Η ‘Νέα Γιάλτα’ των νικητών του Τρίτου Παγκόσμιου (οικονομικού) Πολέμου

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.epithesh.blogspot.com,

Η ειρήνη, παραφράζοντας τον Κλαούζεβιτς, δεν είναι παρά η συνέχιση του πολέμου σε άλλη μορφή και με άλλα μέσα. Στον τελευταίο μεγάλο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με τα πενήντα και πλέον εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα, με τις ανυπολόγιστες υλικές ζημιές και το μεγαλύτερο πισωγύρισμα από τον πολιτισμό στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ηττήθηκε το Τρίτο Ράϊχ, ο ναζισμός και ο άξονας του φασισμού και οι νικητές υποσχέθηκαν στην ανθρωπότητα το τέλος των πολέμων και αιώνια ειρήνη.

 

Οι νικητές και κύρια ο μεγαλύτερος εξ’ αυτών, οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΕΠΑ) έδωσαν στον καπιταλισμό τους τη χρυσή ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στην οικονομική ανασυγκρότηση του κατεστραμμένου κόσμου, χορηγώντας κρατικά δάνεια και σπρώχνοντας άμεσες αμερικανικές ιδιωτικές επενδύσεις στις χώρες της Ευρώπης[1] με στόχο τη δορυφοροποίησή της, πράγμα που το κατόρθωσαν και σε μεγάλο βαθμό το διατηρούν ακόμα μέχρι σήμερα. Η ηττημένη και κατεστραμμένη Γερμανία διαιρέθηκε από τους νικητές του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου σε τέσσερις τομείς επιρροής, στον Σοβιετικό, στον Αμερικανικό, στον Γαλλικό και στον Αγγλικό, με στόχο να μην μπορέσει να αναδειχθεί ποτέ ξανά σε ανταγωνιστική και μεγάλη οικονομική και στρατιωτική δύναμη και για να αποφευχθεί κάποια νέα ναζιστική θηριωδία. Στο μεταξύ η λεγόμενη Δύση, δηλαδή οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Αγγλία και η Γαλλία εφαρμόζουν κοινή πολιτική για τους τρεις αντίστοιχους τομείς τους οποίους και ονομάζουν Δυτική Γερμανία, την οποία και ενισχύουν με κάθε τρόπο με σκοπό την ανάσχεση του λεγόμενου ‘κομμουνιστικού κινδύνου’, δηλαδή της επέκτασης της επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, πράγμα που θα ματαίωνε τον αμερικανισμό, δηλαδή τα αμερικανικά σχέδια για την παγκόσμια ηγεμονία[2]. Από την άλλη μεριά ο τομέας της Γερμανίας που είχε τεθεί υπό σοβιετικό έλεγχο αναδείχνονταν σε Ανατολική Γερμανία και το Βερολίνο η πρωτεύουσα της ναζιστικής Γερμανίας χωρίστηκε σε Ανατολικό και σε Δυτικό Βερολίνο και στο μεγαλύτερο θέατρο διπλωματικού ανταγωνισμού μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η ίδρυση του ΝΑΤΟ έγινε ο σιδηρούς βραχίονας αυτής της πολιτικής που οδήγησε στον ψυχρό πόλεμο μεταξύ Δύσης και Ανατολής, ο οποίος ολοκληρώθηκε με την ίδρυση του αντιΝΑΤΟ Συμφώνου της Βαρσοβίας, κορυφώθηκε μέσω των ακατάσχετων πολεμικών εξοπλισμών και απείλησε την ανθρωπότητα πολλές φορές μα πυρηνική καταστροφή. Με τις επιλογές αυτές η Δυτική Γερμανία αναδείχτηκε στο κυριότερο ανάχωμα της σοβιετικής επέκτασης προς την Ευρώπη, το οποίο έπρεπε να ενισχύεται αδιάκοπα και μάλιστα μέχρι του βαθμού να αποτελέσει μαζί με τη Γαλλία τον πυρήνα της οικονομικής συνεργασίας των χωρών της Ευρώπης, (ΕΚΑΧ), η οποία θα ενίσχυε την άμυνα της Δύσης έναντι της Ανατολής, δηλαδή του σοβιετικού Μπλοκ, το οποίο απάντησε με την ίδρυση της αντίστοιχης οικονομικής ένωσης, την γνωστή ΚΟΜΕΚΟΝ.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η ανάδειξη της Δυτικής Γερμανίας σε ισχυρή οικονομία και σε ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης η οποία επεκτείνονταν δυναμικά και αδιάκοπα μέσα από την αναβάθμιση της ευρωπαϊκής οικονομικής συνεργασίας σε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και τελικά στην σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία κατέστησε δυνατή την επανένωση της Γερμανίας, την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, την οικονομική προσάρτηση, δηλαδή, την ένταξη στην ΕΕ των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης που βρίσκονταν υπό σοβιετική επιρροή και τελικά την συγκρότηση της Ευρωζώνης. Με όλα αυτά η Γερμανία κατάφερε, ουσιαστικά με την βοήθεια των ΕΠΑ και την ισχυρή οικονομία της, να επιτύχει στο δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα, όσα δεν κατάφερε με τους δυό μεγάλους πολέμους που οργάνωσε και έχασε στο πρώτο μισό το. Αυτή η εξέλιξη ανάδειξε τη Γερμανία από ηττημένη στο πολεμικό πεδίο δύναμη σε νικήτρια στο πεδίο της καπιταλιστικής οικονομίας και σε παγκόσμια δύναμη με την έννοια της ηγέτιδας δύναμης της γερμανοποιημένης Ευρώπης[3]. Βέβαια στο μεταξύ έχει αλλάξει και το παγκόσμιο τοπίο συσχετισμού δυνάμεων, κάποιες από τις οποίες διεκδικούν την απαγκίστρωσή τους από τον αμερικανισμό και το δόγμα της Δύσης, όπως η Ινδία και οι περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής και κάποιες άλλες που διεκδικούν ρόλο ανταγωνιστή του αμερικανισμού και διεκδικητή της παγκόσμιας ηγεμονίας, όπως η Κίνα και σε μικρότερο βαθμό η Ρωσία. Είναι προφανές ότι αυτές οι κινήσεις των ανταγωνιστικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων για την παγκόσμια ηγεμονία που βρίσκονται σε εξέλιξη, προδιαγράφουν την αιματηρή και εφιαλτική ιστορία του 21^ου αιώνα, η οποία μπορεί να καταλήξει στην ολοκλήρωση και στην παγιοποίηση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Η έκβαση αυτής της προδιαγραφόμενης σύγκρουσης για την παγκόσμια ηγεμονία περνάει μέσα από τις εσωτερικές εξελίξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Οι προοπτικές αυτών των εξελίξεων είναι βασικά τρεις. Η πρώτη εκδοχή που αυτή την ιστορική στιγμή φαίνεται επικρατέστερη και εκφράζει τα συμφέροντα του γερμανικού κεφαλαίου, είναι η οριστική υποταγή της ΕΕ και της Ευρωζώνης στην γερμανική επικυριαρχία, πράγμα το οποίο καθιστά τη Γερμανία συνδιεκδικητή, στο πλευρό των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής, της παγκόσμιας ηγεμονίας. Η δεύτερη εκδοχή είναι αυτή που εκφράζει τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών λαών και συνολικά τα συμφέροντα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε παγκόσμια κλίμακα και σχετίζεται με τη μετεξέλιξη της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και της γερμανοκρατούμενης Ευρωζώνης σε Ομοσπονδία Αμεσοδημοκρατικών Πολιτειών της Ευρώπης, με προοδευτικό αντικαπιταλιστικό πρόσημο και με κυρίαρχη μορφή την άμεση δημοκρατία σε τοπικό, περιφερειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο. Η τρίτη εκδοχή είναι αυτή που το κεφάλαιο την προετοιμάζει για να αποτρέψει τη δεύτερη εκδοχή και το αποκρουστικό της πρόσωπο διαφαίνεται από τη στήριξη και ανάδειξη των ακροδεξιών φασιστικών και νεοναζιστικών δυνάμεων στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ελλάδα και σε μια σειρά χώρες της ΕΕ με στόχο τη νεκρανάσταση του Τρίτου Ράϊχ στην Ευρώπη και στον πλανήτη ολόκληρο, ως εγγύηση της επιβολής της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Προς το παρών οι διεργασίες εξελίσσονται στο επίπεδο της πρώτης εκδοχής με πρωταγωνιστές τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και τη Γερμανία με αντικείμενο τη θέση και το ρόλο της Ευρώπης στη διεκδίκηση της παγκόσμιας ηγεμονίας από τις ΕΠΑ[4]. Σ’ αυτή τη σκακιέρα ο κύριος αντίπαλος τόσο για τις ΕΠΑ όσο και για τη Γερμανία φαίνεται να είναι η Ρωσία, με πεδίο αντιπαλότητας τον έλεγχο των πηγών των ορυκτών καυσίμων και της ροής της ενέργειας[5], με στόχο τον περιορισμό της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τις πηγές και τους αγωγούς της Ρωσίας και εναλλακτική τροφοδότησή της από τις πηγές της Μέσης Ανατολής και τους αγωγούς που ελέγχονται από τις ΕΠΑ. Για την εφαρμογή αυτού του σχεδίου οι ΕΠΑ διέλυσαν με την ωμή και βάρβαρη βία του ΝΑΤΟ τη Γιουγκοσλαβία σπρώχνοντας τα δυτικά βαλκάνια στην επιρροή της Γερμανίας με προφανή συμφωνία να περάσουν τα ανατολικά Βαλκάνια υπό την επιρροή των ΕΠΑ για να ελέγχουν άμεσα οι ίδιες το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας και τα στενά, για να εμποδιστεί η κάθοδός της στο Αιγαίο και από εκεί στη Μεσόγειο που θα επέτρεπε την ενίσχυση της διείσδυσή της στην Μέση Ανατολή και στην Αφρική και στον πλανήτη ολόκληρο μέσω της εύκολης πρόσβασής της στον Ατλαντικό Ωκεανό. Με αυτή τη στρατηγικής σημασίας κίνησής τους οι ΕΠΑ στόχευαν και στοχεύουν να δημιουργήσουν ένα φιλοαμερικανικό τόξο που θα ξεκινάει από τα Ανατολικά Βαλκάνια θα επεκτείνεται στις χώρες της από την CIA υποκινούμενης και χρηματοδοτούμενης πορτοκαλί επανάστασης, δηλαδή τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Γεωργία, την Ουκρανία και την Ουγγαρία, και θα καταλήγει στην Πολωνία μέχρι και τις βορειότερες μικρές Βαλτικές χώρες, με το οποίο θα εμποδίσουν οριστικά ενδεχόμενη μελλοντική συνεργασία της Ευρώπης με τη Ρωσία πράγμα που θα ματαίωνε το αμερικανικό όραμα για την παγκόσμια ηγεμονία. Κεντρικό ρόλο σ’ αυτό το σχέδιο των ΕΠΑ διαδραματίζει η αμερικανόφιλη Ουκρανία στο έδαφος της οποίας μαίνεται ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ της δυτικόφιλης ακροδεξιάς κυβέρνησής της και των ρωσόφωνων αυτονομιστών των ανατολικών επαρχιών της. Στην ουσία βέβαια πρόκειται για έναν πόλεμο μεταξύ ΕΠΑ και Ρωσίας. Η Ουκρανία αποτελεί το μήλο της έριδας μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ρωσίας και κυρίως μεταξύ ΕΠΑ και Ρωσίας, γιατί η Ουκρανία αποτελεί τον κεντρικό κρίκο που σχηματίζει το τόξο μεταξύ ανατολικών Βαλκανίων και Πολωνίας και Βαλτικών χωρών που θα εμποδίζει την προσέγγιση μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας και θα διασφαλίζει τον έλεγχο των ΕΠΑ πάνω στην ΕΕ. Η Ουκρανία ως βάση αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων θα διευκόλυνε την στρατιωτική επέμβαση αυτών των δυνάμεων στο έδαφος της Ρωσίας με στόχο την εξουδετέρωση ενός ανταγωνιστή και τον έλεγχο των πηγών ενέργειας. Δύσκολη επιχείρηση βέβαια με πιθανότερη έκβασή της τη συντριβή του επιτιθέμενου, όπως συνέβει άλλωστε με τον Ναπολέοντα και με τον Χίτλερ, εκτός αν την διευκόλυνε κάποιος νέος Κορμπατσώφ ή κάποιος νέος Γιέλτσιν, οπότε θα σήμαινε το πυρηνικό τέλος Ευρώπης αν όχι του πλανήτη. Όποιος υπερτίμησε τις δυνάμεις του σε στρατιωτική επιχείρηση κατά της Ρωσίας αναγκάστηκε να επανεκτιμήσει τη στρατηγική και τους στόχους του.

