Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 11 Ιουνίου 2016

ΒΙΟΜΕ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Από: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης (Αθήνας) στη ΒΙΟΜΕ <protviome@gmail.com>
Ημερομηνία: 10 Ιουνίου 2016 - 9:23 μ.μ.
Θέμα: Ανοιχτή Σύσκεψη για την προετοιμασία της κινητοποίησης υποστήριξης της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟΜΕ

Προς:

Αποτέλεσμα εικόνας για βιομε
Προς τα σωματεία, τις κινήσεις και τις συλλογικότητες των κοινωνικών και εργατικών αγώνων. Προς τις αλληλέγγυες και τους αλληλέγγυους.

Στις 30 Ιουνίου εκπνέει η εξάμηνη αναβολή των πλειστηριασμών που αφορούν το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ. Αυτό σημαίνει ότι από τις 30 Ιουνίου και μετά ξαναμπαίνει μπροστά ο δικαστικός μηχανισμός που έχει στόχο την εκποίηση του οικοπέδου και του εργοστασίου, καθώς και την εκδίωξη των εργαζομένων σε αυτό.  


Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟΜΕ., οι Ρομπέν του ξύλου, μαζί με τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, κατεβαίνουν ενωμένοι στην Αθήνα, από τις 30/6 και για όσο χρειαστεί στο Υπουργείο Εργασίας, για τη διεκδίκηση άμεσης λύσης για τα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης (Αθήνας) στη ΒΙΟΜΕ καλεί σε ανοιχτή σύσκεψη για την προετοιμασία αυτής της κινητοποίησης και την πλαισίωσή της από τις μαχόμενες δυνάμεις και τους αγωνιστές του κοινωνικού και εργατικού κινήματος, την Τρίτη 14 Ιούνη, 19:30, στο στέκι της Λαϊκής Συνέλευσης Εξαρχείων, Θεμιστοκλέους και Βαλτετσίου (πλατεία Εξαρχείων).

Το κάλεσμα των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ:

Κάλεσμα για το καραβάνι
Οι εργαζόμενοι στην ΒΙΟ.ΜΕ., οι Ρομπέν του ξύλου και οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, παίρνοντας πρωτοβουλία , παράλληλα με την λήξη της αναστολής των πλειστηριασμών και των άμεσο κίνδυνο που αντιμετωπίζουν  τα εγχειρήματα, αποφασίσαμε  την δημιουργία καραβανιού, με σκοπό το κατέβασμα στην Αθήνα και την διεκδίκηση άμεσης λύσης για τα αυτό-διαχειριζόμενα εργοστάσια.
Καλούμε αγώνες σε εξέλιξη,  σωματεία, συλλογικότητες, οργανώσεις, και μεμονωμένους συναγωνιστές, που στάθηκαν για τόσο μεγάλο διάστημα δίπλα στον αγώνα μας για το δικαίωμα στην δουλειά, την ζωή και την αξιοπρέπεια, να σταθούν για άλλη μια φορά δίπλα μας και να βρεθούμε από τις 30/6 και για όσο χρειαστεί, στην Αθήνα, στο Υπουργείο Εργασίας, - μέχρι να βρεθεί λύση στο πρόβλημα της λειτουργίας του  των εγκαταλειμμένων εργοστασίων.
Αγωνιζόμενοι επί πέντε χρόνια συνεχώς, αντέξαμε στην διάρκεια γιατί βάλαμε στο εργοστάσιο την κοινωνία όπου συναποφασίζουμε για τον τρόπο που αγωνιζόμαστε και μέσα από τις ενέργειες αυτές, βρήκαμε έναν τρόπο να λειτουργούμε το εργοστάσιο. Καταφέρνουμε σήμερα που μιλάμε, εκτός του ότι κρατάμε ζωντανό το εργοστάσιο, αλλά και για ένα αλληλέγγυο εισόδημα για τους συμμετέχοντες. Αλλά και για την ένταξη στο σχήμα και άλλων εργαζομένων και μάλιστα με ασφάλιση. Καταφέραμε να βάλουμε στην γκάμα των παραγόμενων προϊόντων και αλλά προϊόντα και μάλιστα με πιστοποίηση  eco/label. Καταφέραμε να λειτουργήσουμε επί τριάμισι χρόνια τώρα και να έχουμε την δύναμη να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και μάλιστα να επενδύουμε σε νέα μηχανήματα και να έχουμε ανοίξει τόσο πολύ την διακίνηση και με την δημιουργία του  e-shop  που μας κάνει να βλέπουμε το μέλλον της εργασίας και της παραγωγής με άλλο μάτι .
Ο ΣΥΡΙΖΑ όσο ήταν στην αντιπολίτευση και από το στόμα του ιδίου του κυρίου Τσίπρα υποσχέθηκε άμεση λύση όταν θα ερχόταν στην εξουσία. Μετά από ενάμισι χρόνο εκτός από την απραξία έχει κάνει (μέσο διαφόρων μελών του) προτάσεις για μετεγκατάσταση της παραγωγής, ξέροντας ότι αυτό είναι αδύνατον όταν μιλάμε για μηχανήματα που είναι πακτωμένα μέσα στο σκαρί του εργοστασίου.
Εμείς απαντάμε πως δεν το κουνάμε από το εργοστάσιο και δεν έχουμε σκοπό να εγκαταλείψουμε τον κόπο που κάναμε. Νεκραναστηθήκαμε από τον θάνατο που μας είχαν επιβάλει οι κυβερνήσεις των μνημονίων. Έχοντας αντάμα το αδελφό εργοστάσιο των Ρομπέν και όλους εσάς που βρίσκεστε τόσο καιρό δίπλα μας και μας στηρίζετε σε αυτό τον αγώνα, βρίσκουμε το κουράγιο και απαντάμε ποιο δυνατά από πριν πέντε χρόνια .
ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ .
ΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΜΕΝΩΝ  ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ .
Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016
Σ.Ε. ΒΙΟ.Μ.Ε.

