Γερμανικές εκλογές, ελληνικές και ευρωπαϊκές αγωνίες

Γερμανικές εκλογές, ελληνικές και ευρωπαϊκές αγωνίες

(Ανάλυση των αποτελεσμάτων των πρόσφατων γερμανικών εκλογών και η σημασία τους για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Το ειδικό οικονομικό βάρος της Γερμανίας της επιτρέπει, στις σημερινές συνθήκες της κεφαλαιοκρατούμενης ΕΕ, να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το ευρωπαϊκό Γίγνεσθαι και να υπαγορεύει τις πολιτικές εξελίξεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επιρροή της σε χώρες, όπως η Ελλάδα, που έχουν καχεκτική οικονομία κύρια εξαιτίας της εξάρτησής τους από τις μητροπόλεις του Βορά και ειδικότερα από τη Γερμανία, η εκδικητική σκληρότητα της οποίας παίρνει τα χαρακτηριστικά ενός ακραίου μακιαβελισμού. Για τους παραπάνω λόγους οι εκλογές στη Γερμανία αποκτούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες γιατί συνδέονται με την προσμονή αλλαγής της στάσης της Γερμανίας προς το καλύτερο γι’ αυτές και για την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη. Μέσα σε αυτό το κλίμα έγιναν οι τελευταίες εκλογές στη Γερμανία. Ας δούμε το αποτέλεσμα και αποκρυπτογραφώντας το λεγόμενο ‘λαϊκό μήνυμα’ να κατανοήσουμε τη σημασία του για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο.

Όλες οι προεκλογικές μετρήσεις έδειχναν πως το αποτέλεσμα θα ήταν κάπως διαφορετικό από αυτό που τελικά ήταν. Η πλειοψηφία των ερευνητών της κοινής γνώμης και των εκλογέων περίμεναν:

1.      Μια κάποια μείωση της δύναμης του εθνικιστικού, συντηρητικού κεντροδεξιού συνασπισμού (CDU, CSU, FDP) που αποσταθεροποιεί την ΕΕ επειδή επιδιώκει μια γερμανική Ευρώπη και σταδιακά οδηγεί σε απομόνωση τη Γερμανία και

2.      Μια σχετική αύξηση της δύναμης του κεντροαριστερού σχηματισμού (SPD, Die Grünen και Die Linke ), που αντιλαμβάνεται και επιδιώκει μια καπιταλιστική μεν αλλά ευρωπαϊκή Γερμανία, αν σημαίνουν κάτι αυτές οι έννοιες γενικά και για το γερμανικό εκλογικό σώμα ειδικότερα.

Φαινόταν αναμενόμενο ότι το εκλογικό σώμα θα καταδίκαζε την στενοκομματική και αλαζονική πολιτική του συντηρητικού κυβερνητικού σχηματισμού και θα αντιμετώπιζε διαφορετικά και μακροπρόθεσμα το μέλλον της ίδιας της Γερμανίας, το οποίο μακροπρόθεσμα απειλείται από τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των πλεονασμάτων στον ευρωπαϊκό Βορά και των ελλειμμάτων στον ευρωπαϊκό Νότο. Πρόκειται για μια πολιτική της συντηρητικής εκτροπής της ΕΕ που οδηγεί στην απόκλιση μεταξύ των χωρών μελών της ΕΕ κόντρα στην πολύδιατυμπανισμένη πολιτική σύγκλισης που είχε επιλέξει τις τελευταίες δεκαετίες η ΕΕ με στόχο την προώθηση της ιδέας των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Μεσο-μακροπρόθεσμα αυτή η πολιτική, αν δεν ανακοπεί με πανευρωπαϊκής εμβέλειας πρωτοβουλίες από τα κάτω[1] θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη πτώση των λαϊκών εισοδημάτων και συνεπώς στη μείωση της ενεργού ζήτησης σε πανευρωπαϊκή κλίμακα που θα οξύνουν και θα γενικεύσουν την ύφεση. Παραπέρα θα οδηγήσει στη σταδιακή μείωση των γερμανικών εξαγωγών και συνεπώς σε ύφεση της γερμανικής οικονομίας, με όλες τις επακόλουθες συνέπειες, αλλά και στην περαιτέρω αποδυνάμωση του Ευρώ απέναντι στο δολάριο και συνεπώς σε κρίση, ίσως και σε διάλυση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετατρέποντας για μια ακόμα φορά την Ευρώπη σε πεδίο καταστροφικών πολεμικών συγκρούσεων με ωφελημένους τους εξωευρωπαϊκούς νικητές ‘συμμάχους’ και ηττημένους τους Ευρωπαίους και την ιδέα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Βέβαια το εκλογικό σώμα καταδίκασε αυτή την ακραία πολιτική αποκλείοντας το Κόμμα των Ελευθεροδημοκρατών (FDP) και την αντιευρωπαϊκή Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) από την ομοσπονδιακή βουλή και ενίσχυσε τις δυνάμεις που θα μπορούσαν να σχηματίσουν έναν, ας τον πούμε ‘κεντροαριστερό’ συνασπισμό (SΡD, Die Grünen και Die Linke), με περισσότερη προσήλωση στην ιδέα της ΕΕ και των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Προφανώς αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε, όπως διαμορφώθηκε, γιατί:

1.      Η φοβική εθνικιστική προπαγάνδα, αλλά και η ιστορική μνήμη έπεισε το εκλογικό σώμα να απομακρύνει από το κοινοβούλιο το επιπόλαιο, εμπαθές και ακραίο FDP, να μην επιτρέψει την είσοδο στο κοινοβούλιο της αντιευρωπαϊκής Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD και να αντιμετωπίσει την κυρία Μέρκελ ως εγγυητή σταθερότητας της Ενωμένης Ευρώπης, χωρίς ωστόσο να της δώσει και την απόλυτη πλειοψηφία, αναγκάζοντάς την να περιορίσει τη γερμανική αλαζονεία έναντι των άλλων χωρών μελών της ΕΕ. Με αυτό το αποτέλεσμα άνοιγαν προοπτικές για κυβέρνηση ‘κεντροαριστερού συνασπισμού’, ή για κυβέρνηση συμμαχίας μεταξύ CDU-CSU και ενός από τα τρία άλλα κόμματα του κοινοβουλίου, με επικρατέστερη αυτή της ‘μεγάλης συνεργασίας’, η οποία τελικά βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση, χωρίς πολλές καλές υποσχέσεις.

2.      Αν και τα κόμματα της λεγόμενης ‘κεντροαριστεράς’ (SΡD, Die Grünen και Die Linke) δεν έπεισαν, επειδή δεν προσφέρθηκαν να συνεργαστούν για μια διαφορετική πολιτική της Γερμανίας που θα έθετε τόσο τη Γερμανία, όσο και την ΕΕ σε προοδευτική κατεύθυνση και τροχιά, ανεξάρτητη από τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και από τον αμερικανισμό[2], δηλαδή τον αμερικανικό ηγεμονισμό, εν τούτοις το εκλογικό σώμα επέλεξε αυτή την εκδοχή, ως απάντηση στην αλαζονική πολιτική της Μέρκελ έναντι των άλλων χωρών μελών της ΕΕ , αλλά και των θεσμών και των οργάνων της ΕΕ. Δυστυχώς όμως αυτά τα κόμματα που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν την επιλογή του εκλογικού σώματος αρνήθηκαν την πρόκληση, γιατί, όπως άλλωστε συμβαίνει σχεδόν παντού, τα σοσιαλδημοκρατικά και τα αριστερά κόμματα δεν κατάφεραν ακόμα να ξεπεράσουν το ‘μεγάλο σχίσμα’ του τέλους του 19^ου αιώνα, που τα κάνει να εχθρεύονται μεταξύ τους περισσότερο από όσο εχθρεύονται τα κόμματα του μεγάλου κεφαλαίου.

Έτσι όμως χάθηκε μια ακόμα ευκαιρία για μια αισιόδοξη προοπτική των ευρωπαϊκών και των παγκόσμιων εξελίξεων. Ας ελπίσουμε πως δεν ήταν η τελευταία, αλλά γι’ αυτό χρειάζεται τα εκλογικά σώματα να μπορέσουν να πάψουν να είναι περιφερόμενο κομματικό κοπάδι και αντικείμενο του πολιτικού μάρκετινγκ και να γίνουν αυτενεργό υποκείμενο της ιστορίας τους και δημιουργοί του μέλλοντός τους. Δύσκολη υπόθεση, αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική στον 21^ο αιώνα, αν θέλουμε να μην ξαναζήσουμε σε οξύτερη μορφή τις θηριωδίες του 19^ου και του 20^ου αιώνα.