Προφανές είναι πως σε αυτό το σχέδιο των ΕΠΑ συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα, η οποία όπως και η Γερμανία αποτέλεσε, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, αμερικανικό ανάχωμα εναντίον της σοβιετικής καθόδου στη Μεσόγειο, αλλά και εξαιτίας της μεγάλης γεωστρατηγικής της σημασίας για το έλεγχο της περιοχής[6], αλλά και για τα γνωστά πλούσια κοιτάσματά της σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, και όχι μόνο, τα οποία θα ήθελαν να ελέγχουν οι ίδιες και όχι η ΕΕ και η Ευρωζώνη στις οποίες ανήκει η Ελλάδα. Αυτή η εκδοχή όμως, λογικά, συνεπάγεται την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, πράγμα που βρήκε, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση και την οικονομική αδυναμία της, την πολιτική έκφρασή του με πολιτικές και μάλιστα ‘προοδευτικές’ και ‘πατριωτικές’ για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από τη ζώνη του Ευρώ και για την ‘επιστροφή στη Δραχμή’, αντί της διεκδίκησης για την ενεργοποίηση της δεύτερης εκδοχής, όπως είδαμε παραπάνω, δηλαδή να μετεξελιχθεί η ΕΕ σε Ομοσπονδία Αμεσοδημοκρατικών Πολιτειών της Ευρώπης.

Αυτή η επιλογή των ΕΠΑ απόκτησε επείγοντα χαρακτήρα και εξαιτίας της αντι-ισραηλινής, της φιλο-ισλαμικής και σε κάποιο βαθμό και της φιλο-ρωσικής στροφής της Τουρκίας και της αποστασιοποίησής της από τη ΝΑΤΟϊκή συμμαχία και από τις επιλογές των ΕΠΑ να αναδιατάξουν τον πολιτικό χάρτη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής πολιτική που υποβαθμίζει το ρόλο της Τουρκίας ως υπο-ιμπεριαλιστική δύναμη και αναβαθμίζει το Ισραήλ και ενδεχόμενα και το νέο Κουρδιστάν που προωθούν οι ΕΠΑ, ως επιτηρητές της περιοχής για λογαριασμό τους. Ένας άλλος ενοχλητικός παράγοντας για τις ΕΠΑ είναι η ραγδαία και όλο και πιο ισχυρή οικονομική παρουσία της Κίνας στην ευρύτερη περιοχή με γέφυρα την Ελλάδα. Οι ΕΠΑ θα είχαν έναν επιπλέον λόγο να αποσπάσουν την Ελλάδα από την ΕΕ και να κόψουν κάθε δεσμό της με τη Γερμανία, την Κίνα και τη Ρωσία. Όλα αυτά αποκαλύπτουν την μεγάλη αναβάθμιση της γεωστρατηγικής σημασίας της Ελλάδας για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Η διαχείριση αυτής της θέσης της Ελλάδας επιβάλλει την παραμονή της στην ΕΕ ως παράγοντα ενότητας, εμβάθυνσης και αντικαπιταλιστικής προοπτικής της ΕΕ, ως το μοναδικό αντίβαρο απέναντι στους επίδοξους ηγεμόνες του πλανήτη, γιατί μια προοδευτική ΕΕ με τη μορφή της Ομοσπονδίας Αμεσοδημοκρατικών Πολιτειών Ευρώπης και περιεχόμενο την αταξική κοινωνία μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για όλους τους λαούς του πλανήτη να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους και να πραγματοποιήσουν το διαχρονικό τους όραμα για την οικουμενική κοινωνική ισότητα με τη μορφή μιας Οικουμενικής Συνομοσπονδίας Αμεσοδημοκρατικών Πολιτετιών.