Τρίτη 12 Ιουνίου 2012

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ή ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ?





Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό


ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
ή
ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ?

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

“Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,
αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις
την Άνοιξη να έρθει”
Πάμπλο Νερούντα




Η προϊούσα παρακμή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, που εκφράζεται ως αδυναμία του αστικού συστήματος να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες της κοινωνίας-ανθρωπότητας, οδηγεί αναπόφευκτα στη χρεοκοπία του αστικού κοινοβουλευτισμού, μέσω του οποίου το Κεφάλαιο κρατάει αιώνες τώρα δέσμια την εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα στις δικές του επιλογές[1]. Η ανθρωπότητα του 21ου αιώνα βρίσκεται μπροστά στο δίλλημα καπιταλισμός με νεοφιλελευθερισμό και ‘αριστερή διαχείριση’, ή Ουμανισμός με Άμεση Δημοκρατία; Η Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ανθρωπότητα ολόκληρη υφίστανται τις συνέπειες της καθολικής παρακμής του καπιταλισμού, η οποία όλο και περισσότερο παίρνει τη μορφή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η μόνη ρεαλιστική επιλογή για έξοδο από την παρακμή του καπιταλισμού είναι η ανατροπή του και γι’ αυτό κάθε άλλη προτεινόμενη πολιτική για ένα καπιταλισμό με ‘αριστερή διαχείριση’, με ‘κοινωνικές ευαισθησίες’ και με ‘ανθρώπινο πρόσωπο’ είναι μια συνειδητή απάτη που αποσκοπεί στο να παραπλανήσει για μια ακόμα φορά τη σαστισμένη και τρομοκρατημένη κοινωνία.
Το αστικό πολιτικό σύστημα με κυρίαρχη έκφρασή του το αστικό κοινοβούλιο δομήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζει κοινωνική νομιμοποίηση στη θεμελιώδη κοινωνική αδικία της ανισότητας και στο πρωταρχικό οικονομικό έγκλημα σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνίας, ένα έγκλημα που σχεδιάζεται και συντελείται στο επίπεδο της παραγωγής με βάση την αποξένωση της αποφασιστικής πλειονότητας της κοινωνίας από τα μέσα παραγωγής και από τα προϊόντα της παραγωγής και συνεπώς από τον κοινωνικό πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι. Αποτέλεσμα αυτής της κοινωνικής ανισότητας είναι η διάσπαση της κοινωνίας σε έχοντες και κατέχοντες μέσα παραγωγής και σε αποξενωμένους από τα μέσα παραγωγής εργαζόμενους που αναγκάζονται να λιμοκτονούν πουλώντας, όταν και όσο το Κεφάλαιο ορίζει, την εργατική τους δύναμη.
Το αστικό κοινοβούλιο δημιουργήθηκε για να κρύψει την πραγματικότητα της βίαιης διάσπασης της κοινωνίας σε κατέχοντες και μη-κατέχοντες, σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους και να αμβλύνει τη βασική αντίθεση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας με πρωταρχικό σκοπό να κρύψει τον αντικοινωνικό, καταστροφικό και απάνθρωπο χαρακτήρα του Κεφαλαίου, να καλλιεργήσει δευτερεύουσες γεωγραφικές και κοινωνικές αντιθέσεις και να δημιουργήσει τεχνητές αντιθέσεις μεταξύ των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων στη βάση των οποίων θα διασπάται η εκάστοτε κοινωνία και θα διευκολύνεται η διατήρηση της εξουσίας του Κεφαλαίου πάνω στην κοινωνία συνολικά. Το μέσο επίτευξης ατών των στόχων του αστικού κοινοβουλευτισμού ήταν το κομματικό σύστημα και οι εκλογές των ‘αντιπροσώπων’. Το κομματικό σύστημα ως έκφραση του ανταγωνισμού μεταξύ κεφαλαιοκρατών και κεφαλαιοκρατικών συσπειρώσεων διευκόλυνε τον έλεγχο του ενός ή του άλλου τμήματος του κεφαλαίου πάνω στην κρατική εξουσία, πράγμα που εκφράστηκε με τη μορφή διαφορετικών ιδεολογιών και πολιτικών προγραμμάτων. Το αποτέλεσμα της λειτουργίας του κομματικού συστήματος ήταν και παραμένει η στοίχιση της εργαζόμενης κοινωνίας πίσω από τα κόμματα του αστικού κοινοβουλίου, πράγμα που επιτυγχάνεται με τη στράτευση «ηγετικών» προσωπικοτήτων πρόθυμων να λειτουργήσουν ως αχυράνθρωποι και να παραπλανήσουν την κοινωνία, με την οικονομική εξάρτησή τους από το ίδιο το Κεφάλαιο και με την υποστήριξή τους από τα από το Κεφάλαιο ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Με αυτή την έννοια τα κόμματα στο αστικό κοινοβούλιο δεν είναι παρά πολιτικές επιχειρήσεις με κατά κανόνα αφανείς μετόχους, που λειτουργούν με βάση τις