Φαίνεται πως τα συμφέροντα του γερμανικού κεφαλαίου, όπως αυτά εκφράζονται πολιτικά με το δόγμα της κυρίας Μέρκελ για μια γερμανική Ευρώπη κόντρα σε μια ευρωπαϊκή Γερμανία στα πλαίσια μιας προοδευτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αδιαφορούν για μια ακόμα φορά για τις μελλοντικές περιπέτειες του γερμανικού λαού και των λαών των άλλων χωρών της Ευρώπης. Αυτή η πολιτική μπορεί να κατανοηθεί, κατά τη γνώμη μου, μόνο ως νεογερμανισμός[3] που ρίχνει γέφυρες προς τον αμερικανισμό με στόχο ένα αμερικανογερμανικό[4] διακανονισμό των σφαιρών επιρροής στην ευρύτερη περιοχή, προσφέροντας ως αντάλλαγμα, τι άλλο παρά, τη διάλυση της Ευρωζώνης και της ΕΕ, οι οποίες θα μπορούσαν ίσως κάποια στιγμή, υπό την πίεση των ευρωπαϊκών προβλημάτων και των ευρωπαϊκών λαών, να αλλάξουν τον προσανατολισμό της ΕΕ σε αυτόνομη προοδευτική κατεύθυνση και να τορπιλίσουν το όραμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού.

Αυτή η αναγκαιότητα δεν αφορά μόνο τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού της Ευρώπης και δεν αποτελεί την αναγκαία και ικανή προϋπόθεση μόνο για την επαναφορά της Ευρώπης στις αγωνιστικές παραδόσεις και στα οράματά της για μια ενωμένη προοδευτική Ευρώπη και για ένα δημοκρατικό και ειρηνικό κόσμο, αλλά αποτελεί οικουμενικό όραμα που, όπως παρατηρεί ο αμερικανός συγγραφέας Jeremy Rifkin στο βιβλίο του «ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΝΕΙΡΟ. Πως το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον επισκιάζει αθόρυβα το αμερικανικό όνειρο». Αφού ο Rifkin διαπιστώνει ότι «το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου…και δυστυχώς μεταμορφώνεται σταδιακά σε πολιτισμό του θανάτου»[5] καταλήγει ότι το ευρωπαϊκό όραμα «αρμόζει πολύ περισσότερο με το επόμενο στάδιο του ανθρώπινου ταξιδιού και υπόσχεται να προσφέρει στην ανθρωπότητα την παγκόσμια συνείδηση που αντιστοιχεί στην όλο και πιο διασυνδεόμενη και παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία. Το ευρωπαϊκό όραμα τοποθετεί…, τις οικουμενικές αξίες και τα δικαιώματα της Φύσης πάνω από τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και την παγκόσμια συνεργασία πάνω από τη μονομερή άσκηση της ισχύος»[6]. Είναι τραγικό το γεγονός ότι, ενώ η ίδια η αμερικανική κοινωνία και η ανθρωπότητα ολόκληρη περιμένουν από την Ευρώπη να σταθεί, όπως πάντα πρωτοπόρος στην παραπέρα ασφαλή και προοδευτική πορεία της ανθρωπότητας, η Γερμανία παρακάμπτει τις παρακαταθήκες των Kant, Schiller, Humboldt, Hegel, Goethe, Beethoven, Marx, Liebknecht, Luxemburg, Einstein, Planck και εκατοντάδων άλλων προγενέστερων και μεταγενέστερων κορυφαίων στοχαστών και επιστημόνων, αλλά και κορυφαίων ευρωπαϊστών πολιτικών, όπως οι Konrad Adenauer, ο Willy Brandt και ο Helmut Schmidt, ακόμα και ο μέντορας της Μέρκελ Helmut Kohl και λοξοκοιτάζει προς το τρίτο Ράιχ και εγκλωβισμένη σ’ ένα επικίνδυνο εθνικιστικό ναρκισσιστικό ένστικτο του θανάτου, φρενάρει, ως νεογερμανισμός-μερκελισμός, τις ευρωπαϊκές και τις παγκόσμιες εξελίξεις προς ένα καλύτερο κόσμο.

Είναι προφανές πως η τρέχουσα μεγάλη και γενικευμένη κρίση παρακμής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου σηματοδοτεί την αναζήτηση για μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα, πέρα κι’ έξω από τον καπιταλισμό με κατεύθυνση έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης. Το κέντρο του καπιταλισμού, ο σκληρός πυρήνας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να επιβραδύνει την κατάρρευσή του αντιμετωπίζοντας αποσπασματικά την κρίση παρακμής του. Έτσι οι ΕΠΑ μιλούν για ευρωπαϊκή κρίση και κρίση του Ευρώ. Η Κίνα μιλάει για κρίση της δυτικής βιομηχανίας και συνεπώς για κρίση της Δύσης γενικά. Η Γερμανία ανακαλύπτοντας και δαιμονοποιώντας το ‘μαύρο πρόβατο’ της ΕΕ, άρχισε να μιλάει για κρίση δημοσιονομικής διαχείρισης της Ελλάδας, για να καταλήξει να παραδεχτεί την ύπαρξη κρίσης σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά παίρνει μέτρα προστασίας της γερμανικής οικονομίας από την παγκόσμια κρίση που όλο και μεγαλώνει και πλησιάζει απειλητικά και τη γερμανική οικονομία. Είναι επίσης προφανές πως πρόκειται για μια κρίση ακραίας υπερσυσσώρευσης του παγκόσμιου πλούτου στα ταμεία μιας παγκόσμιας εξουσιαστικής μειοψηφίας που πιστεύει πως έτσι θα διασωθεί η ίδια και θα ανασυγκροτήσει τον καπιταλισμό στη μορφή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, της φασίζουσας Νέας Τάξης Πραγμάτων και της σκοτεινής παγκόσμιας κυβέρνησης.

Η ανάλυση της λεγόμενης ελληνικής κρίσης αποκαλύπτει ότι αυτή προκλήθηκε από τον πακτωλό των καταχρηστικών δανείων και της ληστρικής οικονομικής διαπλοκής με πρωταγωνιστές τα μεγάλα οικονομικά και τραπεζικά συγκροτήματα και τις κυβερνήσεις των μητροπολιτικών κέντρων του καπιταλισμού με αυτές των εξαρτημένων χωρών, στην προσπάθειά τους να πουλήσουν τα προϊόντα τους, για να αντιμετωπίσουν τη δική τους κρίση υπερπαραγωγής ουσιαστικά άχρηστων προϊόντων κερδοσκοπίας, εξουσίας και κυριαρχίας, όπως όπλων, αυτοκινήτων, ειδών πολυτελείας κ.λπ. κ.λπ. Αποκαλύπτεται επίσης πως σε μεγάλο βαθμό η λεγόμενη ‘ελληνική κρίση’, εντάσσεται στη στρατηγική ελέγχου των οικονομιών και κύρια των κοιτασμάτων ορυκτών καυσίμων της περιοχής από το σκληρό πυρήνα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, υπό τη συνδιαχείριση της τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ). Έτσι όμως αποκαλύπτεται πως ο πυρήνας της παρακμιακής κρίσης του καπιταλισμού σχετίζεται με την σταδιακή εξάντληση των ορυκτών καυσίμων πάνω στα οποία είναι δομημένος ο καπιταλισμός και ότι η διευθέτηση της ‘ελληνικής κρίσης’ με τη μορφή αλλεπάλληλων ‘προγραμμάτων λιτότητας’ και των νέων δανείων σε δόσεις, προχωράει παράλληλα με μεταρρυθμίσεις που οδηγούν στην κινεζοποίηση της εργασίας, στην εξευτελιστική αποεθνικοποίηση-απαλλοτρίωση των εθνικών υποδομών και του εθνικού πλούτου και θα ολοκληρωθεί με την οριστική εκχώρηση σε μητροπολιτικές κοινοπραξίες των κοιτασμάτων των ορυκτών καυσίμων της Ελλάδας και της ευρύτερης περιοχής.

Με αυτή την έννοια οι γερμανοελληνικές σχέσεις θα είναι σχέσεις επικυρίαρχης δύναμης προς προτεκτοράτο. Το αν αυτό θα είναι αμιγώς γερμανικό ή αμερικάνικο ή μικτό, ή διαμελισμένο προτεκτοράτο θα εξαρτηθεί από την τελική έκβαση της σύγκρουσης ή της τύπου Γιάλτας νέας συμφωνίας μεταξύ δολαρίου και ευρώ. Υπάρχει βέβαια και ‘ο ξενοδόχος’, οι δυνάμεις της Εργασίας της Επιστήμης και του Πολιτισμού που στο βαθμό που θα κατανοούν τα σχέδια για τη νέα φασιστική τάξη πραγμάτων στον ίδιο βαθμό θα εμποδίζουν την εφαρμογή τους μέχρι να τα ανατρέψουν οριστικά και να απαλλαγούν, μια και καλή και για πάντα, από το οικονομικό σύστημα της ανισότητας, του ανταγωνισμού, της εχθρότητας και της καταστροφής.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα δείχνουν τις συνέπειες της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει κύρια η Γερμανία στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Συγκεκριμένα και όσον αφορά στην Ελλάδα, αυτή η πολιτική οδήγησε :

1.      Περίπου δύο εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία, χωρίς καμιά προοπτική να ξαναμπούν στην παραγωγική διαδικασία.