Η δύσκολη θέση της Ελλάδας, αλλά και της Κύπρου που με την πολιτική της Γερμανίας απειλούνται να τεθούν εκτός της ΕΕ και της Ευρωζώνης, επειδή η Γερμανία διεκδικεί την αποκλειστικότητα του ορυκτού πλούτου της περιοχής υποβαθμίζοντας τις δυό χώρες σε γερμανικά προτεκτοράτα, πράγμα που τις αναγκάζει πότε να στρέφονται προς την Ρωσία και την Κίνα και πότε προς τις ΕΠΑ. Η προσέγγιση της συντηρητικής κυβέρνησης του παραδοσιακού εκπροσώπου της κρατικοδίαιτης και κομπραδόρικης ελληνικής ολιγαρχίας, γαλλόφιλου ευρωπαϊστή Κώστα Καραμανλή, στην οποία συμμετείχε και η οικογένεια του αμερικανογερμανόφιλου Μητσοτάκη, με τη Ρωσία για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη που θα έφερνε ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην ΕΕ μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας, φαίνεται να εξόργισε τις ΕΠΑ και να οδήγησε στην πτώση του. Με την άνοδο του αμερικανόφιλου Γεωργίου Α. Παπανδρέου που πάγωσε το σχέδιο συνεργασίας με τη Ρωσία και προώθησε το σχέδιο αξιοποίησης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ελλάδας και της Κύπρου από τις αμερικανικές εταιρείες που συντάχτηκαν με τον άξονα Ισραήλ, Κύπρος, Ελλάδα. Αυτή η στροφή της Ελλάδας προς τις ΕΠΑ εξόργισε προφανώς τη Γερμανία πράγμα που οδήγησε, με το πρόσχημα της αποτυχίας εφαρμογής του μνημονίου δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας, στην ανατροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά οι ΕΠΑ αμύνονται επιβάλλοντας τη διάδοχη κυβέρνηση του επίσης αμερικανόφιλου Σαμαρά, που και αυτός ανατρέπεται, πάντα στο πλαίσιο της αστικής κοινοβουλευτικής ‘νομιμότητας’ με πρόωρες εκλογές. Η αξιωματική αντιπολίτευση κερδίζει τις εκλογές και στη θέση της λεγόμενης μνημονιακής κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας-ΠΟΑΣΟΚ έρχεται η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία με το ακροδεξιό κόμμα των λεγόμενων ‘ανεξάρτητων Ελλήνων’, ο εθνικιστής αρχηγός του οποίου, που ήταν παλιότερα στέλεχος και υπουργός της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, ανάλαβε πρόσφατα στην κυβέρνηση του ‘αριστερού’ ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα το υπουργείο ‘Εθνικής Άμυνας’, ως αρχιστράτηγος των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.

Η θέση της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναφορικά με τη θέση της Ελλάδας[7] εντός ή εκτός της ΕΕ και της Ευρωζώνης και εξαιτίας των έντονα αντιφατικών απόψεων που έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί και συνεχίζουν ακόμα να διατυπώνονται από κορυφαία στελέχη τους, είναι ακόμα αδιευκρίνιστη. Είναι προφανές ότι οι διαφορετικές ιδεολογικές απόψεις μεταξύ κομμάτων, αλλά και στο εσωτερικό των κομμάτων αποτελούν έκφραση διαφορετικών επιρροών και σχέσεων με αντίστοιχα συμφέροντα και αντίστοιχες μεγάλες δυνάμεις που εντάσσουν με διαφορετικό τρόπο την Ελλάδα στα στρατηγικά τους σχέδια. Δεδομένες είναι προς το παρόν η σύγκρουση της Ελληνικής κυβέρνησης με τη γερμανική πολιτική της λιτότητας, η μάλλον προσχηματική διαφωνία του υπουργού εξωτερικών με την επιβολή κυρώσεων της ΕΕ στη Ρωσία, αλλά και η ταυτόχρονη έκκληση του υπουργού οικονομίας προς τις ΕΠΑ να πιέσουν και να πείσουν τη Γερμανία να επιτρέψει στην Ελλάδα να παρακάμψει το πρόγραμμα λιτότητας, να της δώσει χρόνο για νέα διαπραγμάτευση με τους δανειστές της και για νέα συμφωνία, χωρίς να διακόψουν τη χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, πράγμα που θα την έσπρωχνε στη χρεωκοπία και συνεπώς έξω από την Ευρωζώνη και πιθανά έξω και από την ΕΕ. Δεδομένο είναι επίσης ότι το τεράστιο δημόσιο χρέος της Ελλάδας προς τις χώρες της Ευρωζώνης καθιστά μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και μια πτώχευση απαγορευτική για την ίδια την Ευρωζώνη και σε μεγάλο βαθμό επικίνδυνη για την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Η ασυνήθιστη δημόσια δήλωση του ίδιου του προέδρου των ΕΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα υπέρ της Ελλάδας, πράγμα που αποτελεί άμεση παρέμβαση στα εσωτερικά της ΕΕ και της Ευρωζώνης, στις οποίες βέβαια δεν ανήκουν οι ΕΠΑ, μπορεί να κατανοηθεί μόνο από αυτή την οπτική, που βλέπει την Ελλάδα ως τη θρυαλλίδα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, που αν εκραγεί πρόωρα και ανεξέλεγκτα θα κινδυνεύσει με κατάρρευση ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδέχτηκε αμέσως θετικά και χωρίς επιφυλάξεις την παρέμβαση Ομπάμα, χωρίς να σκεφθεί πως με αυτόν τον τρόπο η Γερμανία θα την χρεώσει στο αμερικανικό σύστημα συμφερόντων και συνεπώς θα σκληρύνει τη θέση της εναντίον της και αν δεν την υποτάξει τώρα, με την πρώτη ευκαιρία θα την σπρώξει στην κόλαση της χρεοκοπίας κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι στις ύαινες της περιοχής που καραδοκούν να την κατασπαράξουν. Επικοινωνιακά η σημερινή ελληνική κυβέρνηση κερδίζει σε επίπεδο κοινής γνώμης τις πρώτες θετικές εντυπώσεις και διεκδικεί με πειστικότητα κάτι καλύτερο από την προηγούμενη κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα θα δείξει τις ικανότητές της και τις πραγματικές προθέσεις της. Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σχοινοβατεί μεταξύ των προσδοκιών που δημιούργησε για ένα καλύτερο αποτέλεσμα και της απόλυτης καταστροφής και είναι βέβαιο ότι γνωρίζει πως οι Έλληνες δεν την ψήφισαν για τα χειρότερα, αλλά για τα καλύτερα, όποια και όσα μπορεί να είναι αυτά στις συνθήκες της σημερινής ΕΕ. Είναι, όμως, πολιτική αφέλεια να πιστεύει κανείς πως σε συνθήκες καπιταλισμού, τον οποίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ ουδέποτε αμφισβήτησε στην ουσία του, και με την κοινωνία στο περιθώριο και σε ρόλο διαδηλωτή και ψηφοφόρου θα καταφέρει να συμφιλιώσει το κεφάλαιο με τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από καλές προθέσεις που δεν πρόλαβαν να πραγματοποιηθούν. Όμως η ζωή και ο αγώνας για την μετακαπιταλιστική κοινωνία χρειάζεται ρεαλισμό και η ιστορία διδάσκει πως στο ρεαλισμό των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που οραματίζονται και αγωνίζονται για την οικονομική και κοινωνική ισότητα και για την αταξική κοινωνία δεν έχει θέση το κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς, γιατί αυτό και δεν συμβιβάζεται με την αυτοδιεύθυνση της κοινωνίας-ανθρωπότητας. Συνεπώς ή με το κεφάλαιο ή με την εργασία μπορεί να είναι κανείς. Και με τα δύο πηγαίνουν συνήθως οι εξουσιαστικές πρωτοπορίες και μάλιστα στο όνομα της αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, αλλά στο τέλος μένει μόνο η πραγματικότητα ότι υπηρέτησαν το κεφάλαιο και πρόδωσαν τους λαούς που τους εμπιστεύτηκαν, πράγμα που φρενάρει ή και πισωγυρίζει τον αγώνα της εργαζόμενης κοινωνίας.

