσιγκούνα, ιστοριογραφία, στο βαθμό που παρακάμπτει την ιστορία ως υπόθεση των βασιλιάδων, αλλά ως εκείνο που καταγράφει τους αγώνες όλων των αδικημένων και κατατρεγμένων γενιών, από καταβολής της ανθρώπινης κοινωνίας για ένα κάθε φορά καλύτερο κόσμο.

Γι' αυτό το λόγο προέκυψε το βιβλίο: Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία . Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, (Εκδόσεις Νησίδες), το οποίο είχε την καλοσύνη να το προλογίσει ο μεγάλος Έλληνας και σεμνός αγωνιστής Μανώλης Γλέζος. 

Σκοπός μου ήταν να μοιραστώ με τους αναγνώστες την αισιοδοξία της ιστορίας που προχωράει, με αγώνες και πολλές θυσίες, αργά και βασανιστικά, αλλά προχωράει από το χθες προς το αύριο, από το απλό στο σύνθετο, από το κακό στο καλό και από το καλό στο καλύτερο, με στόχο την Κοινωνική Ισότητα στη θέση της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας και τον Ανθρωπισμό στη θέση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. 

Για τον σκοπό αυτό χρειάστηκε να πάρω τα πράγματα από την αρχή και να ξαναδιατρέξω την πορεία της ανθρωπότητας, καταγράφοντας τους σημαντικότερους σταθμούς της ιστορίας, όχι των κάθε φορά νικητών-εξουσιαστών που τελικά ηττήθηκαν, αλλά των διαχρονικά αήττητων και μόνο πρόσκαιρα ηττημένων που συνεχίζουν τον αγώνα τους για μια κοινωνία των ίσων και ελεύθερων ανθρώπων, για μια κοινωνία χωρίς νικητές και ηττημένους, και τελικά για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους. 

Ξεκίνησα αυτό το οδοιπορικό από τα θεμέλια, από τη νηπιακή ηλικία, την αφετηρία της ανθρωπότητας, από τις εξισωτικές κοινωνίες της αθώας αγριότητας, οι οποίες καταχωρήθηκαν στην ιστορία ως ‘πρωτόγονος κομμουνισμός’ και μας κληροδότησαν την έννοια της κοινωνικής ισότητας.

Πέρασα στην αεί ανατέλλουσα αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, η οποία κληροδότησε στην ανθρωπότητα την έννοια του Κράτους του Δήμου, δηλαδή της Άμεσης Δημοκρατίας.

Έκανα μια στάση στην ‘Ιδανική Πολιτεία’ του Πλάτωνα και στην ‘Άριστη Πόλη’ του Αριστοτέλη και συνέχισα με την Πολιτεία του Αριστόνικου που έκανε πράξη την Ουτοπία του Ιάμβουλου, με επόμενους σταθμούς τα ‘Πρωτοχριστιανικά Κοινόβια’, την ‘Πολιτεία του Θεού’ και την ‘Πολιτεία του Ήλιου’.

Πήρα μια ανάσα και συνέχισα με την ‘Κομμούνα της Θεσσαλονίκης’, τη ‘Λαϊκή Επανάσταση της Αγγλίας’ για να σταματήσω στην ‘Ουτοπία’ του Τόμας Μωρ. Το νέο ξεκίνημα οδηγεί στο ρωσικό ‘Αγροτικό Κοινόβιο’ Μιρ και στην ‘Κομμούνα της Άνδρου’, κι από εκεί πήγα μέχρι το ‘Συνεταιριστικό Ιδεώδες στη Θεωρία και στην Πράξη’ με μια στάση στο Μοντραγκόν, για να συνεχίσω μέχρι το αιχμάλωτο ‘Κιμπούτς’ στο Ισραήλ και την ‘Κομμούνα της Μπάχα-Καλιφόρνια και της Μορέλος’ στο Μεξικό.

Μακρύ το ταξίδι, αλλά τόσο συναρπαστικό, που με οδήγησε στο ‘πρόταγμα του Σοσιαλισμού’ και στην ‘Παρισινή Κομμούνα’, στη ‘Ρωσική Επανάσταση του 1905’ και στην ‘Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917’.

Η επόμενη διαδρομή, ήταν προς την προσέγγιση της απόπειρας σύνθεσης των προταγμάτων της ‘Άμεσης Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού’, με σταθμούς τη ‘Συμβουλιακή Δημοκρατία της Γερμανίας’, τη ‘Συμβουλιακή Δημοκρατία της Ιταλίας’ και την ‘Κομμούνα της Κρονστάνδης’, για να καταλήξω στον αντίλογο και στις μετασεισμικές δονήσεις της ‘Δικτατορίας του προλεταριάτου’ που ήρθε ως δήθεν ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’ και έφυγε ως αυτό που ήταν, δηλαδή, ως υπαρκτός κρατικο-καπιταλισμός. 