2.      Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους σε συνθήκες επισφαλούς εργασίας που σημαίνει διπλασιασμό του εργάσιμου χρόνου με μείωση στο 50% της αμοιβής της εργασίας τους.

3.      Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους σε καθεστώς ανασφάλιστης και κακοαμειβόμενης μερικής απασχόλησης ή/και μαύρης παράνομης εργασίας και σε συνθήκες εργοδοτικής και κρατικής τρομοκρατίας.

4.      Το 65% της νεολαίας στη μακροχρόνια ανεργία.

5.      Στη διάλυση, για μια ακόμα φορά, όλων των υποδομών και θεσμών κοινωνικής πρόνοιας, όπως υγεία, πεδία, ασφάλεια του πολίτη, ανεργία, συνταξιοδοτικά ταμεία με αποτέλεσμα τη δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και την ταυτόχρονη αύξηση της εγκληματικότητας και των αυτοκτονιών.

6.      Δεκάδες χιλιάδες νέους επιστήμονες στη μετανάστευση με στόχο την απλή επιβίωση.

7.      Εκατοντάδες χιλιάδες μικρούς και μεσαίους ελεύθερους επιχειρηματίες στη χρεοκοπία, στην ανεργία και συνεπώς στον εκπρολεταρισμό.

8.      Στη διάλυση αντί της ορθολογικής μεταρρύθμισης της Δημόσιας Διοίκησης και στην αντικατάστασή της από συμβούλους τύπου Goldman Sachs, κομματικών ή/και ακριβομισθωμένων Golden Boys ειδικού σκοπού.

9.      Στην μεθοδικά και σκόπιμα υποτιμημένη ιδιωτικοποίηση των εθνικών υποδομών, κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων, του φυσικού, ορυκτού και οικονομικού πλούτου της χώρας.

10.  Στην καταχρηστική υπερχρέωση της χώρας με τοκογλυφικούς όρους, για την υποτιθέμενη εξυγίανση του ληστρικού και αντιαναπτυξιακού τραπεζικού συστήματος.

11.  Στην ακατανόητη από πλευράς διεθνούς δικαίου, αλλά και από ηθικής-ανθρωπιστικής πλευράς[7], άρνηση εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα[8], δηλαδή, άρνηση της επιστροφής του κατοχικού δανείου και των οφειλόμενων πολεμικών αποζημιώσεων για τις καταστροφές που προκάλεσε η ναζιστική θηριωδία[9],. το ύψος των οποίων, (ανέρχεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια και με τους νόμιμους τόκους ξεπερνούν το ένα τρισεκατομμύριο Ευρώ[10]), θα ήταν αρκετό για να οδηγήσει την Ελλάδα σε σύγκλιση με τις άλλες χώρες της ΕΕ.

12.  Στη φυγάδευση επιχειρήσεων και καταθέσεων που στέγνωσαν τα δημόσια ταμεία και μηδένισαν τη ρευστότητα που ανάγκασε την οικονομία της χώρας να φθίνει συνεχώς στα πλαίσια μιας καλπάζουσας ύφεσης, καταγράφοντας μείωση του ΑΕΠ μεγαλύτερη του 25% μέσα στα τρία-τέσσερα τελευταία χρόνια.

13.  Στην προστασία των μεγάλων κρατικοδίαιτων ιδιωτικών επιχειρήσεων και ελίτ που δεν αποδίδουν τους οφειλόμενους φόρους και τις οφειλόμενες εισφορές στα διάφορα δημόσια και ασφαλιστικά ταμεία.

14.  Στην ασυδοσία του νεορθόδοξου, φονταμενταλιστικού και εξουσιαστικού σκοταδισμού, της ζάπλουτης κρατικής εκκλησίας, του άπληστου δημοσιοϋπαλληλοποιημένου κλήρου και του πλήθους των παραπλανημένων, φανατισμένων και πολιτικά συντηρητικοποιημένων ‘πιστών’ που ουσιαστικά έχουν καταντήσει την Ελληνική Δημοκρατία σε ένα θεοκρατικό κράτος που συναγελάζεται με απατεώνες, ρατσιστές και φασίστες.

15.  Στην ασυλία της ασύδοτης μαζικής διαπλοκής ιδιωτικών (ελληνικών και ξένων) συμφερόντων με μιζοδότες, πρωταγωνιστές τις γερμανικές εταιρίες και μιζοαποδέκτες τη δημόσια και πολιτική γραφειοκρατία, που στραγγαλίζει κάθε σοβαρή επενδυτική πρόθεση στην πραγματική οικονομία.

16.  Στην υποκατάσταση του ρόλου του κράτους από παραστρατιωτικές, παραοικονομικές, παραπολιτικές, σκοταδιστικές και πατριδοκάπηλες συμμορίες που λυμαίνονται την κοινωνία πουλώντας προστασία, εκδούλευση και υποσχέσεις για ένα ‘ηθικότερο καπιταλισμό’ μέσω μιας υποτιθέμενης ‘πατριωτικής’ ή ‘αριστερής’ διαχείρισης, ακόμα και παραδείσους για μια ανύπαρκτη ‘μετά θάνατο ζωή’ και τέλος

17.  Στην παραχώρηση καίριων κυβερνητικών δραστηριοτήτων και αποφάσεων στους εκπροσώπους των ‘δανειστών’ με συνέπεια τον περιορισμό της εθνικής ανεξαρτησίας με απρόβλεπτες ακόμα συνέπειες για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Όλα αυτά τα συνειδητά και σκόπιμα αποτελέσματα της εξάρτησης, της ‘πολιτικής λιτότητας’ και πολλών χιλιάδων άλλων ιδιοτήτων του καθυστερημένου, εξαρτημένου και κομπραδόρικου ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού[11] ξεχαρβάλωσαν, αντί να εξορθολογήσουν, την όποια οικονομία και κατάστρεψαν τον κοινωνικό ιστό οδηγώντας την ελληνική κοινωνία στο απόλυτο αδιέξοδο. Παράλληλα αποδυνάμωσαν την ήδη καχεκτική αστική δημοκρατία, απαξίωσαν το αστικό κοινοβούλιο και χάρη στο σάπιο κομματικό σύστημα και στην ουσιαστική πολιτική σιωπή της ‘κωφάλαλης’ παραδοσιακής συστημικής αριστεράς, η ελληνική κοινωνία οδηγήθηκε στη μαζική ανασφάλεια, απογοήτευση και κατάθλιψη με αποτέλεσμα την δημιουργία κενού εξουσίας, εξαιτίας της παράλυσης και αδυναμίας του επίσημου αστικού κράτους να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες της κοινωνίας. Αυτό το κενό εξουσίας οι ντόπιες και ξένες κυρίαρχες ελίτ φροντίζουν να το καλύψει το ένα ή το άλλο δημιούργημά τους, με τη μορφή του νεοναζιστικού παρακράτους, πριν προλάβουν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με τα νέα κοινωνικά κινήματα να το καλύψουν με αυτοοργάνωση, αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και δομές αυτοδιαχειριζόμενης και αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας[12].

Γίνεται φανερό πως η γερμανική πολιτική, είτε ως καϊζερισμός, είτε ως ναζιστικός γερμανισμός, είτε ως κοινοβουλευτικός νεογερμανισμός-μερκελισμός, που καθορίζεται από τις στημένες και ελεγχόμενες από τα μεγάλα γερμανικά κεφαλαιοκρατικά συγκροτήματα και τα υπηρετικά τους ΜΜΕ, εκλογικές τελετουργίες, υπήρξε διαχρονικά μοιραία για την Ελλάδα. Η προσδοκία πως μια κυβέρνηση κεντροαριστεράς, (SPD, DIE GRÜNEN με ή χωρίς DIE LINKE), θα ήταν προτιμότερη για την Ελλάδα δεν ευοδώθηκε. Αλλά και η προσδοκία πως μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού, (CDU και SPD) θα μετριάσει κάπως τη γερμανική πολιτική υπέρ της Ελλάδας δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κι’ αυτό όχι τόσο η κυρία Μέρκελ βγήκε ενισχυμένη από τις εκλογές, όσο γιατί και τα δύο κόμματα μπορούν να κυβερνούν ή να συγκυβερνούν στη λογική των λεγόμενων γερμανικών συμφερόντων, όπως αυτά τα αντιλαμβάνεται το μεγάλο γερμανικό κεφάλαιο και όχι ο εργαζόμενος γερμανικός λαός, ο οποίος κατατρομοκρατημένος πως θα χάσει τη δουλειά του, αν αποκτήσουν δουλειά οι εργαζόμενοι του ευρωπαϊκού Νότου, νομίζει πως σιγουρεύει το μέλλον του παρέχοντας πολιτική υποστήριξη σε δεξιές και ακροδεξιές πολιτικές. Το αποτέλεσμα είναι το γνωστό, πως η καταστροφή που ακολουθεί εξαιτίας τέτοιων πολιτικών δεν σώζει ούτε τους γερμανούς εργαζόμενους.