Είναι σημαντικό στο σημείο αυτό να ανοίξουμε μια παρένθεση για να υπενθυμίσουμε ότι η κακή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας οφείλεται σε πέντε κύριες και κατά κανόνα εξωγενείς  αιτίες . Η πρώτη έχει να κάνει με τις στραπάτσες της γέννας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού υπό την κηδεμονία των λεγόμενων 'Μεγάλων Δυνάμεων' που επέβαλλαν ένα εξαρτημένο και συμπληρωματικό χαρακτήρα στην ελληνική οικονομία. Η δεύτερη οφείλεται στον διαρκή εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των αντιμαχόμενων εκπροσώπων των 'προστάτιδων δυνάμεων' και με τους αλλεπάλληλους πολέμους με τους γείτονες στους οποίους έριχναν τη χώρα οι εκάστοτε προστάτες. Η τρίτη οφείλεται στην  ολοσχερή καταστροφή της χώρας από τα ναζιστικά στρατεύματα και στη συνεχή αφαίμαξή της μέσω των άδικων όρων εμπορίου που επέβαλαν οι καπιταλιστικές μητροπόλεις, με πρωταγωνιστή τη Γερμανία, στην ελληνική οικονομία.

 Η τέταρτη είναι η βαθιά καπιταλιστική κρίση που σε κάθε έξαρσή της τσακίζει την καχεκτική οικονομία των μικρών και εξαρτημένων χωρών και η πέμπτη έχει να κάνει με τον κομπραδόρικο και μεταπρατικό χαρακτήρα της άρχουσας μιζοδίαιτης και κρατικοδίαιτης ελληνικής ολιγαρχίας που κάθε τόσο οργανώνει ‘αγορές του αιώνα’ και διαπλέκεται με κάθε χώρα και κάθε επιχείρηση (όπως λ. χ. η MIZENS), που ‘κάνει δουλειές’ με την Ελλάδα, στη λογική της υπερ/υπο/τιμολόγησης με την οποία κλέβονται 

 

κάθε χρόνο δισεκατομμύρια Ευρώ από τα δημόσια ταμεία της χώρας. Αλλά όλα αυτά είναι ο (από τη φύση του κλεπτοκρατικός, απάνθρωπος και καταστροφικός) καπιταλισμός, ο οποίος διαψεύδει κάθε αφελή που πιστεύει πως μπορεί να γίνει ‘ανθρώπινος ο καπιταλισμός’, αλλά και κάθε πονηρό που υπόσχεται και γίνεται πιστευτός ότι αυτός θα τον αλλάξει και θα τον κάνει καλύτερο χωρίς να τον καταργήσει.

Η άγονη Γερμανογαλλική παρέμβαση στον Πούτιν για υποχώρηση της Ρωσίας στο Ουκρανικό και η αποτυχία συμβιβασμού της Ρωσίας με τον προβλεπόμενο από τις ΕΠΑ ρόλο της Ουκρανίας προκάλεσε αυξημένη ανησυχία του Βερολίνου με συνέπεια την έκτακτη συνάντηση μεταξύ της γερμανίδας καγκελάριου Άγγελας Μέρκελ με τον αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα στην Ουάσιγκτον με αποκλειστικό θέμα της συνάντησης τη θέση και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το οποίο εξαρτάται η θέση και το μέλλον και της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα το θέμα της συνάντησης ήταν ευρύτερο και η λογική παραπέμπει σε μια Νέα Γιάλτα μεταξύ των δυό νικητών στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που κερδήθηκε στο πεδίο της καπιταλιστικής οικονομίας. Μια Νέα Γιάλτα που σημαίνει διευθέτηση των όρων κυριαρχίας, ή συγκυριαρχίας στην Ευρώπη και στην ευρύτερη περιοχή, με αλλαγή συνόρων με ψυχρούς και θερμούς πολέμους για την εδραίωση σφαιρών επιρροής που θα καθορίζουν τις εξελίξεις για τις επόμενες δεκαετίες. Κατά την επικρατέστερη εκτίμηση το κυρίως μενού, σε αυτή την συνάντηση ήταν η Ρωσία, το δεύτερο πιάτο ήταν η Τουρκία και το επιδόρπιο η Ελλάδα. Βέβαια όλα αυτά σχετίζονται με το χαρακτήρα και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης την οποία προφανώς τόσο οι ΕΠΑ, όσο και η Γερμανία θα ήθελαν κάποια στιγμή να τη διαλύσουν η καθεμιά βέβαια για τους δικούς της λόγους.

Οι ΕΠΑ γιατί μακροπρόθεσμα δεν εμπιστεύονται την ΕΕ ως μόνιμο σύμμαχο στη διεκδίκηση της παγκόσμιας ηγεμονίας εξαιτίας της σταδιακής ανάδειξης των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε παράγοντα μιας από τα κάτω διαμόρφωσης της πορείας της ΕΕ σε αντικαπιταλιστική και αντιηγεμονική τροχιά για να καταλήξει σε Ομοσπονδία Αμεσοδημοκρατικών Πολιτειών της Ευρώπης και σε παγκόσμιο παράδειγμα για την κοινωνική απελευθέρωση όλων των λαών του πλανήτη από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η Γερμανία γιατί, έχοντας κάποια στιγμή ολοκληρώσει την υποταγή των οικονομιών των χωρών μελών της ΕΕ στα γερμανικά συμφέροντα, θα επιχειρήσει να απαλλαγεί από τα συλλογικά όργανα, από τους θεσμούς και από τους λαούς της ΕΕ που στέκονται εμπόδιο στα σχέδια της ευρωπαϊκής μονοκρατορίας της, για να καταστεί επιτέλους ολόκληρη η Ευρώπη ο ζωτικός χώρος (der Lebensraum) της Γερμανίας και να μπει και η ίδια στο καταστροφικό για την ανθρωπότητα πεδίο σύγκρουσης για την παγκόσμια ηγεμονία.

Η μόνη εναλλακτική λύση είναι οι τοπικές και παγκόσμιες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να ματαιώσουν με τη δική τους αυτόνομη παρέμβαση το συγκρουσιακό χαρακτήρα των δυνάμεων του κεφαλαίου μέσω της ανατροπής του καπιταλισμού και της Νέας Παγκόσμιας Καπιταλιστικής Τάξης Πραγμάτων[8] και με την αναμόρφωση της αρχιτεκτονικής συγκρότησης των τοπικών κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά στη βάση της κοινοκτημοσύνης και της άμεσης της αταξικής δημοκρατίας[9] που εγγυώνται την κοινωνική ισότητα την αλληλεγγύη, την ισοκατανομή και τη συνεργασία μεταξύ των αυτοδιευθυνόμενων κοινωνιών σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο που θα μπορεί να πάρει τη μορφή της Ομοσπονδίας Αμεσοδημοκρατικών Πολιτειών της Ευρώπης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με όλα τα λάθη που χαρακτηρίζουν τη δομή και όλες τις αδυναμίες, υστερήσεις και λειτουργίες που τη φόρτωσε ο αμερικανισμός με τον ιπποκόμο του το ευρωπαϊκό και κύρια το γερμανογαλλοαγγλικό κεφάλαιο, αποτελεί το μεγαλύτερο και θετικότερο επίτευγμα των λαών της Ευρώπης[10] γιατί χτίστηκε πάνω στους δικούς τους αγώνες και στις δικές τους θυσίες και πατρίδες. Γι’ αυτό και το ζητούμενο είναι η μετεξέλιξη και όχι η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αποτελεί το κοινό μας σπίτι, στο υπόγειο του οποίου θάφτηκαν βαθιά οι εθνικισμοί, οι φασισμοί και τα ταξικά μίση των παρελθόντων αιώνων και στο σαλόνι του οποίου ζωντάνεψε το κοινό μας όραμά για μια ειρηνική, ανεξάρτητή, προοδευτική και ευημερούσα Ευρώπη. Μια Ευρώπη της ισοτιμίας και της συνεργασίας που θα ανοίξει το δρόμο, όπως πολλές φορές έκανε στην ιστορική της διαδρομή[11], για έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας, της αταξικής κοινωνίας και του οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού[12]. Μια Ευρώπη των λαών που θα χτίζει σταθερά σχέσεις αμοιβαίας συνεργασίας και καλής γειτονίας με τους γειτόνους της και φιλίας με όλους τους λαούς του πλανήτη για να μην χρειάζεται η επιβίωση και η προκοπή της τις υπηρεσίες των μαφιόζων προαγωγών και των τραμπούκων προστατών του πλανήτη.