Φυσικά, ανέτρεξα στην Ανατολή και στις ‘Κινέζικες Κομμούνες’ και τον αγροτικό κομμουνισμό τους. 

Επιστρέφοντας στη Δύση ήρθα αντιμέτωπος με τις απόπειρες ‘Αυτοδιαχείρισης’, ξεκινώντας από το ‘Παράδειγμα του Σάμμερχιλ’, περνώντας στην ‘Ισπανική επανάσταση για την Αυτοδιαχείριση’, έκανα μία στάση στον Ελληνικό Κοινοτισμό και στη Λαϊκή Εξουσία / Λαϊκή Δικαιοσύνη του ΕΑΜ, για να φτάσω μέχρι την ‘Άμεση Δημοκρατία της Μαριναλέντας’, και να καταλήξω, παρακάμπτοντας για μια σύντομη αναφορά στον ‘Γαλλικό Μάη’, στο μεγάλο αυτοδιαχειριστικό πείραμα που συντελείται στις μέρες μας στη Λατινική Αμερική.

Στο μεταξύ σε αυτήν τη διαδρομή, συνάντησα την επιστήμη των ‘Δικτύων’ και με αυτή την αφορμή και τα ‘Εναλλακτικά Κοινωνικά Δίκτυα’, όπως: τα ‘Δίκτυα Ανταλλαγής’ αγαθών και υπηρεσιών χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος, τις ‘Τράπεζες Χρόνου’ και τις ‘Τράπεζες Ενέργειας’.

Λίγο πριν το τέλος του οδοιπορικού μου, δέχτηκα και αποδέχτηκα την πρόσκληση για συμμετοχή στη συζήτηση ενός κύκλου εξακοσίων (600) Νέων, Γάλλων και Γερμανών, με αντικείμενο την ‘Αχρήματη Κοινωνία’, απ’ όπου βγήκα δυνατότερος για να αντιμετωπίσω την απόπειρα πλαστογράφησης της ρεαλιστικής Ουτοπίας, που επιχειρείται με τον ελβετικό μύθο περί Άμεσης Δημοκρατίας, αλλά και το λεγόμενο ‘Κίνημα Zeitgeist’ / Venus Project για να τερματίσω με μια σύντομη επίσκεψη στη ρομαντική, όσο και οραματική ‘Όλβια Πολιτεία των Ρόδων’.

“Συνοψίζοντας τις εμπειρίες μου από αυτό το οδοιπορικό, καταλήγω σε τρία συμπέρασματα:

- Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως η ανθρωπότητα παλεύει από τα γεννοφάσκια της για Κοινοκτημοσύνη και Ισότητα, για Ισότητα και Δικαιοσύνη, για Άμεση Δημοκρατία και Ελευθερία, για Συνεργασία και Ειρήνη, για απελευθέρωση του Ανθρώπου από κάθε μορφή εξουσίας.

- Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως η εργαζόμενη ανθρωπότητα εμποδίστηκε συστηματικά  από όλα τα εκμεταλλευτικά κοινωνικο-οικονομικά συστήματα που επέβαλλαν την κυριαρχία τους με τη βία των ιδεολογιών, των θεσμών, των διάφορων σκοταδισμών, του ταξικού κράτους και των όπλων. Βέβαια, η ανθρωπότητα κατάφερνε πάντα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να κλείνει τον κύκλο αυτών των ενοχλητικών παρασιτικών μορφωμάτων και να δημιουργεί με υπομονή και επιμονή τους όρους της απελευθέρωσής της, από το ένα μετά το άλλο εξουσιαστικό-εκμεταλλευτικό σύστημα, μέχρι που φτάσαμε στον 21ο αιώνα, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

- Το τρίτο συμπέρασμα είναι πως η ανθρωπότητα συνειδητοποιεί σταδιακά, όπως αποκαλύπτεται και στο οδοιπορικό μας, πως δεν έχει να επιλέξει μεταξύ του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και του κρατικού καπιταλισμού ή του τριτοτεταρτοδιεθνιστικού ψευτοσοσιαλισμού, αλλά είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένη και αποφασισμένη να αναδείξει την μακραίωνη αγωνιστική προσπάθειά της σε σύγχρονη επιλογή της. Γι’ αυτό θα χρειαστεί οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αυτονομηθούν πνευματικά, ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά από την κηδεμονία της άρχουσας τάξης και να επεξεργαστούν το δικό τους σύγχρονο Σχέδιο για το Μέλλον της Ανθρωπότητας.