Είναι προφανές πως αυτό το αποτέλεσμα δυναμώνει τη γερμανική υπεροψία έναντι των άλλων χωρών της Ευρώπης και ενισχύει τη γερμανική απαίτηση να αποφασίζει αυτή και όχι τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, τα οποία τα περιορίζει σε τυπικό νομιμοποιητή και διεκπεραιωτή των γερμανικών επιλογών. Αυτή η τακτική αποδυναμώνει την όποια συνοχή του κοινού ευρωπαϊκού οράματος, ενισχύει κεντρόφυγες τάσεις και διευκολύνει κάποιες χώρες να επιζητήσουν την ‘προστασία’ του αμερικανισμού, πράγμα που, αν δεν ανακοπεί, θα καταλήξει στη διάλυση της ΕΕ και της Ευρωζώνης, με όλα όσα αυτή η εξέλιξη συνεπάγεται. Κι’ όμως υπάρχει εναλλακτική λύση για τη σωτηρία της ΕΕ, αλλά αυτή προϋποθέτει ένα νέο μαζικό αντικαπιταλιστικό, προοδευτικό, αμεσοδημοκρατικό, αταξικό, ουμανιστικό προσανατολισμό των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα εκφράζεται σταδιακά σε μια πανευρωπαϊκή πολιτική από τα κάτω για ένα καλύτερο κόσμο και για μια κοινωνία της κοινωνικής ισότητας, της αλληλεγγύης και της άμεσης δημοκρατίας σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό βέβαια συμβαίνει ήδη σε εμβρυακό επίπεδο με τα νέα αντισυστημικά κινήματα και συνεπώς δεν είναι ουτοπία και επειδή οι λαοί αργούν αλλά δεν αυτοκτονούν, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα αναδειχθεί σε κοινωνική επιλογή.

Αντί, όμως, η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση να στραφεί προς αυτό το μέλλον και να αντιμετωπίσει τους ‘πολιτισμούς του θανάτου’, δηλαδή τον αμερικανισμό, τον νεογερμανισμό και τον κινεζισμό[13] που απειλούν την ανθρωπότητα, ως ακραιοκαπιταλιστικές ανταγωνιστικές ηγεμονικές στρατηγικές, με το ευρωπαϊκό-οικουμενικό ουμανιστικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και τις τεράστιες δυνατότητες της μεγάλης συλλογικής κληρονομιάς ολόκληρης της ανθρωπότητας, δηλαδή, της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας, ανοίγοντας το δρόμο για ένα καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας, αυτή και κοιτάζει προς τα πίσω. Ακολουθεί, με ευθύνη της Γερμανίας και του γερμανοκρατούμενου συντηρητικού διευθυντηρίου της ΕΕ, τη στρατηγική του νεογερμανισμού, ο οποίος εξελίσσεται σε νέο εφιάλτη για την Ευρώπη και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον εκφασισμό της πολιτικής ζωής και σε νέες καταστροφικές περιπέτειες την Ευρώπη και την ανθρωπότητα, σε μια νέα καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Όσο όμως η ανισότητες μεταξύ ευρωπαϊκού Βορά και ευρωπαϊκού Νότου θα μεγαλώνουν και όσο οι ανισότητες μεταξύ των λίγων πλούσιων και των πολλών φτωχών θα οξύνονται, τόσο θα αποσταθεροποιείται το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και τόσο θα ανεβαίνει το κοινωνικό θερμόμετρο, αλλά και ο κοινωνικός προβληματισμός και συνεπώς η αναζήτηση για ένα ασφαλές διέξοδο με κοινωνικά ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά. Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού αρχίζουν να συνειδητοποιούν, όλο και εντονότερα, το δικό τους αυτενεργό ρόλο ως πρωταγωνιστές των εξελίξεων και δημιουργοί ενός καλύτερου κόσμου, ο οποίος σήμερα δεν είναι μόνο αναγκαίος και εφικτός, αλλά έχει γίνει και αναπόφευκτος εξαιτίας της ανικανότητας του κεφαλαίου και του πολιτικού του συστήματος να προσφέρει λύσεις στα προβλήματα της ευρωπαϊκής κοινωνίας συνολικά.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ο εργαζόμενος γερμανικός λαός, αργά ή γρήγορα θα κατανοήσουν πως το μέλλον τους και το μέλλον της Γερμανίας είναι συνυφασμένο με το κοινό μέλλον όλων των λαών της Ευρώπης. Συνεπώς κάθε απόπειρα της γερμανικής οικονομικής ολιγαρχίας να κυριαρχήσει πάνω στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν απομονώνει μόνο τη Γερμανία από τη φυσική της οικογένεια-κοιτίδα, αλλά καταλήγει σε μεγάλες περιπέτειες του ίδιου του γερμανικού λαού και εμποδίζει την εξέλιξη προς μια Ευρώπη της οικονομικής και κοινωνικής σύγκλησης όλων των χωρών της. Η σύγκλιση όμως προϋποθέτει την αμοιβαία και ισότιμη συνεργασία, την κοινή ευημερία, την ισότητα, τη δημιουργική ελευθερία, την ισοπολιτεία, την πραγματική δημοκρατία και ένα οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό, πρωτεργάτη της παγκόσμιας ειρήνης. Όλοι οι Πολίτες και οι λαοί της Ευρώπης έχουν μπροστά τους δυό επιλογές. Η μια είναι να αναδείξουν την κοινή τους πατρίδα σε δύναμη προόδου και χτίστη ενός καλύτερου κόσμου και η άλλη να την αφήσουν έρμαιο του καταστροφικού νεογερμανικού ιμπεριαλισμού και να καταντήσει επαρχία ενός ανελέητου αμερικάνικου ή κινέζικου ιμπεριαλισμού.

Η γερμανική απειλή νεκραναστήθηκε και περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχουν. Τώρα είναι η ώρα των Λαών της Ευρώπης.

---

[1] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Από τον ευρωπαϊκό Ουμανισμό, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό; MONTHLY REVIEW, τεύχος Ιούνη 2009.

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] Κώστας Λάμπος, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012 και Lampos Kostas, Neogermanismus: Der neue Alptraum Europas? in: http://lefthumanism.blogspot.com/2012/

[4] Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Γερμανισμός εναντίον Ευρώπης και Προόδου. Βασιλιάδες και Βασίλισσες, άλογα και πιόνια στις μικρές και στις μεγάλες σκακιέρες του αμερικανισμού, στο: http://infonewhumanism.blogspot.gr/2010/03/blog-post.html,

[5] Rifkin Jeremy «ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΝΕΙΡΟ. Πως το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον επισκιάζει αθόρυβα το αμερικανικό όνειρο», ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.

[6] Ό. π., σελ. 17.

[7] Γλέζος Μανώλης, Μανώλης Γλέζος «Και ένα μάρκο να ήταν…», ΛΙΒΑΝΗΣ< Αθάηνα 2012

[8] Ritschl Albrecht, Euro-Krise: "Deutschland ist der größte Schuldensünder des 20. Jahrhunderts", Griechenlands Pleitekarriere lässt sich nicht überbieten?, DER SPIEGEL, 21.06.2011 Ριτσλ Αλμπρεχτ: "Η χώρα μας (η Γερμανία) οφείλει την ύπαρξή της στη μεγαλοψυχία των πιστωτών της!", ΤΟ ΒΗΜΑ, 21/08/201.

[9] Roth Karl Heinz, Griechenland: Was tun?, VSA Hamburg 2012 και Roth Karl Heinz, Η Ελλάδα σε κρίση. Τι έγινε και τι μπορεί να γίνει, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[10] Μανώλης Γλέζος: Η Γερμανία χρωστάει στην Ελλάδα ένα τρισ. Ευρώ - Εφημερίδα “Δημοκρατία” http://www.dimokratianews.gr /

[11] Λάμπος Κώστας, Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983 και Lambos Kostas D., Abhängikeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel den Landwirtschaft Griechenlands, R. G. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1981.

[12] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωποτητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012

[13] Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιάτσικοκαπιταλισμού ή το πισωγύρισμα στο κατώτατο στάδιο του πολιτισμού; Πολίτες, τεύχος Δεκέμβρη 2010.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗ ΣΩΣΕΙ;

 

«Ενισχύονται οι δυνάμεις

που θέλουν την καταστροφή

της Ευρώπης»

Μάρτιν Σουλτς, Προέδρος

του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

ΜΕ ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΣ ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΥΡΙΕ ΣΟΥΛΤΖ. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΚΑΤΟΝΟΜΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗ ΣΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.

Η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Νομού Πιερίας προτείνει να πάρουμε πρωτοβουλίες

Οι εκμεταλλευτές και εξουσιαστές μας φαίνονται μεγάλοι γιατί είμαστε γονατιστοί.

Εμπρός να σηκωθούμε όλοι μαζί όρθιοι και να διεκδικήσουμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας

"Πρωτοφανείς σκηνές εκτυλίχτηκαν σε κεντρικό Super Market της Κατερίνης, όταν 50 περίπου πολίτες, φτάνοντας με τα ψώνια τους στο ταμείο, σύσσωμοι, ζήτησαν έκπτωση 15%.