10.02.2015

---

[1] «Ως Τρίτη παγκόσμια βιομηχανική δύναμη μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΣΣΔ εξελίσσεται η εγκατεστημένη στην Ευρώπη αμερικανική βιομηχανία, Σρεμπέρ Ζαν-Ζακ Σερβάν, Η αμερικανική πρόκληση, Έκδοση ‘Ιστορία της ανθρωπότητας’, Αθήνα χ. χ.

[2] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, Παπαζήσης, Αθήνα 2009.

[3] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012, και Lampos Kostas, Neogermanismus. Der neue Alptraum Europas? in: http://lefthumanism.blogspot.com/2012/

[4] Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Γερμανισμός εναντίον Ευρώπης και Προόδου. Βασιλιάδες και Βασίλισσες, άλογα και πιόνια στις μικρές και στις μεγάλες σκακιέρες του αμερικανισμού, στο: http://infonewhumanism.blogspot.gr/2010/03/blog-post.html,

[5] Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[6] Lambos Kostas D., Abhängigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands: Ein Beitrag zum Studium des (griechischen) Peripheren Kapitalismus und der alternativen Entwicklungsstrategien, R. G. Fischer Verlag, F/M 1981 και 

[7] Lampos Kostas, Greece in the threshold of 21st Centure. Fight for the territorial integrity, national survival and Direct Democracy, in http://www.lefthumanism.blogspot.com.

[8] Lampos Kostas, The End of Capital and the Future of Work, http://coto2.wordpress.com/2009/09/29/the-end-of-capital-and-the-future-of-work/,

[9] Λάμπος Κώστας, Αταξική Δημοκρατία και Ουμανισμός στον 21ο αιώνα, στο συλλογικό τόμο: Η Άμεση Δημοκρατία στον 21ο αιώνα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη  2013.

[10] Λάμπος Κώστας, Οι Ευρωπαίοι και πάλι ενώπιον της Ιστορίας, http://www.anixneuseis.gr/?p=91374,

[11] Λάμπος Κώστας, Από τον ευρωπαϊκό Ουμανισμό, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό; MONTHLY REVIEW, τεύχος Ιούνη 2009.

[12] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2012.

Γερμανικές εκλογές, ελληνικές και ευρωπαϊκές αγωνίες

Γερμανικές εκλογές, ελληνικές και ευρωπαϊκές αγωνίες

(Ανάλυση των αποτελεσμάτων των πρόσφατων γερμανικών εκλογών και η σημασία τους για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Το ειδικό οικονομικό βάρος της Γερμανίας της επιτρέπει, στις σημερινές συνθήκες της κεφαλαιοκρατούμενης ΕΕ, να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το ευρωπαϊκό Γίγνεσθαι και να υπαγορεύει τις πολιτικές εξελίξεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επιρροή της σε χώρες, όπως η Ελλάδα, που έχουν καχεκτική οικονομία κύρια εξαιτίας της εξάρτησής τους από τις μητροπόλεις του Βορά και ειδικότερα από τη Γερμανία, η εκδικητική σκληρότητα της οποίας παίρνει τα χαρακτηριστικά ενός ακραίου μακιαβελισμού. Για τους παραπάνω λόγους οι εκλογές στη Γερμανία αποκτούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες γιατί συνδέονται με την προσμονή αλλαγής της στάσης της Γερμανίας προς το καλύτερο γι’ αυτές και για την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη. Μέσα σε αυτό το κλίμα έγιναν οι τελευταίες εκλογές στη Γερμανία. Ας δούμε το αποτέλεσμα και αποκρυπτογραφώντας το λεγόμενο ‘λαϊκό μήνυμα’ να κατανοήσουμε τη σημασία του για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο.

Όλες οι προεκλογικές μετρήσεις έδειχναν πως το αποτέλεσμα θα ήταν κάπως διαφορετικό από αυτό που τελικά ήταν. Η πλειοψηφία των ερευνητών της κοινής γνώμης και των εκλογέων περίμεναν:

1.      Μια κάποια μείωση της δύναμης του εθνικιστικού, συντηρητικού κεντροδεξιού συνασπισμού (CDU, CSU, FDP) που αποσταθεροποιεί την ΕΕ επειδή επιδιώκει μια γερμανική Ευρώπη και σταδιακά οδηγεί σε απομόνωση τη Γερμανία και

2.      Μια σχετική αύξηση της δύναμης του κεντροαριστερού σχηματισμού (SPD, Die Grünen και Die Linke ), που αντιλαμβάνεται και επιδιώκει μια καπιταλιστική μεν αλλά ευρωπαϊκή Γερμανία, αν σημαίνουν κάτι αυτές οι έννοιες γενικά και για το γερμανικό εκλογικό σώμα ειδικότερα.

Φαινόταν αναμενόμενο ότι το εκλογικό σώμα θα καταδίκαζε την στενοκομματική και αλαζονική πολιτική του συντηρητικού κυβερνητικού σχηματισμού και θα αντιμετώπιζε διαφορετικά και μακροπρόθεσμα το μέλλον της ίδιας της Γερμανίας, το οποίο μακροπρόθεσμα απειλείται από τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των πλεονασμάτων στον ευρωπαϊκό Βορά και των ελλειμμάτων στον ευρωπαϊκό Νότο. Πρόκειται για μια πολιτική της συντηρητικής εκτροπής της ΕΕ που οδηγεί στην απόκλιση μεταξύ των χωρών μελών της ΕΕ κόντρα στην πολύδιατυμπανισμένη πολιτική σύγκλισης που είχε επιλέξει τις τελευταίες δεκαετίες η ΕΕ με στόχο την προώθηση της ιδέας των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Μεσο-μακροπρόθεσμα αυτή η πολιτική, αν δεν ανακοπεί με πανευρωπαϊκής εμβέλειας πρωτοβουλίες από τα κάτω[1] θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη πτώση των λαϊκών εισοδημάτων και συνεπώς στη μείωση της ενεργού ζήτησης σε πανευρωπαϊκή κλίμακα που θα οξύνουν και θα γενικεύσουν την ύφεση. Παραπέρα θα οδηγήσει στη σταδιακή μείωση των γερμανικών εξαγωγών και συνεπώς σε ύφεση της γερμανικής οικονομίας, με όλες τις επακόλουθες συνέπειες, αλλά και στην περαιτέρω αποδυνάμωση του Ευρώ απέναντι στο δολάριο και συνεπώς σε κρίση, ίσως και σε διάλυση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετατρέποντας για μια ακόμα φορά την Ευρώπη σε πεδίο καταστροφικών πολεμικών συγκρούσεων με ωφελημένους τους εξωευρωπαϊκούς νικητές ‘συμμάχους’ και ηττημένους τους Ευρωπαίους και την ιδέα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Βέβαια το εκλογικό σώμα καταδίκασε αυτή την ακραία πολιτική αποκλείοντας το Κόμμα των Ελευθεροδημοκρατών (FDP) και την αντιευρωπαϊκή Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) από την ομοσπονδιακή βουλή και ενίσχυσε τις δυνάμεις που θα μπορούσαν να σχηματίσουν έναν, ας τον πούμε ‘κεντροαριστερό’ συνασπισμό (SΡD, Die Grünen και Die Linke), με περισσότερη προσήλωση στην ιδέα της ΕΕ και των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Προφανώς αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε, όπως διαμορφώθηκε, γιατί:

1.      Η φοβική εθνικιστική προπαγάνδα, αλλά και η ιστορική μνήμη έπεισε το εκλογικό σώμα να απομακρύνει από το κοινοβούλιο το επιπόλαιο, εμπαθές και ακραίο FDP, να μην επιτρέψει την είσοδο στο κοινοβούλιο της αντιευρωπαϊκής Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD και να αντιμετωπίσει την κυρία Μέρκελ ως εγγυητή σταθερότητας της Ενωμένης Ευρώπης, χωρίς ωστόσο να της δώσει και την απόλυτη πλειοψηφία, αναγκάζοντάς την να περιορίσει τη γερμανική αλαζονεία έναντι των άλλων χωρών μελών της ΕΕ. Με αυτό το αποτέλεσμα άνοιγαν προοπτικές για κυβέρνηση ‘κεντροαριστερού συνασπισμού’, ή για κυβέρνηση συμμαχίας μεταξύ CDU-CSU και ενός από τα τρία άλλα κόμματα του κοινοβουλίου, με επικρατέστερη αυτή της ‘μεγάλης συνεργασίας’, η οποία τελικά βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση, χωρίς πολλές καλές υποσχέσεις.