αρχές της εξουσιαστικής πυραμίδας, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο αρχηγός και το Διοικητικό Συμβούλιο που τώρα λέγεται Κεντρική Επιτροπή και ακολουθούν οι πολιτικοί, κυβερνητικοί και κρατικοί αξιωματούχοι, τα επαγγελματικά κομματικά στελέχη που λειτουργούν τον κομματικό μηχανισμό και καταλήγουν στα μέλη, στους οπαδούς και στους ψηφοφόρους. Το προϊόν που ‘παράγουν’ τα κόμματα εκφράζεται σε ποσοστά επιρροής τους πάνω στο εκλογικό σώμα. Επειδή όμως αυτή η επιρροή των κομμάτων αυξομειώνεται ανάλογα με την ικανότητά τους να παραπλανούν την κοινωνία και με τη φθορά τους από την άσκηση της πολιτικής εξουσίας υπέρ του Κεφαλαίου, γι’ αυτό παρατηρείται μια διαρκής εναλλαγή των κομμάτων στην πολιτική εξουσία καθώς επίσης και μια διαρκής δημιουργία νέων και διάλυση παλιών κομμάτων που προσφέρονται να διαμεσολαβήσουν μεταξύ κοινωνίας και Κεφαλαίου, αλλά στην ουσία να παραπλανήσουν την κοινωνία για λογαριασμό του Κεφαλαίου.
Επειδή η εμπειρία των εργαζόμενων από τη λειτουργία των κομμάτων του αστικού κοινοβουλίου τους αποθάρρυνε, γι’ αυτό κατέστει αναγκαία η ίδρυση αριστερών, εργατικών, σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών ακόμα και επαναστατικών κομμάτων με τα οποία υποτίθεται ότι θα αναγκάζονταν το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα να ενδιαφερθεί περισσότερο για τα λαϊκά στρώματα, η κάποια από αυτά κατάφεραν να καλλιεργούν ακόμα και την ψευδαίσθηση πως είναι δυνατόν να ανατραπεί το αστικό σύστημα μέσω του κοινοβουλευτισμού. Το λάθος αυτής της ιδέας βρίσκεται στο γεγονός πως ακόμα και αυτά τα αριστερά λεγόμενα κόμματα αποδεχόμενα το πλαίσιο λειτουργίας του αστικού κοινοβουλευτισμού περιορίστηκαν στο ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ Κοινωνίας και Κεφαλαίου και κατά συνέπεια στη διεκδίκηση της εξουσίας, για λογαριασμό υποτίθεται της κοινωνίας, με την κοινωνία στο πολιτικό περιθώριο. Το αποτέλεσμα ήταν οι «αριστερές κυβερνήσεις» σε συνθήκες καπιταλισμού να μην είναι τίποτα περισσότερο από ‘αριστερές διαχειρίσεις’ του Κεφαλαίου, οι οποίες μάλιστα στις περισσότερες φορές αναλάμβαναν σε κρίσιμες περιόδους τη βρώμικη δουλειά του ντόπιου και του ηγεμονικού Κεφαλαίου σε βάρος των εργαζόμενων με συνέπεια τη φθορά κάθε αριστερής ιδέας και πολιτικής πρότασης και τη μετατροπή των ‘αριστερών’ κομμάτων σε συστημικά εργαλεία του Κεφαλαίου.
Αυτές οι εμπειρίες διαμορφώνουν σταθερά μια καινούργια πολιτική προσέγγιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας για την αντιμετώπιση της οποίας δεν φτάνει ένα ή περισσότερα ‘αριστερά’ κόμματα, ή συνασπισμός ‘αριστερών’ κομμάτων με πυραμιδική εξουσιαστική συγκρότηση που διεκδικεί την πολιτική εξουσία χωρίς να αμφισβητεί ρητά και ριζικά τον ζωτικό πυρήνα της οικονομικής ηγεμονίας του Κεφαλαίου σε βάρος της κοινωνίας, που δεν είναι άλλος από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και χωρίς, φυσικά, να αντιπαραθέτει στον καπιταλισμό το πρόταγμα της οικονομικής αυτοδιαχείρισης της αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας στη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και της Αταξικής Κοινωνίας.
Μερικοί υποστηρίζουν πως η συστημική αριστερά δεν θέτει ανοιχτά το ζήτημα της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, δηλαδή της κατάργησης του καπιταλισμού, για τακτικούς λόγους και προβάλλουν ως αντεπιχείρημα τη διακήρυξή της πως ο διακηρυγμένος στρατηγικός της στόχος είναι ο ‘σοσιαλισμός’. Οι δυσκολίες κατανόησης των προθέσεων της συστημικής αριστεράς αρχίζουν όταν μπαίνει το ερώτημα του ποιού σοσιαλισμού. Οπότε κατανοεί κανείς πως όλο αυτό το πολιτικό παιχνίδι στήνεται για την παραπλάνηση της κοινωνίας που προβληματίζεται και αναζητά διέξοδο από το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα. Η σταδιακή συνειδητοποίηση πως ο σοσιαλισμός, ως κοινωνισμός και όχι ως κρατισμός, δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας αυτόκλητης ή κατ’ απονομή ‘αριστεράς’ με τη μορφή ενός ‘αριστερού’ εξουσιαστικού κόμματος, αλλά υπόθεση μιας αριστερής κοινωνίας που αποφασίζει μέσα από διαδικασίες αυτομόρφωσης και αυτοοργάνωσης να αυτοδιευθυνθεί πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά με όρους Άμεσης Δημοκρατίας και με στρατηγικό στόχο την Αταξική Κοινωνία. Αυτή η προοπτική, που σταδιακά αναδύεται μέσα από τις αδυναμίες, τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού[2], αλλά και από τους αγώνες της εργαζόμενης κοινωνίας ως ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα, αποκτά ένα σύγχρονο ουμανιστικό περιεχόμενο και δεν έχει καμιά σχέση με ότι είναι γνωστό ως ‘σοσιαλισμός του 19ου και του 20ου αιώνα’, δηλαδή ως σοσιαλδημοκρατία, τριτοτεταρτοδιεθνιστικός σοσιαλισμός ή ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’ και ‘δικτατορία του προλεταριάτου’ που ξεπεράστηκαν ιστορικά ως στηρίγματα και όχι ως ανατροπείς του καπιταλισμού.