Η διεύθυνση του καταστήματος αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα των πολιτών, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν σκηνές έντασης. Οι πολίτες έφυγαν αφήνοντας πίσω τους ένα βουνό από καλάθια γεμάτα τρόφιμα και ψώνισαν από συνοικιακό κατάστημα που τους έκανε σε πρώτη φάση ομαδική έκπτωση 5%.

Έκπληκτο το προσωπικό του καταστήματος τροφίμων, γνωστής αλυσίδας, είδε ξαφνικά μια μεγάλη ομάδα πολιτών να στέκεται μπροστά τα ταμεία και να αρνείται να πληρώσει την αναγραφόμενη τιμή των προϊόντων και να ζητά έκπτωση 15% επί του συνολικού ποσού.

Αποφασισμένοι πολίτες, συνταξιούχοι, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, ελεύθεροι επαγγελματίες, μαθητές, ζήτησαν από τον διευθυντή να επικοινωνήσει με τα κεντρικά γραφεία της επιχείρησης, να αναφέρει το περιστατικό και να ζητήσει την ικανοποίηση του αιτήματός τους.

«Το οικογενειακό μας εισόδημα μειώθηκε κατά 20% μόνο τις τελευταίες 4-5 εβδομάδες και κάθε μέρα που περνά, η αγοραστική μας δύναμη συρρικνώνεται, ενώ τα κέρδη των εταιρειών σας αυξάνονται. Εν μέσω οικονομικής κρίσης, με τον πληθωρισμό να καλπάζει, εταιρείες σαν τη δική σας σημειώνουν κέρδη με διψήφιους αριθμούς. Πάρτε τώρα τηλέφωνο στην Αθήνα και πείτε τους τι ζητάμε!» είπαν οι εξαγριωμένοι πολίτες και «στήθηκαν» στα ταμεία περιμένοντας την απάντηση από τα κεντρικά της επιχείρησης.

Μετά από μισή ώρα περίπου οι πολίτες εγκατέλειψαν τα ψώνια τους πριν τα ταμεία και αποχώρησαν από το Super Market αφήνοντας πίσω τους ένα βουνό από γεμάτα καλαθάκια.

Βέβαια, οι πολίτες ζήτησαν συγγνώμη από όλους τους υπαλλήλους του καταστήματος για το πρόβλημα της επανατοποθέτησης των προϊόντων στα ράφια τους, αλλά και από όλους τους υπόλοιπους πελάτες που έτυχε να ψωνίζουν εκείνη τη στιγμή για την καθυστέρηση στο ταμείο.

Οι υπόλοιποι πελάτες όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκαν για την 30λεπτη καθυστέρηση, αλλά ακόμη και εκείνοι που ήδη είχαν κάνει τα ψώνια τους, ξαναμπήκαν στο κατάστημα για να υποστηρίξουν τη διαμαρτυρία των μελών της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας και «τα έψαλαν» στον προϊστάμενο του καταστήματος.

Εμείς και το πείραμα του Μίλιγκραμ

Το πείραμα του Μίλγκραμ

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και –μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»

Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος. (Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)

«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει. 15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ. «Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.» Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί. Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:

«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»

Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.

«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο... Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».

«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Έκαναν λάθος

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ. Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Η φάρσα

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν. Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος». Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές». Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, πληροφορήθηκαν εκ των υστέρων από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Έμαθαν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ. Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

‘Εθελοντές’ εκτός πειράματος και εντός καπιταλισμού:

·       Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.

·       Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές. Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

·       Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα. Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

______________

Συμπέρασμα δικό μας:

‘Εθελοντές’ και ‘πρόθυμους’ φανατικούς, βασανιστές, φονταμενταλιστές, χουλιγκάνους, ρατσιστές, φασίστες και δολοφόνους δεν παράγει η Φύση, αλλά το σύστημα της ανισότητας, των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιδεολογιών, θεσμών και δομών, των λίγων πλούσιων εξουσιαστών και των πολλών φτωχών εξουσιαζόμενων. Γι’ αυτό:

Ας καταργήσουμε αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες που μας καταργούν ως ανθρώπινα όντα, ως Πολίτες και ως προσωπικότητες.

Ας μην κάνουμε στους άλλους αυτό που δεν θα θέλαμε να κάνουν άλλοι σ’ εμάς.

Ας μην επιτρέπουμε σε κανέναν να μας χρησιμοποιεί.

Ας μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να γίνουμε γρανάζι κανενός σκοταδιστικού, εκμεταλλευτικού, καταπιεστικού, εξουσιαστικού μηχανισμού.

Ας αγωνιστούμε όλοι ατομικά και συλλογικά για την αχρήστευση κάθε μορφής, είδους και μηχανισμού εξουσίας. Ας ενωθούμε για να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο της Γνώσης της Ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και του Ανθρωπισμού.

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, 4, 5 ΚΑΙ 6 ΣΕΠΤΈΜΒΡΗ 2013. ΑΠΘ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα’*

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Ο πολιτισμός υπήρξε ανέκαθεν ένας μόνιμος

διάλογος μεταξύ των ανθρώπων και του νερού».

Paolo-Lougkari

   Όπως κάθε μορφής εξουσία στην ιστορία στηρίχτηκε πάνω στο βίαια αποκτηθέν δικαίωμα ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής που της έδινε αποκλειστικά δικαιώματα πάνω στους όρους ζωής της υπόλοιπης κοινωνίας, έτσι και η ιδιοκτησιακή εξουσία του κεφαλαίου πάνω στα μέσα παραγωγής τού δίνει το αποκλειστικό δικαίωμα να ορίζει τους όρους ύπαρξης των φορέων της μισθωτής εργασίας και συνεπώς ολόκληρης της κοινωνίας. Ο ιδιοκτησιακός έλεγχος του κεφαλαίου πάνω στα μέσα παραγωγής και στα προϊόντα της μισθωτής εργασίας, που συμπληρώνεται από τον εξουσιαστικό έλεγχό του πάνω σε όλους τους κοινωνικούς θεσμούς που προσωποποιούνται από τον νομοθέτη, τον εκπαιδευτικό, μέχρι τον παπά του χωριού και τον χωροφύλακα, δεν θα μπορούσε να σταθεί, αν δεν επεκτεινόταν στον έλεγχο του εδάφους, της τροφής, του νερού, των πρώτων υλών και της ενέργειας.

   Στην εποχή μας, το νερό αναδείχνεται, χάρη στο ενεργειακό πρόβλημα που έχει σχέση με τις ιδιότητες και τις συνέπειες των ορυκτών καυσίμων αλλά και χάρη στην επιστημονικοτεχνική επανάσταση, από κυρίαρχος όρος ζωής και επιβίωσης από τον οποίο εξαρτάται η γονιμότητα του εδάφους για την παραγωγή τροφίμων, σε ζωτικό ενεργειακό παράγοντα από τη διαχείριση του οποίου θα εξαρτηθεί η επιβίωση του ίδιου του ανθρώπινου πολιτισμού. Χωρίς καμιά αμφιβολία, το υδρογόνο, το δώρο της Φύσης, ως πηγή ενέργειας είναι το ίδιο σημαντικός, αν δεν είναι σημαντικότερος σταθμός στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, όσο ήταν το ‘δώρο του Προμηθέα’, η χειραγώγηση της φωτιάς. Η σημασία του δεν περιορίζεται πια μόνο στο ξεδίψασμα της γης, των ανθρώπων και όλων των άλλων ζωντανών οργανισμών, αλλά ως απεριόριστη κιβωτός του υδρογόνου, από το οποίο μπορεί να παραχθεί ηλεκτρική ενέργεια σχεδόν μηδενικού κόστους, το νερό αποκτά τεράστια σημασία για το μέλλον της ανθρωπότητας. Αυτό το γνωρίζουν οι εξουσιαστές καλύτερα από τους εξουσιαζόμενους, γιατί από το ποιος, πώς και για ποιον θα διαχειριστεί το νερό, εξαρτάται τo αν οι απάνθρωπες και καταστροφικές εξουσίες θα επιβιώσουν και θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ή αν η ανθρωπότητα θα απαλλαγεί από κάθε μορφή εξουσίας και θα μπει στον δρόμο της κοινωνικής ισότητας, της παγκόσμιας ευημερίας, ειρήνης και ευτυχίας, και γι’ αυτό η κυρίαρχη μερίδα του παγκόσμιου καπιταλισμού κάνει ό,τι μπορεί για να επεκτείνει την ιδιοκτησιακή εξουσία της πάνω στα παγκόσμια αποθέματα του νερού, για να αποτρέψει τον κοινωνικό έλεγχο πάνω στην υδρογονοενέργεια. Ο καπιταλισμός γνωρίζει πως για μια ακόμα φορά θα πρέπει να έρθει σε αντίθεση με τη Φύση και να υποτάξει το νερό, δηλαδή να το καταργήσει ως ελεύθερο αγαθό, και αφού το καταστήσει ιδιοκτησία μερικών επιχειρήσεων, του κράτους ή ακόμα και κάποιου ‘Θεού’ στο όνομα του οποίου τα εξουσιαστικά ιερατεία θα το διαχειρίζονται ως δούλη πηγή ενέργειας, για να ασκούν πάνω στην κοινωνία-ανθρωπότητα την απάνθρωπη και καταστροφική εξουσία τους. Δεν πρόκειται για φαντασία, αλλά για ένα συγκεκριμένο σχέδιο που βρίσκεται σε εξέλιξη και ολοκληρώνεται μέρα με τη μέρα πίσω από τις πλάτες της κοινωνίας που έχει καθηλωθεί θαμπωμένη από την φανταχτερή ιδεολογία των πρασινογάλαζων και των πρασινοκόκκινων περιβαλλοντολόγων και περιβαλλοντολογούντων που σιτίζονται στο πρυτανείο του κεφαλαίου και παρουσιάζουν όλη αυτήν την επιχείρηση ως προστασία της ποσότητας και της ποιότητας του νερού και της δημόσιας υγείας. Ας δούμε μερικές πτυχές αυτού του σχεδίου:

   Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), «το όπλο των πλούσιων και ισχυρών χωρών»[1], είναι το όργανο που μεταφέρει στην παγκόσμια οικονομία και κατά συνέπεια στην ανθρωπότητα τις επιλογές και επιταγές του σκληρού πυρήνα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού με το ιδεολόγημα πως το εμπόριο προωθεί την ανάπτυξη στις φτωχές χώρες και με το πρόσχημα της προστασίας του εμπορίου και των καταναλωτών. «Από όποια πλευρά και αν το δούμε, οι σημερινοί κανόνες του παγκόσμιου εμπορίου εξυπηρετούν το συμφέρον των ήδη πλούσιων χωρών, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνουν το χάσμα ανάμεσα σε αυτές και τις φτωχότερες χώρες»[2]. Γνωρίζοντας ο ΠΟΕ πως το νερό για ύδρευση και άρδευση είναι, λόγω της έλλειψής του σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αιτία πολέμων, αλλά και πως, εξ αιτίας της προϊούσας ρύπανσης των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων που προκαλεί με το ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων το σπάταλο, ρυπογόνο και καταστροφικό κεφάλαιο, το νερό εξελίσσεται σε αιτία ευρύτερων πολεμικών συγκρούσεων[3], κάνει ό,τι μπορεί να ελέγξει όλα τα αποθέματα και όλες τις χρήσεις του νερού. «Ο ΠΟΕ αποτελεί απειλή για το περιβάλλον. Υποτίθεται πως ο ΠΟΕ δεσμεύει νομικά όλα τα κράτη-μέλη του να χρησιμοποιούν τους φυσικούς πόρους με γνώμονα τη βιώσιμη ανάπτυξη, όμως τα παρακάτω παραδείγματα οδηγούν σε αντίθετα συμπεράσματα:

·         Το ελεύθερο εμπόριο επιταχύνει την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, όπως το νερό, τα δάση, τα αλιευτικά αποθέματα και τα μεταλλεύματα, με ρυθμό πολύ ταχύτερο από τον ρυθμό ανανέωσής τους.

·         Η Αρχή της Πρόληψης απειλείται άμεσα.

·         Οι κανόνες του ελεύθερου εμπορίου υπονομεύουν θετικές ρυθμίσεις για το περιβάλλον.

·         Στις περισσότερες περιπτώσεις που οι κανόνες για το εμπόριο έρχονται σε σύγκρουση με τους κανόνες για το περιβάλλον, υπερισχύουν οι κανόνες του εμπορίου.

·         Ο ΠΟΕ χρησιμοποιείται για να εξαναγκαστεί ο κόσμος στην κατανάλωση μεταλλαγμένων.

·         Ο ΠΟΕ εξυπηρετεί τα ισχυρά οικονομικά λόμπι, δεν λειτουργεί με δημοκρατικές διαδικασίες και δεν χαρακτηρίζεται από διαφάνεια».[4]

   Η παραγνώριση, από τις ‘φύσει και θέσει’ αντικοινωνικές εξουσίες, της πραγματικότητας πως το νερό είναι ελεύθερο αγαθό της Φύσης και αναγκαίος υπαρξιακός όρος για κάθε μορφή ζωής, οδήγησε, υπό την πίεση του ΠΟΕ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στην αναγνώριση ιδιοκτησιακών σχέσεων πάνω στο οικουμενικό ελεύθερο αγαθό, με συνέπεια την εμπορευματοποίηση του νερού, πράγμα που «είναι ένα λάθος, ηθικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά, γιατί αυτό σημαίνει ότι οι αποφάσεις που αφορούν τον καταμερισμό του νερού στηρίζονται σε εμπορικές εκτιμήσεις, οι οποίες ωστόσο δεν θα έχουν καμία σχέση με το περιβάλλον και την κοινωνική δικαιοσύνη»[5].

   Τις τελευταίες δεκαετίες, που το νερό αποκτά ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο ως πηγή ζωής μέσω της ύδρευσης και της άρδευσης αλλά και ως πηγή υδρογονοενέργειας, πολλές κυβερνήσεις ‘εκχωρούν τον έλεγχο των εγχώριων αποθεμάτων νερού μέσα από εμπορικές συμφωνίες που υπογράφουν μεταξύ τους και με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου,… με τις οποίες δίνουν σε υπερεθνικές εταιρείες πρωτοφανή πρόσβαση στους υδάτινους πόρους τους…, ιδιωτικοποιούν τις Δημοτικές Υπηρεσίες Ύδρευσης[6]… και έτσι βρίσκονται δέσμιες στους περιορισμούς του ΠΟΕ, σύμφωνα με τους οποίους κάθε προσπάθεια άσκησης εθνικού ελέγχου και διαχείρισης των εκχωρημένων υδάτινων πόρων να κατηγορείται ως προστατευτισμός, να παραπέμπεται στα διεθνή δικαστήρια και να τιμωρείται η χώρα όχι μόνο με υπέρογκα χρηματικά πρόστιμα, αλλά και με πολλούς άλλους τρόπους’.[7]

   Το κακό, όμως, δεν σταματάει στο επίπεδο των λεγόμενων παγκόσμιων οργανισμών που ελέγχονται τυπικά από τον αμερικανισμό και τους ανά τον κόσμο συνοδοιπόρους του και στην ουσία από τον σκληρό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο οποίος μπορεί να υπαγορεύει τη βούλησή του ακόμα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο αυτή βρίσκεται υπό τον έλεγχο του γερμανικού κεφαλαίου και του συντηρητικού Διευθυντηρίου και όχι υπό τον έλεγχο των ευρωπαϊκών λαών. «Η Ε.Ε., με βάση τη συμφωνία του ΠΟΕ για τις υπηρεσίες, επιχειρεί να διευρύνει την αγορά για τις τεράστιες ευρωπαϊκές εταιρίες εμφιαλώσεως. Παρά το γεγονός ότι τα αποθέματα του καθαρού νερού ολοένα λιγοστεύουν, η Ε.Ε. προωθεί μία δέσμη μέτρων που θα είναι ευνοϊκή για τις εταιρίες και όχι για το περιβάλλον»[8]. Με την Οδηγία 2000/60 και παρά τη διακήρυξη πως «το νερό είναι κοινός πόρος της ανθρωπότητας και η πρόσβαση στο πόσιμο νερό είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα»[9], γίνεται μια έμμεση, αλλά σαφής παραδοχή πως το νερό είναι εμπορικό προϊόν που πωλείται και αγοράζεται, και όχι ελεύθερο αγαθό που δικαιούνται να το απολαμβάνουν δωρεάν όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη, όπως και κάθε άλλη μορφή ζωής. Έτσι, με τη διατύπωση ‘δεν είναι…, αλλά τελικά είναι προϊόν’, σύμφωνα με την οποία «το ύδωρ δεν είναι εμπορικό προϊόν όπως όλα τα άλλα αλλά αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά που πρέπει να προστατεύεται και να τυγχάνει της κατάλληλης μεταχείρισης»[10].Και για να μην υπάρξει κάποια παρανόηση πως το νερό δεν είναι προϊόν, αλλά ελεύθερο αγαθό που πρέπει να προστατεύεται από τις τοπικές κοινωνίες ως η βασικότερη προϋπόθεση της ίδιας της ύπαρξής τους, έρχεται, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Νερού που ιδρύθηκε το 1996 από την Διεθνή Τράπεζα και τα Ηνωμένα Έθνη και οργανώνει παγκόσμιες διασκέψεις, να δηλώσει, στο Φόρουμ της Χάγης (Μάρτιος 2000) με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι «η λύση στο πρόβλημα ‘νερό’ είναι να αντιμετωπιστεί όπως οποιοδήποτε άλλο προϊόν με διαχείριση του από τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς»[11]. Με αυτή η αντίληψη-πολιτική του σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, συντάσσεται και το οργανικό κομμάτι του, το αντιδραστικό διευθυντήριο της Ε. Ε. που στρώνει μεθοδικά τον κεντρικό έλεγχο πάνω στο νερό, μέσω ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού, ο οποίος αρθρώνεται σε εθνικά, περιφερειακά και τοπικά όργανα ‘ελέγχου, προστασίας και διαχείρισης των υδάτινων πόρων’ όλων των χωρών της Ε.Ε. Σύμφωνα μάλιστα με αυτήν την Οδηγία, οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. όφειλαν να ‘εναρμονιστούν’, «θέτοντας σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις και να συμμορφωθούν προς αυτήν την οδηγία μέχρι 22.12.2003, αναφέροντας αμέσως σχετικά στην Επιτροπή»[12].