2.      Αν και τα κόμματα της λεγόμενης ‘κεντροαριστεράς’ (SΡD, Die Grünen και Die Linke) δεν έπεισαν, επειδή δεν προσφέρθηκαν να συνεργαστούν για μια διαφορετική πολιτική της Γερμανίας που θα έθετε τόσο τη Γερμανία, όσο και την ΕΕ σε προοδευτική κατεύθυνση και τροχιά, ανεξάρτητη από τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και από τον αμερικανισμό[2], δηλαδή τον αμερικανικό ηγεμονισμό, εν τούτοις το εκλογικό σώμα επέλεξε αυτή την εκδοχή, ως απάντηση στην αλαζονική πολιτική της Μέρκελ έναντι των άλλων χωρών μελών της ΕΕ , αλλά και των θεσμών και των οργάνων της ΕΕ. Δυστυχώς όμως αυτά τα κόμματα που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν την επιλογή του εκλογικού σώματος αρνήθηκαν την πρόκληση, γιατί, όπως άλλωστε συμβαίνει σχεδόν παντού, τα σοσιαλδημοκρατικά και τα αριστερά κόμματα δεν κατάφεραν ακόμα να ξεπεράσουν το ‘μεγάλο σχίσμα’ του τέλους του 19^ου αιώνα, που τα κάνει να εχθρεύονται μεταξύ τους περισσότερο από όσο εχθρεύονται τα κόμματα του μεγάλου κεφαλαίου.

Έτσι όμως χάθηκε μια ακόμα ευκαιρία για μια αισιόδοξη προοπτική των ευρωπαϊκών και των παγκόσμιων εξελίξεων. Ας ελπίσουμε πως δεν ήταν η τελευταία, αλλά γι’ αυτό χρειάζεται τα εκλογικά σώματα να μπορέσουν να πάψουν να είναι περιφερόμενο κομματικό κοπάδι και αντικείμενο του πολιτικού μάρκετινγκ και να γίνουν αυτενεργό υποκείμενο της ιστορίας τους και δημιουργοί του μέλλοντός τους. Δύσκολη υπόθεση, αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική στον 21^ο αιώνα, αν θέλουμε να μην ξαναζήσουμε σε οξύτερη μορφή τις θηριωδίες του 19^ου και του 20^ου αιώνα.

Φαίνεται πως τα συμφέροντα του γερμανικού κεφαλαίου, όπως αυτά εκφράζονται πολιτικά με το δόγμα της κυρίας Μέρκελ για μια γερμανική Ευρώπη κόντρα σε μια ευρωπαϊκή Γερμανία στα πλαίσια μιας προοδευτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αδιαφορούν για μια ακόμα φορά για τις μελλοντικές περιπέτειες του γερμανικού λαού και των λαών των άλλων χωρών της Ευρώπης. Αυτή η πολιτική μπορεί να κατανοηθεί, κατά τη γνώμη μου, μόνο ως νεογερμανισμός[3] που ρίχνει γέφυρες προς τον αμερικανισμό με στόχο ένα αμερικανογερμανικό[4] διακανονισμό των σφαιρών επιρροής στην ευρύτερη περιοχή, προσφέροντας ως αντάλλαγμα, τι άλλο παρά, τη διάλυση της Ευρωζώνης και της ΕΕ, οι οποίες θα μπορούσαν ίσως κάποια στιγμή, υπό την πίεση των ευρωπαϊκών προβλημάτων και των ευρωπαϊκών λαών, να αλλάξουν τον προσανατολισμό της ΕΕ σε αυτόνομη προοδευτική κατεύθυνση και να τορπιλίσουν το όραμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού.

Αυτή η αναγκαιότητα δεν αφορά μόνο τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού της Ευρώπης και δεν αποτελεί την αναγκαία και ικανή προϋπόθεση μόνο για την επαναφορά της Ευρώπης στις αγωνιστικές παραδόσεις και στα οράματά της για μια ενωμένη προοδευτική Ευρώπη και για ένα δημοκρατικό και ειρηνικό κόσμο, αλλά αποτελεί οικουμενικό όραμα που, όπως παρατηρεί ο αμερικανός συγγραφέας Jeremy Rifkin στο βιβλίο του «ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΝΕΙΡΟ. Πως το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον επισκιάζει αθόρυβα το αμερικανικό όνειρο». Αφού ο Rifkin διαπιστώνει ότι «το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου…και δυστυχώς μεταμορφώνεται σταδιακά σε πολιτισμό του θανάτου»[5] καταλήγει ότι το ευρωπαϊκό όραμα «αρμόζει πολύ περισσότερο με το επόμενο στάδιο του ανθρώπινου ταξιδιού και υπόσχεται να προσφέρει στην ανθρωπότητα την παγκόσμια συνείδηση που αντιστοιχεί στην όλο και πιο διασυνδεόμενη και παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία. Το ευρωπαϊκό όραμα τοποθετεί…, τις οικουμενικές αξίες και τα δικαιώματα της Φύσης πάνω από τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και την παγκόσμια συνεργασία πάνω από τη μονομερή άσκηση της ισχύος»[6]. Είναι τραγικό το γεγονός ότι, ενώ η ίδια η αμερικανική κοινωνία και η ανθρωπότητα ολόκληρη περιμένουν από την Ευρώπη να σταθεί, όπως πάντα πρωτοπόρος στην παραπέρα ασφαλή και προοδευτική πορεία της ανθρωπότητας, η Γερμανία παρακάμπτει τις παρακαταθήκες των Kant, Schiller, Humboldt, Hegel, Goethe, Beethoven, Marx, Liebknecht, Luxemburg, Einstein, Planck και εκατοντάδων άλλων προγενέστερων και μεταγενέστερων κορυφαίων στοχαστών και επιστημόνων, αλλά και κορυφαίων ευρωπαϊστών πολιτικών, όπως οι Konrad Adenauer, ο Willy Brandt και ο Helmut Schmidt, ακόμα και ο μέντορας της Μέρκελ Helmut Kohl και λοξοκοιτάζει προς το τρίτο Ράιχ και εγκλωβισμένη σ’ ένα επικίνδυνο εθνικιστικό ναρκισσιστικό ένστικτο του θανάτου, φρενάρει, ως νεογερμανισμός-μερκελισμός, τις ευρωπαϊκές και τις παγκόσμιες εξελίξεις προς ένα καλύτερο κόσμο.

Είναι προφανές πως η τρέχουσα μεγάλη και γενικευμένη κρίση παρακμής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου σηματοδοτεί την αναζήτηση για μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα, πέρα κι’ έξω από τον καπιταλισμό με κατεύθυνση έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης. Το κέντρο του καπιταλισμού, ο σκληρός πυρήνας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να επιβραδύνει την κατάρρευσή του αντιμετωπίζοντας αποσπασματικά την κρίση παρακμής του. Έτσι οι ΕΠΑ μιλούν για ευρωπαϊκή κρίση και κρίση του Ευρώ. Η Κίνα μιλάει για κρίση της δυτικής βιομηχανίας και συνεπώς για κρίση της Δύσης γενικά. Η Γερμανία ανακαλύπτοντας και δαιμονοποιώντας το ‘μαύρο πρόβατο’ της ΕΕ, άρχισε να μιλάει για κρίση δημοσιονομικής διαχείρισης της Ελλάδας, για να καταλήξει να παραδεχτεί την ύπαρξη κρίσης σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά παίρνει μέτρα προστασίας της γερμανικής οικονομίας από την παγκόσμια κρίση που όλο και μεγαλώνει και πλησιάζει απειλητικά και τη γερμανική οικονομία. Είναι επίσης προφανές πως πρόκειται για μια κρίση ακραίας υπερσυσσώρευσης του παγκόσμιου πλούτου στα ταμεία μιας παγκόσμιας εξουσιαστικής μειοψηφίας που πιστεύει πως έτσι θα διασωθεί η ίδια και θα ανασυγκροτήσει τον καπιταλισμό στη μορφή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, της φασίζουσας Νέας Τάξης Πραγμάτων και της σκοτεινής παγκόσμιας κυβέρνησης.