Αυτή η ιστορική πραγματικότητα ξαναβάζει για την εργαζόμενη κοινωνία το πρόβλημα του χαρακτήρα της επερχόμενης κοινωνικής μεταβολής-επανάστασης και συνεπώς το πρόβλημα του υποκειμένου αυτής της κοινωνικής επανάστασης[3]. Το γεγονός πως η αυτοδιεύθυνση της κοινωνίας δεν μπορεί να είναι έργο εξουσιαστικών πρωτοποριών και κομμάτων, αλλά της ίδιας της κοινωνίας, μας οδηγεί στη συνειδητοποίηση πως κατ’ αναλογία δεν μπορεί και να προκύψει από διαδικασίες αστικού κοινοβουλευτισμού ή και ένοπλων επαναστάσεων εξουσιαστικών μειοψηφιών. Η ιστορία διδάσκει πως ο αστικός κοινοβουλευτισμός δεν μπορεί να είναι το όχημα εξόδου από τον καπιταλισμό, γιατί αυτός από τη φύση του είναι ταγμένος να υπηρετεί το ταξικά συμφέροντα του Κεφαλαίου και της υπηρετικής πολιτικής και κρατικής γραφειοκρατίας, γι’ αυτό και όταν δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτά με επιτυχία τότε αναστέλλεται είτε με τη μορφή της εξαρτημένης μνημονιακής και ‘αντιμνημονιακής’ δημοκρατίας, είτε ως στρατιωτική δικτατορία και στις πολύ σοβαρές περιπτώσεις, που το καπιταλιστικό σύστημα απειλείται, ως κρατικοκαπιταλισμός. Η υποβάθμιση της αντίθεσης μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, δηλαδή μεταξύ καπιταλισμού και κοινωνίας σε αντίθεση μεταξύ Ευρώ και Δραχμής, ή μεταξύ ‘μνημονιακών’ και ‘αντιμνημονιακών’ κομμάτων δεν είναι παρά μια πολιτική αλχημεία, ένας πολιτικός κομπογιαννιτισμός, που αποπροσανατολίζει την εργαζόμενη κοινωνία από το βασικό στρατηγικό στόχο της που είναι η πλήρης άρνηση και η ανατροπή του καπιταλισμού. Γιατί αφενός μεν καπιταλισμός χωρίς μνημόνια δεν υπάρχει, και αφετέρου δε σε συνθήκες καπιταλισμού λίγη σημασία έχει αν το νόμισμα θα είναι Ευρώ, δολάριο ή Δραχμή. Στα πλαίσια αυτής της ιστορικής διεργασίας υπέρβασης του καπιταλισμού και του συμπληρώματός του, του αστικού κοινοβουλευτισμού, που συντελείται με πολλές δυσκολίες από τα κάτω, είναι ανάγκη να αρχίσουμε σταδιακά να αποδεσμευόμαστε και να αποστασιοποιούμαστε από τις απολίτικες διαδικασίες του αστικού κοινοβουλευτισμού και να δηλώνουμε την πρόθεσή μας για την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Αυτό δεν σημαίνει πως συμμετέχουμε παθητικά στις εκλογικές διαδικασίες και τρομοκρατημένοι επιλέγουμε αυτό που τα ΜΜΕ του συστήματος μας παρουσιάζουν ως σωτήρα ή ως το λιγότερο κακό, γιατί με αυτό τον τρόπο μας χειραγωγούν και με αυτή τη λογική μας έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση του απόλυτου παραλογισμού και της κοινωνικής καταστροφής. Και φυσικά δεν σημαίνει πως απέχουμε από τις εκλογικές διαδικασίες, γιατί η αποχή μας βολεύει το σύστημα. Αντίθετα συμμετέχουμε μαζικά, αλλά όχι για να ψηφίσουμε μικρά και τάχα άφθαρτα κόμματα που διεκδικούν να γίνουν μεγάλα στη θέση των μεγάλων για να υπηρετήσουν το καπιταλιστικό σύστημα, ούτε και για να ρίξουμε το απολίτικο λευκό ή το αφοριστικό άκυρο του θυμού, γιατί αυτές οι επιλογές δεν οδηγούν πουθενά και δεν αγγίζουν το σύστημα και σε τελική ανάλυση το διευκολύνουν για να συνεχίσει να μας κυβερνά με το δικό του τρόπο και για δικό του λογαριασμό. Όποιο κόμμα διατείνεται πως είναι αριστερό δεν χρειάζεται να μπει στο αστικό κοινοβούλιο για να υπηρετήσει τάχα την κοινωνία, γιατί η σύγχρονη κοινωνία δεν χρειάζεται ‘υπηρέτες’ που τη δυναστεύουν, αλλά καθαρά μυαλά και καθαρά χέρια που ζυμώνουν κάθε στιγμή σε κάθε χώρο και σε κάθε ευκαιρία την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, τη μοναδική ικανή και αναγκαία συνθήκη για την διαμόρφωση της αριστερής κοινωνίας, χωρίς την οποία καμιά κοινωνική απελευθέρωση δεν θα καταστεί ποτέ εφικτή. Αριστερή πολιτική λοιπόν σήμερα σημαίνει ανυστερόβουλη συμμετοχή στη διαδικασία καταπολέμησης του κοινωνικού σκοταδισμού και των εξουσιαστικών ιδεολογιών που καλλιεργεί ο καπιταλισμός με ταυτόχρονη κοινωνικοποίηση της γνώσης η διάχυση της οποίας σε όλα τα κύτταρα της κοινωνίας αποτελεί τον καταλύτη της αριστεροποίησής της. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι ένα κάποιο ‘αριστερό’ κόμμα, ή μια ‘αριστερή’ διαχείριση στην υπηρεσία του Κεφαλαίου, αλλά μια αριστερή κοινωνία ενάντια στο Κεφάλαιο.
Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό προτείνει τη μαζική συμμετοχή μας στις κάλπες της 17ης Ιούνη, για να δηλώσουμε πολιτικά αυτενεργοί και ανυπότακτοι και να ψηφίσουμε άκυρο με πολιτική θέση, που σημαίνει ότι ρίχνουμε στην κάλπη ένα αυτοσχέδιο ψηφοδέλτιο πάνω στο οποίο γράφουμε: ΕΛΛΑΔΑ, ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ.
Με αυτόν τον τρόπο παρεμβαίνουμε ενεργητικά στις πολιτικές διεργασίες, αρνούμαστε το καπιταλιστικό σύστημα, ακυρώνουμε θετικά το αστικό κοινοβούλιο και καταθέτουμε την πολιτική πρόταση της κοινωνίας μας για ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις πως έτσι θα αναγκάσουμε το σύστημα να παραχωρήσει στην κοινωνία το δικαίωμα της αυτοδιεύθυνσής της, είμαστε όμως βέβαιοι πως κάθε ψήφος υπέρ της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΑΞΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ θα λειτουργήσει ως καταλύτης απελευθερωτικού προβληματισμού στο κοινωνικό σώμα και επιταχυντής συνειδητοποίησης και διαμόρφωσης του κρίσιμου μεγέθους της πολιτικά αυτενεργής αριστερής κοινωνίας, του μοναδικού και αναντικατάστατου υποκειμένου για την οριστική, ειρηνικά-δυναμική και ριζική υπέρβαση του καπιταλισμού και την σίγουρη εγκαθίδρυση της Άμεσης Δημοκρατίας. Μόνο μια συμπαγής και αποφασισμένη αριστερή κοινωνία μπορεί να αφοπλίσει ιδεολογικά την άρχουσα τάξη, να παραλύσει τους εξουσιαστικούς-κατασταλτικούς μηχανισμούς του Κεφαλαίου και να ακυρώσει όλους τους ταξικούς θεσμούς του καπιταλισμού χωρίς να ανοίξει μύτη και να ανοίξει το δρόμο της ριζικής αποκαπιταλιστικοποίησης, το μοναδικό δρόμο που οδηγεί στην Κοινωνική Ισότητα και στην Άμεση Δημοκρατία. Τα νέα Κοινωνικά Κινήματα που αναδύονται καθημερινά μέσα από τις πολιτικές διεργασίες σε ατομικό, συλλογικό και εθνικό επίπεδο στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο αυτή την κοινωνία προσπαθούν να διαμορφώσουν μέσα από νέους αυθεντικά κοινωνικούς θεσμούς από τα κάτω. Η μέχρι τώρα πορεία δείχνει πως αυτή η κοινωνική διεργασία ολοκληρώνεται σταδιακά στη μορφή των τοπικών, επαρχιακών, νομαρχιακών και περιφερειακών συνελεύσεων μέχρι τη στιγμή της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, η οποία και θα αλλάξει την οικονομική, κοινωνική και πολιτική αρχιτεκτονική της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό είναι το όραμα για την Άμεση Δημοκρατία, το οποίο συγκλονίζει ολόκληρο τον πλανήτη και χτίζει σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ όλων των επιμέρους κοινωνιών. Αυτή την κοινωνία φοβάται το καπιταλιστικό σύστημα και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτρέψει τη διαμόρφωσή της με τη βοήθεια όλων των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών θεσμών, αλλά και με τη βοήθεια της συστημικής εξουσιαστικής αριστεράς που έχει ταυτίσει την ύπαρξή της με το αστικό κοινοβούλιο είτε ως βολεμένη αντιπολίτευση είτε ως ‘αριστερή’ διαχείριση του καπιταλισμού.
Ο αστικός κοινοβουλευτισμός ως απάτη του κεφαλαίου σε βάρος της κοινωνίας και οι εκλογές ως ψευδαίσθηση των ψηφοφόρων πως αλλάζοντας τα πρόσωπα και τα κόμματα στο κοινοβούλιο και στην κυβέρνηση θα καλυτερέψουν τα πράγματα έχουν οριστικά χρεοκοπήσει και χρόνος για άλλες αυταπάτες δεν υπάρχει. Γι’ αυτό ας προσέλθουμε στις κάλπες της 17ης Ιούνη όχι ως οπαδοί των ‘μνημονιακών’ και ‘αντιμνημονιακών’ κομμάτων και διαπλεκόμενων εξουσιαστικών συμμοριών, αλλά ως δύναμη ανατροπής του παρακμασμένου καπιταλισμού και δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου, του κόσμου της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
Κάθε μεγάλο ταξίδι αρχίζει με το πρώτο μικρό βήμα, λέει η λαϊκή σοφία, γι’ αυτό ας κάνουμε όλοι όσοι κατανοούμε τώρα την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα αυτού του μεγάλου ταξιδιού προς την Αταξική Κοινωνία το πρώτο μικρό και τολμηρό βήμα και ας είμαστε βέβαιοι πως θα ακολουθήσουν πολλοί γιατί αυτό το ταξίδι η ανθρωπότητα είναι αποφασισμένη να το πραγματοποιήσει.