Ένα σχέδιο που θα αναπτύσσεται παράλληλα με τη ριζική αποκαπιταλιστικοποίηση της κοινωνίας-ανθρωπότητας με την οικοδόμηση του Κοινωνικοοικονομικού Συστήματος του Ουμανισμού, συστατικά στοιχεία του οποίου θα είναι η κοινοκτημοσύνη και η Άμεση Δημοκρατία με στόχο τη δημιουργία της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Η ανθρωπότητα βρέθηκε, στην αργόσυρτη και βασανιστική διαδρομή της, πολλές φορές μπροστά σε τέτοια διλήμματα και πάντα στην ώρα της κατάφερνε να πετάει από πάνω της κάθε τι το παρακμασμένο και το σάπιο και να ανοίγει τον δρόμο για τον εκάστοτε δυνατό και αναγκαίο καλύτερο κόσμο.

Οι επιστήμες και οι τεχνολογίες του 21ου αιώνα, που συνθέτουν την αντικειμενική δυνατότητα, σε συνεργασία με την κατασταλαγμένη εμπειρία και την απελευθερωτική ιστορική συνείδηση της σύγχρονης εργαζόμενης κοινωνίας, που συνθέτουν τη συλλογική υποκειμενική παράμετρο της αντικαπιταλιστικής-ουμανιστικής επανάστασης, θα γυρίσουν κάποια στιγμή τη σελίδα της ιστορίας και θα διευρύνουν τους ορίζοντες του ανθρώπινου πολιτισμού.

Το πολύ πρόσφατο ‘Κίνημα των Αγανακτισμένων’ που έβαλε στην Ημερήσια Διάταξη ολόκληρης της Ανθρωπότητας το πρόταγμα ‘Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού’ δεν είναι παρά ο σταθμός που οριοθετεί τη νέα πορεία και τη νέα ποιότητα του αγώνα της εργαζόμενης ανθρωπότητας για την κοινωνική απελευθέρωσή της.
Θα μπορούσα να ισχυριστώ πως αυτό το κίνημα επιβεβαίωσε, στην κρίσιμη ώρα της κατάρρευσης της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού, την ιστορική διαδρομή και την τεκμηρίωση της Άμεσης Δημοκρατίας με στόχο την κοινωνική ισότητα και την Αταξική Κοινωνία και απάντησε σε όσους ακόμα διαβάζουν την ιστορία από τη σκοπιά της ‘νεοφιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας’, της σοσιαλδημοκρατίας και του τριτο-τεταρτοδιεθνιστικού κρατικοκαπιταλιστικού δογματισμού. 

Η κυρίαρχη ιδεολογία των νικητών-εξουσιαστών, που γράφουν, ξαναγράφουν και φυσικά πλαστογραφούν την ιστορία, αντιμετώπιζε πάντα και συνεχίζει να αντιμετωπίζει εχθρικά και από ιστοριογραφική πλευρά αυτή την άσβεστη, διαρκή και μακραίωνη ουμανιστική επανάσταση της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα οι επίσημες πηγές να είναι περιορισμένες, πράγμα που κάνει αρκετά δύσκολη την απόπειρα καταγραφής της.

Από την πλευρά της η εργαζόμενη ανθρωπότητα κατάφερνε πάντα, κύρια χάρη σε γενναίες ατομικές και συλλογικές προσπάθειες κάποιων ανυπότακτων, ‘περιθωριακών’, καρμπονάρων και ‘αναρχικών’, να περισώζει σημαντικές πληροφορίες για όλα όσα συνέβαιναν. Αυτές τις πληροφορίες που η σύγχρονη τεχνολογία του διαδικτύου επιτρέπει να βγουν από τις βιβλιοθήκες και τα διάφορα αρχεία και έτσι κοινωνικοποιώντας τες, τις ξαναζωντανεύει, τροφοδοτώντας ένα γόνιμο διάλογο που ρίχνει περισσότερο φως στο Χθες, αλλά και στο Αύριο της Ανθρωπότητας. Για να ξέρουμε πού πάμε, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε.

Το Φως της Γνώσης, που μας βοηθάει να δούμε πως η καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν είναι η ‘μοίρα της ανθρωπότητας’, αλλά οι κοινωνίες εξελίσσονται, η ανθρωπότητα αλλάζει στον βαθμό που κάθε φορά απελευθερώνεται από τους εκάστοτε σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους και συνεπώς ένας καλύτερος κόσμος δεν είναι μόνο αναγκαίος, αλλά σήμερα στον 21ο αιώνα είναι και εφικτός.