Η ανάλυση της λεγόμενης ελληνικής κρίσης αποκαλύπτει ότι αυτή προκλήθηκε από τον πακτωλό των καταχρηστικών δανείων και της ληστρικής οικονομικής διαπλοκής με πρωταγωνιστές τα μεγάλα οικονομικά και τραπεζικά συγκροτήματα και τις κυβερνήσεις των μητροπολιτικών κέντρων του καπιταλισμού με αυτές των εξαρτημένων χωρών, στην προσπάθειά τους να πουλήσουν τα προϊόντα τους, για να αντιμετωπίσουν τη δική τους κρίση υπερπαραγωγής ουσιαστικά άχρηστων προϊόντων κερδοσκοπίας, εξουσίας και κυριαρχίας, όπως όπλων, αυτοκινήτων, ειδών πολυτελείας κ.λπ. κ.λπ. Αποκαλύπτεται επίσης πως σε μεγάλο βαθμό η λεγόμενη ‘ελληνική κρίση’, εντάσσεται στη στρατηγική ελέγχου των οικονομιών και κύρια των κοιτασμάτων ορυκτών καυσίμων της περιοχής από το σκληρό πυρήνα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, υπό τη συνδιαχείριση της τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ). Έτσι όμως αποκαλύπτεται πως ο πυρήνας της παρακμιακής κρίσης του καπιταλισμού σχετίζεται με την σταδιακή εξάντληση των ορυκτών καυσίμων πάνω στα οποία είναι δομημένος ο καπιταλισμός και ότι η διευθέτηση της ‘ελληνικής κρίσης’ με τη μορφή αλλεπάλληλων ‘προγραμμάτων λιτότητας’ και των νέων δανείων σε δόσεις, προχωράει παράλληλα με μεταρρυθμίσεις που οδηγούν στην κινεζοποίηση της εργασίας, στην εξευτελιστική αποεθνικοποίηση-απαλλοτρίωση των εθνικών υποδομών και του εθνικού πλούτου και θα ολοκληρωθεί με την οριστική εκχώρηση σε μητροπολιτικές κοινοπραξίες των κοιτασμάτων των ορυκτών καυσίμων της Ελλάδας και της ευρύτερης περιοχής.

Με αυτή την έννοια οι γερμανοελληνικές σχέσεις θα είναι σχέσεις επικυρίαρχης δύναμης προς προτεκτοράτο. Το αν αυτό θα είναι αμιγώς γερμανικό ή αμερικάνικο ή μικτό, ή διαμελισμένο προτεκτοράτο θα εξαρτηθεί από την τελική έκβαση της σύγκρουσης ή της τύπου Γιάλτας νέας συμφωνίας μεταξύ δολαρίου και ευρώ. Υπάρχει βέβαια και ‘ο ξενοδόχος’, οι δυνάμεις της Εργασίας της Επιστήμης και του Πολιτισμού που στο βαθμό που θα κατανοούν τα σχέδια για τη νέα φασιστική τάξη πραγμάτων στον ίδιο βαθμό θα εμποδίζουν την εφαρμογή τους μέχρι να τα ανατρέψουν οριστικά και να απαλλαγούν, μια και καλή και για πάντα, από το οικονομικό σύστημα της ανισότητας, του ανταγωνισμού, της εχθρότητας και της καταστροφής.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα δείχνουν τις συνέπειες της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει κύρια η Γερμανία στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Συγκεκριμένα και όσον αφορά στην Ελλάδα, αυτή η πολιτική οδήγησε :

1.      Περίπου δύο εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία, χωρίς καμιά προοπτική να ξαναμπούν στην παραγωγική διαδικασία.

2.      Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους σε συνθήκες επισφαλούς εργασίας που σημαίνει διπλασιασμό του εργάσιμου χρόνου με μείωση στο 50% της αμοιβής της εργασίας τους.

3.      Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους σε καθεστώς ανασφάλιστης και κακοαμειβόμενης μερικής απασχόλησης ή/και μαύρης παράνομης εργασίας και σε συνθήκες εργοδοτικής και κρατικής τρομοκρατίας.

4.      Το 65% της νεολαίας στη μακροχρόνια ανεργία.

5.      Στη διάλυση, για μια ακόμα φορά, όλων των υποδομών και θεσμών κοινωνικής πρόνοιας, όπως υγεία, πεδία, ασφάλεια του πολίτη, ανεργία, συνταξιοδοτικά ταμεία με αποτέλεσμα τη δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και την ταυτόχρονη αύξηση της εγκληματικότητας και των αυτοκτονιών.

6.      Δεκάδες χιλιάδες νέους επιστήμονες στη μετανάστευση με στόχο την απλή επιβίωση.

7.      Εκατοντάδες χιλιάδες μικρούς και μεσαίους ελεύθερους επιχειρηματίες στη χρεοκοπία, στην ανεργία και συνεπώς στον εκπρολεταρισμό.

8.      Στη διάλυση αντί της ορθολογικής μεταρρύθμισης της Δημόσιας Διοίκησης και στην αντικατάστασή της από συμβούλους τύπου Goldman Sachs, κομματικών ή/και ακριβομισθωμένων Golden Boys ειδικού σκοπού.

9.      Στην μεθοδικά και σκόπιμα υποτιμημένη ιδιωτικοποίηση των εθνικών υποδομών, κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων, του φυσικού, ορυκτού και οικονομικού πλούτου της χώρας.

10.  Στην καταχρηστική υπερχρέωση της χώρας με τοκογλυφικούς όρους, για την υποτιθέμενη εξυγίανση του ληστρικού και αντιαναπτυξιακού τραπεζικού συστήματος.

11.  Στην ακατανόητη από πλευράς διεθνούς δικαίου, αλλά και από ηθικής-ανθρωπιστικής πλευράς[7], άρνηση εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα[8], δηλαδή, άρνηση της επιστροφής του κατοχικού δανείου και των οφειλόμενων πολεμικών αποζημιώσεων για τις καταστροφές που προκάλεσε η ναζιστική θηριωδία[9],. το ύψος των οποίων, (ανέρχεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια και με τους νόμιμους τόκους ξεπερνούν το ένα τρισεκατομμύριο Ευρώ[10]), θα ήταν αρκετό για να οδηγήσει την Ελλάδα σε σύγκλιση με τις άλλες χώρες της ΕΕ.

12.  Στη φυγάδευση επιχειρήσεων και καταθέσεων που στέγνωσαν τα δημόσια ταμεία και μηδένισαν τη ρευστότητα που ανάγκασε την οικονομία της χώρας να φθίνει συνεχώς στα πλαίσια μιας καλπάζουσας ύφεσης, καταγράφοντας μείωση του ΑΕΠ μεγαλύτερη του 25% μέσα στα τρία-τέσσερα τελευταία χρόνια.

13.  Στην προστασία των μεγάλων κρατικοδίαιτων ιδιωτικών επιχειρήσεων και ελίτ που δεν αποδίδουν τους οφειλόμενους φόρους και τις οφειλόμενες εισφορές στα διάφορα δημόσια και ασφαλιστικά ταμεία.

14.  Στην ασυδοσία του νεορθόδοξου, φονταμενταλιστικού και εξουσιαστικού σκοταδισμού, της ζάπλουτης κρατικής εκκλησίας, του άπληστου δημοσιοϋπαλληλοποιημένου κλήρου και του πλήθους των παραπλανημένων, φανατισμένων και πολιτικά συντηρητικοποιημένων ‘πιστών’ που ουσιαστικά έχουν καταντήσει την Ελληνική Δημοκρατία σε ένα θεοκρατικό κράτος που συναγελάζεται με απατεώνες, ρατσιστές και φασίστες.

15.  Στην ασυλία της ασύδοτης μαζικής διαπλοκής ιδιωτικών (ελληνικών και ξένων) συμφερόντων με μιζοδότες, πρωταγωνιστές τις γερμανικές εταιρίες και μιζοαποδέκτες τη δημόσια και πολιτική γραφειοκρατία, που στραγγαλίζει κάθε σοβαρή επενδυτική πρόθεση στην πραγματική οικονομία.