   Υποθέτω πως όλες οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. ανταποκρίθηκαν έγκαιρα στην επιταγή της Οδηγίας 2000/60/ΕΚ, αν κρίνω από την περίπτωση της Ελλάδας, η οποία με τον Νόμο 3199/2003 Περί προστασίας και διαχείρισης υδάτων και την Εναρμόνιση με την Οδηγία 2000/60/ΕΚ:

·         Συνιστάται Εθνική Επιτροπή Υδάτων από επτά υπουργούς, η οποία χαράσσει την πολιτική για την προστασία και διαχείριση των υδάτων, παρακολουθεί και ελέγχει την εφαρμογή της και εγκρίνει τα εθνικά προγράμματα προστασίας και διαχείρισης του υδατικού δυναμικού της χώρας, (Άρθρο 3.1).

·         Συνιστά Εθνικό Συμβούλιο Υδάτων, το οποίο προεδρεύεται από τον υπουργό Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων και στο οποίο συμμετέχουν εκπρόσωποι των κομμάτων και κοινωνικών φορέων, αλλά και εκπρόσωποι ‘εταιριών και επιχειρήσεων ύδρευσης και αποχέτευσης’ καθώς επίσης και εκπρόσωποι του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών και της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (Άρθρο 3.2).

·         Συνιστάται Κεντρική Επιτροπή Υδάτων, με συνεπίκουρους τη Γνωμοδοτική Επιτροπή Υδάτων και το Εθνικό Δίκτυο Παρακολούθησης της Ποιότητας και της Ποσότητας των Υδάτων. Η ΚΕΥ καταρτίζει τα εθνικά προγράμματα προστασίας και διαχείρισης του υδάτινου δυναμικού της χώρας και μεταξύ πολλών άλλων δραστηριοτήτων της εισηγείται τους γενικούς κανόνες κοστολόγησης και τιμολόγησης των υδάτων…, εισηγείται νομοθετικά και διοικητικά μέτρα…, παρακολουθεί τη λειτουργία των Διευθύνσεων Υδάτων των Περιφερειών (Άρθρο 4).

·         Συνιστώνται Περιφερειακές Διευθύνσεις Υδάτων, οι οποίες, μεταξύ άλλων, καταγράφουν, μετρούν, εφαρμόζουν, μελετούν, συντάσσουν εκθέσεις και ενημερώνουν τα υπερκείμενα επίπεδα ‘ελέγχου και προστασίας των υδάτων’ (Άρθρο 5).

·         Συνιστώνται Περιφερειακά Συμβούλια Υδάτων με πρόεδρο τον Γενικό Γραμματέα της κάθε Περιφέρειας και μέλη εκπροσώπους τοπικών φορέων, χωρίς καμιά αποφασιστική αρμοδιότητα, τα οποία υποτίθεται πως γνωμοδοτούν, αλλά στην ουσία μεταφέρουν στις τοπικές κοινωνίες την πολιτική και τις αποφάσεις της κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του ΠΟΕ, με στόχο την εξασφάλιση ανοχής και νομιμοποίησης (Άρθρο 6).

·         Ορίζει πως: ‘Οι χρήσεις των υδάτων διακρίνονται σε ύδρευση, άρδευση, βιομηχανική χρήση, ενεργειακή χρήση και χρήση για αναψυχή’ (Άρθρο 10 και Κοινή Υπουργική Απόφαση με στοιχεία 43504/05/12.2005, ΦΕΚ 1784/20.12.2005).

   Όλη αυτή η εξουσιαστική και έντονα γραφειοκρατική και δαιδαλώδης πυραμίδα τελικά χτίστηκε, όπως μας πληροφορεί το άρθρο 11, όχι για την προστασία, αλλά για τον απόλυτο έλεγχο και την κεντρική διαχείριση του νερού και την αποξένωση των τοπικών κοινωνιών από τον τοπικό υδάτινο πλούτο τους, πράγμα που η κεντρική εξουσία το επιδιώκει με την ‘υποχρεωτική απόκτηση άδειας χρήσης του νερού και εκτέλεσης έργων αξιοποίησής του, από κάθε νομικό ή φυσικό πρόσωπο’, (άρθρο 11.1). «Για την έκδοση άδειας χρήσης νερού, ή εκτέλεσης έργου αξιοποίησης υδάτινων πόρων πρέπει να τεκμηριώνεται η διαθεσιμότητα των ποσοτήτων νερού που θα αξιοποιηθούν, καθώς και η σκοπιμότητα έκδοσης σύμφωνα με το οικείο Σχέδιο Διαχείρισης και τα μέτρα που καθορίζονται από το Πρόγραμμα Μέτρων. Οι άδειες εκδίδονται από τον Γενικό Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας. Με κοινή απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, Γεωργίας, Ανάπτυξης, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομίας και Οικονομικών καθορίζονται οι κατηγορίες των αδειών, η ειδικότερη διαδικασία έκδοσής τους και κάθε σχετικό θέμα» (Άρθρο 11.1 και 11.2).

   Από την υποχρέωση έκδοσης άδειας χρήσης νερού δεν εξαιρούνται ούτε οι ιδιοκτήτες ενός πηγαδιού ή μιας στέρνας συλλογής βρόχινου νερού ή ακόμα και μιας φυσικής πηγής, αλλά ούτε και οι κάτοικοι των πόλεων που υδροδοτούνται από δημοτικά ή κρατικά υδραγωγεία, για τους οποίους «η αίτηση αδειοδότησης υποβάλλεται από τον αντίστοιχο Δήμο για λογαριασμό των χρηστών μετά από σχετική αίτησή τους. Η άδεια χορηγείται στο Δήμο… Το κόστος της αδειοδότησης αναλαμβάνει ο Δήμος, ο οποίος το επιμερίζει στους χρήστες», (Άρθρο 2.5 της ΚΥΑ 150559/10.06.2011, ΦΕΚ 1440/16.06.2011). Και για να κατανοηθεί η σοβαρότητα των μέτρων δέσμευσης του νερού, όλα τα παραπάνω καταλήγουν: «στους παραβάτες των όρων και των π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ώ ν που καθορίζονται στις άδειες… επιβάλλεται ως διοικητική κύρωση πρόστιμο από 200 μέχρι 600.000 Ευρώ…, ανεξάρτητα από την ποινική ή την αστική ευθύνη ή τις διοικητικές κυρώσεις που προβλέπονται από άλλες διατάξεις» (Άρθρο 13.1 του Νόμου 3199/2003, ΦΕΚ Α΄.280/9.12.2003).

   Για όλα αυτά θεσπίζεται «Εθνικό Δίκτυο Παρακολούθησης των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων» (Άρθρο 2.2 του Νόμου 3199/2003), το οποίο συντονίζεται, όπως και όλοι οι αρμόδιοι για θέματα ελέγχου της ποσότητας, της ποιότητας και φυσικά της χρήσης του νερού φορείς, από την Ειδική Γραμματεία Υδάτων του Υπουργείου Περιβάλλοντος (Άρθρα 2 και 3 της Κοινής Υπουργικής Απόφασης 140384/09.09.2011). Το γεγονός πως όλα ρυθμίζονται από τον μηχανισμό της κεντρικής κρατικής εξουσίας, η οποία μάλιστα λειτουργεί ως εντολοδόχος διεθνών κέντρων εξουσίας, όπως ο ΠΟΕ και η Ε.Ε., και μάλιστα ερήμην των τοπικών κοινωνιών και συνολικά της κοινωνίας, επιτρέπει την επιφύλαξη για το κατά πόσον όλα αυτά γίνονται για την προστασία των υδάτινων πόρων και για το καλό της κοινωνίας, γιατί καλύτερος προστάτης του πλούτου των τοπικών κοινωνιών από τις ίδιες δεν μπορεί να υπάρξει, αν βέβαια τους αναγνωριστεί πως αυτός ο τοπικός φυσικός πλούτος τούς ανήκει συλλογικά για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη.

   Αντίθετα, αυτή η αντιμετώπιση ενισχύει την εκτίμηση πως το καπιταλιστικό κράτος θεωρεί τον υδάτινο πλούτο ιδιοκτησία του και δεν τον θεωρεί πλούτο των τοπικών κοινωνιών και συνεπώς όλα αυτά γίνονται για να αποξενωθούν οι Πολίτες και οι τοπικές κοινωνίες από την ελεύθερη χρήση του νερού, με προφανή στόχο να φορολογεί τους χρήστες, αλλά και να τους απαγορεύει χρήσεις του νερού που θα τους απελευθέρωναν από την εξουσία του. Από τότε που ο ‘γαλάζιος χρυσός’ και για άλλους ‘λευκός χρυσός’ εξελίσσεται σε πηγή ελεύθερης υδρογονοενέργειας και απειλεί να εκτοπίσει τον ‘μαύρο χρυσό’, ως πηγή ανισότητας, βίας, καταστροφής και δυστυχίας, από τότε και η τοπική κοινωνική αυτοδιεύθυνση και η Άμεση Δημοκρατία απειλούν να εκτοπίσουν την κεντρική αντικοινωνική, απάνθρωπη και καταστροφική καπιταλιστική εξουσία. Αυτός είναι και ο λόγος που το καπιταλιστικό σύστημα και οι κρατικοί εκφραστές του επιφυλάσσουν για το νερό την τύχη του Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αι.