[1] Βλέπε σχετικά το προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι εκλογές ως ψευδαίσθηση και ως απάτη  

[2] Βλέπε αναλυτικά , Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό. ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 1012.

Τρίτη 8 Μαΐου 2012

ΤΟ ΣΟΚ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

ΤΟ ΣΟΚ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ


Γράφει ο Κώστας Λάμπος*

Η χθεσινή (06.05.2012) λαϊκή ετυμηγορία απόδειξε πως οι γνήσιες λαϊκές επαναστάσεις συντελούνται σε δόσεις αθόρυβα και αναίμακτα. Στις κάλπες και όχι στα οδοφράγματα ή στα χαρακώματα ο χιλιοπροδομένος Ελληνικός Λαός σμπαράλιασε, μέσα σε δώδεκα ώρες, το πολιτικό σύστημα του κεφαλαίου και αχρήστεψε τους κομματικούς εκφραστές του, μαζί με τους αχυράνθρωπους πολιτικάντηδες που το υπηρετούσαν.
Οι καθεστωτικές-μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού με κύριους εκφραστές το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ και την φασίζουσα Νέα Δημοκρατία εξουδετερώθηκαν πολιτικά γιατί αρνήθηκαν να δουν τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης και γιατί δεν θέλησαν να δουν το δρόμο που θα οδηγούσε τη χώρα έξω από αυτήν. Από την άλλη μεριά οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, με κύριους εκφραστές το ΚΚΕ, το ΣΥΡΙΖΑ, τη Δημοκρατική Αριστερά και τους λεγόμενους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, φώτισαν, η κάθε μια από διαφορετική σκοπιά και με διαφορετικό στόχο, μερικές μόνο πλευρές της κρίσης και περιορίστηκαν στην αντίληψη πως η χώρα θα μπορούσε να βγει από αυτήν με μόνη την αλλαγή των κομμάτων στην άσκηση κυβερνητικών καθηκόντων και με μια ‘αντιμνημονιακή πολιτική’, (λες και μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς μνημόνια και ΔΝΤ), αλλά και χωρίς καμιά σοβαρή αναφορά στο συστημικό χαρακτήρα της τοπικής και παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Το αποτέλεσμα αυτού του πολιτικού βαβελισμού και της συνεπαγόμενης ασάφειας και σύγχυσης, που εξυπηρετεί το σύστημα κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργαζόμενη κοινωνία, (συνεπικουρούντος και του καλπονοθευτικού νόμου, που αντικατάστησε τη μαφιόζικη εκλογική βία και νοθεία του καραμανλισμού με το μπόνους των σαράντα εδρών του μεταλλαγμένου πασοκισμού και των πενήντα εδρών του νεοκαραμανλισμού, στο πρώτο κόμμα), ήταν το εκλογικό σώμα να κονιορτοποιηθεί σε βαθμό που οι αντιμνημονιακές δυνάμεις να είναι ως σύνολο μια ετερόκλητη αριθμητική πλειοψηφία, αλλά ως δύναμη εξόδου από την κρίση να είναι ανήμπορη να λειτουργήσει ως κυβέρνηση της λαϊκής πλειοψηφίας που θα εφαρμόσει πολιτική εξόδου της χώρας από την κρίση.
Η πολιτική δύναμη που βρέθηκε προεκλογικά με τον καταγγελτικό πολιτικό της λόγο πιο κοντά στις αγωνίες των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και άφηνε να εννοηθεί πως είναι αποφασισμένη να οδηγήσει τη χώρα έξω από την κρίση, με τη συγκρότηση μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς», ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Παρά το γεγονός πως ό πολιτικός του λόγος, περιορίστηκε σε ένα αριστερό παλαιοκεϋνσιανισμό αναμειγμένο με πολλή σοσιαλδημοκρατία και λενινιστικό κρατισμό, δεν ήταν σαφής και παρά το γεγονός πως το μουσειακό ΚΚΕ αρνήθηκε τη συμμετοχή του σε μια τέτοια «κυβέρνηση της Αριστεράς», το εκλογικό σώμα πήρε το ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% και με 16,8% τον ανάδειξε, από τη θέση του πέμπτου στη θέση του δεύτερου κόμματος του αστικού κοινοβουλίου, σε κυβερνητική δύναμη.
Αυτή η επιλογή του ελληνικού λαού που δεν παρέλυσε μόνο την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και τους εκφραστές της, αλλά προκάλεσε ένα ισχυρό πολιτικό σοκ στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί του αφαίρεσε την άνεση της ομάδας πολιτικής διαμαρτυρίας και τον έβαλε μπροστά σε κυβερνητικές ευθύνες και μάλιστα στην κατεύθυνση της αριστερής κυβέρνησης. Η πρώτη αντίδραση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτει πως βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικού σοκ, αφενός γιατί γνωρίζει τις δυσκολίες που έχουν οι κυβερνητικές ευθύνες σε συνθήκες μανιακού καπιταλισμού και αφετέρου γιατί η «αριστερή κυβέρνηση» σε συνθήκες αστικού κοινοβουλευτισμού, που συνειδητά και κατά τη γνώμη μου απατηλά υποσχέθηκε, δεν μπορεί να συγκροτηθεί, παρά μόνο ως «αριστερή» διαχείριση του καπιταλισμού και συνεπώς σε βάρος της κοινωνίας. Αριστερή κυβέρνηση μπορεί μόνο μια αριστερή κοινωνία να συγκροτήσει και μάλιστα εκτός αστικού κοινοβουλευτισμού και με στρατηγικό στόχο την κατάργηση του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της Άμεσης Δημοκρατίας, αλλά κανένα κόμμα δεν ενδιαφέρεται για μια αριστερή κοινωνία ικανή να αυτοκυβερνιέται χωρίς κομματικούς πάτρωνες και βολευόμενους αντιπροσώπους.