Ο ουμανισμός, ως κοινωνική ισότητα, ελευθερία, ευημερία, άμεση δημοκρατία, αταξική κοινωνία και οικουμενική ειρήνη (και όχι ως υποκριτική φιλανθρωπία των αρπακτικών σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων), αυτό το φωτεινό μονοπάτι της εκατομμυριόχρονης ανθρώπινης ιστορίας, μας δείχνει πως οι λύσεις δεν έρχονται από το μέλλον, αλλά έρχονται από το μακρινό παρελθόν και φέρνουν το μέλλον. Το μέλλον της ανθρωπότητας δεν μπορεί να είναι ο εφιάλτης του 1%, αλλά η ελπίδα, η απαίτηση και ο αγώνας του 99% του πληθυσμού του πλανήτη Γη, για άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία.

*

Υγ. *Με την πεποίθηση πως όλα τα έργα και όλες οι δημιουργίες δεν επιτρέπουν κανένα εγωισμό γιατί είναι προϊόντα συλλογικά-κοινωνικά επειδή ακουμπάνε πάνω στα έργα και στις δημιουργίες των δημιουργών όλων των προηγούμενων γενιών που συνθέτουν το συλλογικό νου, την ιστορική μνήμη και την κοινωνική συνείδηση, γι’ αυτό οφείλω να ευχαριστήσω όλους όσοι, και είναι αρκετοί, συμμετέχουν με κείμενα στο διαδίκτυο, στα διάφορα περιοδικά, στις εφημερίδες, αλλά και με βιβλία, σ’ αυτό τον διάλογο από τον οποίο άντλησα πολλές σημαντικές πληροφορίες και χρήσιμες απόψεις, χωρίς τις οποίες αυτό το βιβλίο θα ήταν πολύ φτωχότερο.

Ελπίζω οι επόμενες προσπάθειες να αναδείξουν και άλλες χρήσιμες πληροφορίες και ακόμα πιο γόνιμες απόψεις, μέχρι να σπάσει το μονοπώλιο της κυρίαρχης, στην κοινωνία και στους διάφορους εξουσιαστικούς κομματικούς μηχανισμούς, ιδεολογίας και να ανατραπεί η συνωμοσία της σιωπής ή της απαξίωσης κάθε απόπειρας να δει και να ερμηνεύσει την ιστορία από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργαζόμενης κοινωνίας.

“Γράφω εδώ και σχεδόν μισό αιώνα. Εκατοντάδες κείμενά μου έχουν δημοσιευτεί μεταξύ αυτών και δεκατρία βιβλία. Είμαι οικονομολόγος και αντιμετωπίζω τα πράγματα όχι από τη σκοπιά του τεχνοκράτη, του οικονομέτρη ή του οικονομοτεχνικού, αλλά από τη σκοπιά της Σχολής της Πολιτικής Οικονομίας, η οποία προσπαθεί να συνδυάσει τον οικονομικό ορθολογισμό με τον ανθρωπισμό, δηλαδή, τη βελτιστοποίηση της παραγωγής αγαθών με τη μεγιστοποίηση της ανθρώπινης και της κοινωνικής ευτυχίας.

Γράφω κυρίως για οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα κρίνοντας, προτείνοντας και αναζητώντας πειστικές απαντήσεις και καλύτερες λύσεις για τον άνθρωπο, την κοινωνία του και τον πολιτισμό του. Τη χαρά μου μετά από κάθε δημοσίευση άρθρου και κύρια βιβλίου την κατασπαράζει μια μόνιμη επωδός, παράφωνη χορωδία βεβαιότητας αβέβαιων και τρομαγμένων υπάρξεων θα έλεγα: «καλά αυτά που γράφεις αλλά αυτά δεν γίνονται, είναι ουτοπίες, πρώτον γιατί δεν έγιναν ποτέ και δεύτερον γιατί ο κόσμος δεν διαβάζει».

Κάποιοι από τους συγγραφείς που ‘βάζουν το δάκτυλό τους στον τύπο των ήλων’ αποθαρρύνονται από αυτή η αντιμετώπισή και τα παρατάνε. Κάποιοι άλλοι πεισμώνουν και πάνε στο επόμενο άρθρο ή βιβλίο επιστρατεύοντας περισσότερα πειστικά επιχειρήματα και αραδιάζοντας όση περισσότερη ανθρώπινη γνώση μπορούν για να πείσουν για τη δυνατότητα πως τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα. Κι’ εγώ ανήκω στους πεισματάρηδες. Δεν τα παρατάω και κάθε φορά επανέρχομαι με καινούργια γνώση και αναλυτικότερα επιχειρήματα για να ενισχύσω το διάλογο που αναζητά λύσεις και προοπτικές.

Κώστας Λάμπος http://tvxs.gr/news/biblio/me-stoxo-tin-koinoniki-isotita-kai-ton-oymanismo-toy-kosta-lampoy,

107329g-b177465.jpg

Σχετικά Άρθρα:

Τί πρέπει να κάνουμε; Απαντά ο Κώστας Λάμπος

Copyright TVXS.gr