   Με την εκβιαστική πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων του φυσικού πλούτου, κι όχι μόνο, εξ αιτίας της εσκεμμένης χρεοκοπίας μιας σειράς χωρών μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, η Κύπρος, η Πορτογαλία, η Ισπανία κ.λπ., για δημοσιονομικούς υποτίθεται λόγους, αλλά σε όλες τις χώρες του πλανήτη, θα περάσουν υπό ιδιωτικό έλεγχο και μάλιστα υπό τον έλεγχο ελάχιστων κολοσσιαίων οικονομικών ομίλων που συνθέτουν τον σκληρό πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, όχι μόνο τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο και ο υπόλοιπος ορυκτός πλούτος, αλλά και οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και κύρια το νερό, κι όχι μόνο οι εταιρείες ύδρευσης[13], η ιδιωτικοποίηση των οποίων άλλωστε αποδείχτηκε καταστροφική[14], αλλά όλα τα ύδατα, γιατί το ενεργειακό μέλλον της ανθρωπότητας από το νερό εξαρτάται και χωρίς τον έλεγχο πάνω στην ενέργεια καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει.

   Είναι προφανές πως ο στόχος αυτής της πολιτικής ελέγχου του νερού είναι η αποξένωση των τοπικών κοινωνιών από την ελεύθερη και κοινωνικά διαχειρίσιμη χρήση του νερού για την παραγωγή υδρογόνο και συνεπώς ηλεκτρικής ενέργειας, που θα τους έδινε τη δυνατότητα να αυτοκυβερνηθούν, να ευημερήσουν και να ζήσουν ειρηνικά η μια δίπλα στην άλλη. Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν το κρύβουν, άλλωστε, γιατί χρηματοδοτούν επιλεκτικά ανά τον κόσμο προγράμματα ιδιωτικοποίησης πηγών, υπόγειων και επιφανειακών υδάτων, γιατί εκτιμούν πως «η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα συμβάλλει στη βελτίωση της διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας και του νερού»[15], πράγμα που προφανώς σημαίνει ότι η ιδιωτική επιχειρηματικότητα εξασφαλίζει τον έλεγχο πάνω στο νερό και συνεπώς πάνω στην ηλεκτρική ενέργεια και κατ’ επέκταση πάνω στην κοινωνία. Είναι προφανές πως το καπιταλιστικό σχέδιο δέσμευσης του νερού αποσκοπεί στην παραπέρα δέσμευση της νέας ηλεκτρικής υδρογονοενέργειας και κατά συνέπεια στην ολοκληρωτική δέσμευση της κοινωνίας-ανθρωπότητας, πράγμα που δεν μπορεί να συμβεί παρά με την παραπέρα αυταρχικοποίηση της εξουσίας του κεφαλαίου πάνω στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που απειλεί, αν δεν ανακοπεί, να πάρει τη μορφή ενός παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

   Απέναντι σ’ αυτήν την πολιτική του σκληρού πυρήνα του καπιταλισμού και σ’ αυτόν τον κίνδυνο για την ανθρωπότητα, οι τοπικές κοινωνίες και συνολικά η ανθρωπότητα οφείλουν να ορίσουν το νερό ως φυσική-οικουμενική προίκα και πηγή ζωής και ευημερίας για ολόκληρο τον πληθυσμό του πλανήτη, την οποία κάθε γενιά υποχρεούται να την παραδίδει στην επόμενη καλύτερη από όσο την παρέλαβε από την προηγούμενη γενιά. Γι’ αυτό οι κοινωνίες, με αιχμή τις τοπικές κοινωνίες, δεν μπορούν και δεν πρέπει να επιτρέψουν την εμπορευματοποίηση του νερού, όπως επιδιώκει το κεφάλαιο, γιατί τότε ο έλεγχος της ζωής μας θα περάσει οριστικά στα χέρια των μεγάλων επιχειρήσεων διαχείρισης του νερού και της υδρογονοενέργειας, δηλαδή στα χέρια αδίστακτων κερδοσκόπων, μιας ελίτ νερού και ενέργειας, που θα καθορίζει το μέλλον της ανθρωπότητας με βάση τα δικά της συμφέροντα.

* Απόσπασμα από το πρόσφατο βιβλίο μου, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 189-199.

---

[1] Βλ. Greenpeace, Όσα θα θέλατε να μάθετε για τον ΠΟΕ, στο http://www.greenpeace.org/greece/Global/greece/report/2006/10/32470.pdf, σ. 6.

[2] Ό.π., σ. 2.

[3] Βλ. σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, Παπαζήσης, Αθήνα 2009, σ. 32-38.

[4] . Greenpeace, Όσα θα θέλατε να μάθετε για τον ΠΟΕ…, ό.π., σ. 4-8.

[5] Μπάρλοου Μωντ και Κλαρκ Τόνυ, Ποιος ελέγχει το νερό; Στο Montηly Review, τεύχ. 10, Αθήνα 2007.

[6] Όπως και τόσες άλλες αποφάσεις για την ιδιωτικοποίηση του εθνικού πλούτου, έτσι και η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων εταιριών ύδρευσης δεν ήρθε από τον ουρανό, αλλά από τους επίδοξους ηγεμόνες του κόσμου.

[7] Ό.π.

[8] Greenpeace, Όσα θα θέλατε να μάθετε για τον ΠΟΕ…, ό.π., σ. 6.

[9] Βλ. European Parliament Resolution on the 6th World Water Forum in Marseille, 01.02.12.

[10] Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και Συμβούλιο Ε.Ε., Οδηγία 2000/60/ΕΚ/23.10.2000, για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων, Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Βρυξέλλες 22.12.2000, σ. L 327/1.

[11] Παπαθεοδωρόπουλος Παναγιώτης Οι Βαρώνοι του Νερού, στο: http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr/2012/07/blogpost_22.html#moreFirefoxHTML\Shell\Open\

[12] Ό. π., σελ. L 327/21.

[13] «Οι δύο, υπό ιδιωτικοποίηση, εταιρείες, ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, είναι κερδοφόρες και οι διοικήσεις τους έχουν περιορίσει τα τελευταία χρόνια τις δυσλειτουργίες... Έτσι, για πολλούς, η έλευση ενός ιδιώτη επενδυτή εκτιµάται ότι δεν έχει νόηµα, ιδίως όταν το υπό ιδιωτικοποίηση «προϊόν» είναι ο τοµέας της ύδρευσης και αποχέτευσης. Άλλωστε…, το νερό είναι ένα φυσικό αγαθό το οποίο η Πολιτεία οφείλει να παρέχει στους πολίτες μακριά από εµπορικές πρακτικές», Κώτσης Βασίλης, Σκληρό τεστ για την κυβέρνηση η διάθεση ποσοστού σε ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, Το Βήμα, 12/06/2011. Βλέπε επίσης Πρωτοβουλία για την μη ιδιωτικοποίηση του νερού, Σώστε το νερό από την ιδιωτικοποίηση, στο:

http://www.avaaz.org/en/petition/SAVE_GREEK_WATER_FROM_PRIVATIZATION_SOSTE_TO_NERO_APO_TEN_IDIOTIKOPOIESE/?tBKRUdb

[14] Παντού, όπου υπήρξε ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης, αυτή συνοδεύθηκε από υποβάθμιση της ποιότητας του νερού, αύξηση της απώλειας νερού, υποβάθμιση των υποδομών και αύξηση των τιμών… Ύστερα από δεκαετίες ιδιωτικοποίησης της ύδρευσης, πόλεις όπως το Βερολίνο, το Μόναχο, η Στουτγάρδη, το Παρίσι, η Γκρενόμπλ, το Μπορντώ, η Τουλούζ, το Μονπελιέ, η Μασσαλία, η Λιλ, η Βρέστη, το Μπουένος Άιρες, η Ατλάντα, το Γιοχάνεσμπουργκ, η Κοτσαμπάμπα κ.λπ., εγκαταλείπουν πλέον την ιδιωτική διαχείριση και επιστρέφουν στη δημόσια ή δημοτική διαχείριση της ύδρευσης του πληθυσμού. Βλ. Νικολάου Κώστας, Το νερό στον κόσμο: Κοινωνικό αγαθό ή εμπόρευμα; στο http://www.dialektika.gr/2012/03/blog-post.html

[15] World Bank, Does Private Sector Participation Improve Performance in Electricity and Water Distribution?, στο http://water.worldbank.org/publications/does-private-sector-participation-improve-performance-electricity-and-water-distributi-0