Το σοκ του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ασφυκτικό από τη στιγμή που το σύστημα δια των βασικών εκπροσώπων του, δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ το καλούν να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας και να του προσφέρουν όχι απλά ψήφο ανοχής, αλλά και ψήφο εμπιστοσύνης, για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Μπορεί αυτή η ‘προσφορά’ να είναι υποκριτική, αλλά η αποκάλυψη της υποκρισίας προϋποθέτει την αποδοχή της προσφοράς στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και στη συνέχεια την καταγγελία της υποκρισίας ενώπιον του Ελληνικού Λαού.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο ΣΥΡΙΖΑ αντιδρά σπασμωδικά και με το βοναπαρτισμό του Τσίπρα, ζητά διέξοδο σε νέες εκλογές εκβιάζοντας το Λαό να του δώσει την πλειοψηφία για να μπορέσει να κυβερνήσει. Είναι προφανές πως ο ΣΥΡΙΖΑ νοιώθει ήδη άβολα στη θέση του κυβερνητικού κόμματος και μάλλον η ηγεσία του ζητά να αποφύγει το πικρό ποτήρι της πολιτικής διαχείρισης του καπιταλισμού και του συνομιλητή της Μέρκελ και της Λαγκάρντ. Ο Λαός όμως του έδωσε εντολή να κυβερνήσει τώρα και όχι αύριο. Ο Λαός αν ήθελε ένα νέο Βοναπάρτη θα του έδινε ψήφο αυτοδυναμίας και όχι εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση σύνθεσης δυνάμεων για την έξοδο από την κρίση. Του έδωσε τη δυνατότητα να τολμήσει μια αριστερή πορεία με αντικαπιταλιστικό στίγμα και προοπτική την Άμεση Δημοκρατία, για την οποία μάλιστα προπαγανδιστικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ως μια ‘αριστερά από τα πάνω’ έκανε κάποιες αφηρημένες αναφορές, υποθέτω κάτω από την πίεση της συνιστώσας του, «Κίνηση Ενεργών Πολιτών για την Άμεση Δημοκρατία» υπό την ηγεσία της εμβληματικής προσωπικότητας του Μανώλη Γλέζου, τον οποίο μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ τον έβαλε και πολύ καλά έκανε στο ηγετικό του κάδρο δίπλα στον Τσίπρα.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κάνει πίσω ούτε να εκτεθεί «δια του στρίβειν μέσω των εκλογών». Εκείνο που του απομένει είναι να περάσει στην επίθεση και να ξεκαθαρίσει τους στρατηγικούς πολιτικούς στόχους του, να συγκροτήσει κυβέρνηση από προσωπικότητες ευρείας κοινωνικής αποδοχής που συμφωνούν με το πρόγραμμά του, να δεσμεύσει τα άλλα κόμματα με ένα ‘ελάχιστο κοινό πρόγραμμα’, να αξιοποιήσει το πολιτικό αισθητήριο και την πολιτική σοφία του Μανώλη Γλέζου και να τον προτείνει για τη θέση του πρωθυπουργού. Στη συνέχεια να καλέσει τον Ελληνικό Λαό να συγκροτηθεί σε μια Αριστερά από τα κάτω και να εγγυηθεί ο ίδιος ο Λαός την ομαλή πορεία της χώρας για την έξοδο από την κρίση, για την θεσμική και τη δομική υπέρβαση του καπιταλισμού και τη σταδιακή εγκαθίδρυση της Λαϊκής Εξουσίας με τη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και με προοπτική την Αταξική Κοινωνία. Αυτό δεν θα ήταν μόνο η χαριστική βολή κατά των δυνάμεων της συντήρησης και της αντίδρασης, αλλά θα ήταν και το ισχυρότερο μήνυμα που θα μπορούσε να στείλει η Ελλάδα όχι μόνο στους Λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Και ο Ελληνικός Λαός επέλεξε αυτό το μήνυμα να το στείλει ΤΩΡΑ και ΠΑΝΤΟΥ ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν το τολμήσει τώρα, που οι δυνάμεις της συντήρησης και της αντίδρασης είναι ακόμα στο καναβάτσο και οι προπονητές τους, ντόπιοι και ξένοι, έχουν υποστεί vertigo, θα χαθεί μια ακόμα ευκαιρία να ξεριζωθεί αριστερά και σύριζα η αιτία της κρίσης και ο καρκίνος της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας, για να μπει τέλος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η ιστορία διδάσκει πως κάθε αναποφασιστικότητα, όπως και κάθε ήττα της αριστεράς δεν οδηγεί παρά στο φασισμό που περιμένει την κοινωνία στη γωνία, πράγμα που τελικά σώζει το σύστημα και φυσικά της χρεώνεται.
Ας το τολμήσει λοιπόν και ας μη ζητάει προσχήματα. Ας εμπιστευθεί το Λαό που του έδωσε τη δύναμη να τολμήσει.
________________________
Ο Κώστας Λάμπος είναι ο συγγραφέας των βιβλίων:
Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση, Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009 και
Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.



Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2012

ΙΣΤΟΣ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ

ΙΣΤΟΣ. ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ

Οι ανάγκες των ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας κινούν, εκατομμύρια χρόνια, την ιστορία από το απλό στο σύνθετο, από το υπάρχον στο καλύτερο, από το Παρελθόν στο Μέλλον.
Σήμερα η ανθρωπότητα είναι αιχμάλωτη ενός χαοτικού, σπάταλου και απάνθρωπου οικονομικοκοινωνικού συστήματος που καταστρέφει τη Φύση, καταδικάζει τα 9/10 της ανθρωπότητας στην εξαθλίωση, υποβαθμίζει τον πολιτισμό και υπονομεύει τις προοπτικές της ίδιας της ζωής στον πλανήτη. Σήμερα η ανθρωπότητα απειλείται από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, η οποία κρύβεται πίσω από την αστική δημοκρατία και τα κόμματα που την υπηρετούν
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, όπως και σε κάθε αντίστοιχη στο παρελθόν, οι εργαζόμενοι, οι κοινωνίες, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οργανώνουν την αντίστασή τους και τον αγώνα τους για ένα καλύτερο κόσμο χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.
Η μέχρι τώρα ιστορική εμπειρία των εργαζόμενων τους διδάσκει πως η αναμέτρησή τους με το σύστημα δεν μπορεί να γίνει στο πεδίο της βίας, αλλά στο πεδίο των θεσμών. Έτσι απέναντι στους καπιταλιστικούς θεσμούς που γεννάνε και αναπαράγουν την ανισότητα, την ανελευθερία, τον ανταγωνισμό, το ρατσισμό, το φασισμό, τη φτώχεια, την ανεργία, τον πόλεμο και την καταστροφή της Μάνας-Φύσης, οι τοπικές κοινωνίες, η μια μετά την άλλη αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες να απαγκιστρωθούν από τους καπιταλιστικούς θεσμούς και στη θέση τους να βάλλουν θεσμούς ισότητας, αλληλεγγύης, ελεύθερης δημιουργικής έκφρασης, ενότητας και κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με στόχο τη μετακίνηση των τοπικών κοινωνιών, των Λαών και των Εθνών, της ανθρωπότητας συνολικά, προς την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Στον κόσμο ολόκληρο αυτό το Κίνημα των τοπικών Κοινωνιών αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια με γρήγορους ρυθμούς και με τη μορφή των διάφορων Δικτύων, βασική φιλοσοφία των οποίων είναι ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
Και στην Ελλάδα αναπτύσσεται ραγδαία το Κίνημα των τοπικών Κοινωνιών και το Χαϊδάρι δεν μπορούσε να μην μπει στο δρόμο της ιστορίας και της αγωνιστικής παράδοσής τους. Γι’ αυτό ένας κύκλος δεκάδων Πολιτών της Πόλης μας, πήραμε την πρωτοβουλία και συγκροτήσαμε το Δίκτυο ΙΣΤΟΣ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ. Δεκάδες είναι κιόλας τα μέλη του και εκατοντάδες οι ενδιαφερόμενοι να συμμετάσχουν σ’ αυτή την προσπάθεια, κι’ ελπίζουμε ο ΙΣΤΟΣ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ να γίνει ο χώρος αλληλέγγυας συνάντησης και συνεργασίας όλων των Χαϊδαριωτών που είναι αποφασισμένοι να μην σταθούν με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στη συμφορά που τους φέρνει η καπιταλιστική βαρβαρότητα και η αδιαφορία των κρατικών και δημοτικών αρχών.
Η πρώτη μας κίνηση είναι η επαναχρησιμοποίηση των χώρων του «Δημαρχείου Γιαχνή», που βρίσκεται στην οδό Κουμουνδούρου, πλησίον της εκκλησίας «Κοίμηση της Θεοτόκου» (Παναγίτσα) στην Ιερά Οδό, στους οποίους θα στεγαστεί ο ΙΣΤΟΣ και η ΧΑΪΔΑΡΙΩΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.
Τις επόμενες μέρες θα προχωρήσουμε όλοι μαζί στην ταξινόμηση των προβλημάτων που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και στη συγκρότηση αντίστοιχων επιτροπών αλληλεγγύης στις οποίες καλούμαστε να συμμετάσχουμε όλοι, ως δότες και ταυτόχρονα ως λήπτες της δικής μας αλληλέγγυας δράσης και προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών, χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος και χωρίς την ταπείνωση της υποκριτικής «φιλανθρωπίας» εξουσιαστικών και υπηρετικών θεσμών που βρίσκονται στην υπηρεσία των δυνάμεων που είναι υπεύθυνες για τη σημερινή κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας και της πατρίδας μας.
Για τη συμμετοχή στον ΙΣΤΟ υπάρχει μόνο ένας όρος και είναι αυτός της συμμετοχής μας ως Πολίτες, Έλληνες και Αλλοδαποί και όχι ως εκπρόσωποι θεσμών, ιδεολογικών πεποιθήσεων και θρησκευτικών δοξασιών ή άλλων διακρίσεων.
Άμεσοι στόχοι:
α) Ανίχνευση των άμεσων κοινωνικών προβλημάτων και πρωτοβουλίες για συμπολίτες μας που βρίσκονται σε άμεση ανάγκη και το κράτος, ή ο Δήμος λόγω της ανεπάρκειάς τους αδυνατούν να τις καλύψουν
β) Νομικές, ιατρικές, οικονομικές (λογιστικές) και άλλες συμβουλές (προσφέρονται άμεσα).
Δευτερεύοντες στόχοι:
α) Ανταλλακτικά παζάρια (χωρίς χρήματα)
β) Τράπεζα χρόνου
γ) Επιμόρφωση
δ) Παραγωγή – Κατασκευή προϊόντων (σαπούνι, μπύρα, γιαούρτι κ.λπ)
ε) Ψυχαγωγία
στ) Μαθήματα κάθε είδους
ζ) Ενισχυτική διδασκαλία σε μαθητές  κ.λπ.
Η επεξεργασία είναι ανοικτή στις ανάγκες και στις δυνατότητές μας και θα διευρύνεται ανάλογα με τη συμμετοχή και τη δράση μας. Δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί, ούτε θεόσταλτοι σωτήρες και γι’ αυτό μόνοι μας, όχι χωριστά, αλλά συλλογικά και οργανωμένα θα νετιμετωπίσουμε την κρίση και  θα λύσουμε σουμε τα προβλήματά μας.


«Η σημαντική δουλειά για να προχωρήσει προς την πρόοδο ο κόσμος δεν είναι υπόθεση πεφωτισμένων και τέλειων ανθρώπων» (George Eliot)

«Πρέπει να χτίσουμε μια νέα συμμαχία. Δεν έχει μείνει κανείς για να του απευθύνουμε αιτήματα. Είμαστε εμείς αυτοί που περιμέναμε και πρέπει να δημιουργήσουμε αυτό που ζητάμε» (Άντζελα  Ντέιβις)

«Το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινάει πάντα με το πρώτο μικρό βήμα». Λαϊκή παροιμία

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ
5 Ιανουαρίου 2012