16.  Στην υποκατάσταση του ρόλου του κράτους από παραστρατιωτικές, παραοικονομικές, παραπολιτικές, σκοταδιστικές και πατριδοκάπηλες συμμορίες που λυμαίνονται την κοινωνία πουλώντας προστασία, εκδούλευση και υποσχέσεις για ένα ‘ηθικότερο καπιταλισμό’ μέσω μιας υποτιθέμενης ‘πατριωτικής’ ή ‘αριστερής’ διαχείρισης, ακόμα και παραδείσους για μια ανύπαρκτη ‘μετά θάνατο ζωή’ και τέλος

17.  Στην παραχώρηση καίριων κυβερνητικών δραστηριοτήτων και αποφάσεων στους εκπροσώπους των ‘δανειστών’ με συνέπεια τον περιορισμό της εθνικής ανεξαρτησίας με απρόβλεπτες ακόμα συνέπειες για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Όλα αυτά τα συνειδητά και σκόπιμα αποτελέσματα της εξάρτησης, της ‘πολιτικής λιτότητας’ και πολλών χιλιάδων άλλων ιδιοτήτων του καθυστερημένου, εξαρτημένου και κομπραδόρικου ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού[11] ξεχαρβάλωσαν, αντί να εξορθολογήσουν, την όποια οικονομία και κατάστρεψαν τον κοινωνικό ιστό οδηγώντας την ελληνική κοινωνία στο απόλυτο αδιέξοδο. Παράλληλα αποδυνάμωσαν την ήδη καχεκτική αστική δημοκρατία, απαξίωσαν το αστικό κοινοβούλιο και χάρη στο σάπιο κομματικό σύστημα και στην ουσιαστική πολιτική σιωπή της ‘κωφάλαλης’ παραδοσιακής συστημικής αριστεράς, η ελληνική κοινωνία οδηγήθηκε στη μαζική ανασφάλεια, απογοήτευση και κατάθλιψη με αποτέλεσμα την δημιουργία κενού εξουσίας, εξαιτίας της παράλυσης και αδυναμίας του επίσημου αστικού κράτους να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες της κοινωνίας. Αυτό το κενό εξουσίας οι ντόπιες και ξένες κυρίαρχες ελίτ φροντίζουν να το καλύψει το ένα ή το άλλο δημιούργημά τους, με τη μορφή του νεοναζιστικού παρακράτους, πριν προλάβουν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με τα νέα κοινωνικά κινήματα να το καλύψουν με αυτοοργάνωση, αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και δομές αυτοδιαχειριζόμενης και αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας[12].

Γίνεται φανερό πως η γερμανική πολιτική, είτε ως καϊζερισμός, είτε ως ναζιστικός γερμανισμός, είτε ως κοινοβουλευτικός νεογερμανισμός-μερκελισμός, που καθορίζεται από τις στημένες και ελεγχόμενες από τα μεγάλα γερμανικά κεφαλαιοκρατικά συγκροτήματα και τα υπηρετικά τους ΜΜΕ, εκλογικές τελετουργίες, υπήρξε διαχρονικά μοιραία για την Ελλάδα. Η προσδοκία πως μια κυβέρνηση κεντροαριστεράς, (SPD, DIE GRÜNEN με ή χωρίς DIE LINKE), θα ήταν προτιμότερη για την Ελλάδα δεν ευοδώθηκε. Αλλά και η προσδοκία πως μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού, (CDU και SPD) θα μετριάσει κάπως τη γερμανική πολιτική υπέρ της Ελλάδας δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κι’ αυτό όχι τόσο η κυρία Μέρκελ βγήκε ενισχυμένη από τις εκλογές, όσο γιατί και τα δύο κόμματα μπορούν να κυβερνούν ή να συγκυβερνούν στη λογική των λεγόμενων γερμανικών συμφερόντων, όπως αυτά τα αντιλαμβάνεται το μεγάλο γερμανικό κεφάλαιο και όχι ο εργαζόμενος γερμανικός λαός, ο οποίος κατατρομοκρατημένος πως θα χάσει τη δουλειά του, αν αποκτήσουν δουλειά οι εργαζόμενοι του ευρωπαϊκού Νότου, νομίζει πως σιγουρεύει το μέλλον του παρέχοντας πολιτική υποστήριξη σε δεξιές και ακροδεξιές πολιτικές. Το αποτέλεσμα είναι το γνωστό, πως η καταστροφή που ακολουθεί εξαιτίας τέτοιων πολιτικών δεν σώζει ούτε τους γερμανούς εργαζόμενους.

Είναι προφανές πως αυτό το αποτέλεσμα δυναμώνει τη γερμανική υπεροψία έναντι των άλλων χωρών της Ευρώπης και ενισχύει τη γερμανική απαίτηση να αποφασίζει αυτή και όχι τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, τα οποία τα περιορίζει σε τυπικό νομιμοποιητή και διεκπεραιωτή των γερμανικών επιλογών. Αυτή η τακτική αποδυναμώνει την όποια συνοχή του κοινού ευρωπαϊκού οράματος, ενισχύει κεντρόφυγες τάσεις και διευκολύνει κάποιες χώρες να επιζητήσουν την ‘προστασία’ του αμερικανισμού, πράγμα που, αν δεν ανακοπεί, θα καταλήξει στη διάλυση της ΕΕ και της Ευρωζώνης, με όλα όσα αυτή η εξέλιξη συνεπάγεται. Κι’ όμως υπάρχει εναλλακτική λύση για τη σωτηρία της ΕΕ, αλλά αυτή προϋποθέτει ένα νέο μαζικό αντικαπιταλιστικό, προοδευτικό, αμεσοδημοκρατικό, αταξικό, ουμανιστικό προσανατολισμό των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα εκφράζεται σταδιακά σε μια πανευρωπαϊκή πολιτική από τα κάτω για ένα καλύτερο κόσμο και για μια κοινωνία της κοινωνικής ισότητας, της αλληλεγγύης και της άμεσης δημοκρατίας σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό βέβαια συμβαίνει ήδη σε εμβρυακό επίπεδο με τα νέα αντισυστημικά κινήματα και συνεπώς δεν είναι ουτοπία και επειδή οι λαοί αργούν αλλά δεν αυτοκτονούν, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα αναδειχθεί σε κοινωνική επιλογή.

Αντί, όμως, η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση να στραφεί προς αυτό το μέλλον και να αντιμετωπίσει τους ‘πολιτισμούς του θανάτου’, δηλαδή τον αμερικανισμό, τον νεογερμανισμό και τον κινεζισμό[13] που απειλούν την ανθρωπότητα, ως ακραιοκαπιταλιστικές ανταγωνιστικές ηγεμονικές στρατηγικές, με το ευρωπαϊκό-οικουμενικό ουμανιστικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και τις τεράστιες δυνατότητες της μεγάλης συλλογικής κληρονομιάς ολόκληρης της ανθρωπότητας, δηλαδή, της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας, ανοίγοντας το δρόμο για ένα καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας, αυτή και κοιτάζει προς τα πίσω. Ακολουθεί, με ευθύνη της Γερμανίας και του γερμανοκρατούμενου συντηρητικού διευθυντηρίου της ΕΕ, τη στρατηγική του νεογερμανισμού, ο οποίος εξελίσσεται σε νέο εφιάλτη για την Ευρώπη και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον εκφασισμό της πολιτικής ζωής και σε νέες καταστροφικές περιπέτειες την Ευρώπη και την ανθρωπότητα, σε μια νέα καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Όσο όμως η ανισότητες μεταξύ ευρωπαϊκού Βορά και ευρωπαϊκού Νότου θα μεγαλώνουν και όσο οι ανισότητες μεταξύ των λίγων πλούσιων και των πολλών φτωχών θα οξύνονται, τόσο θα αποσταθεροποιείται το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και τόσο θα ανεβαίνει το κοινωνικό θερμόμετρο, αλλά και ο κοινωνικός προβληματισμός και συνεπώς η αναζήτηση για ένα ασφαλές διέξοδο με κοινωνικά ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά. Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού αρχίζουν να συνειδητοποιούν, όλο και εντονότερα, το δικό τους αυτενεργό ρόλο ως πρωταγωνιστές των εξελίξεων και δημιουργοί ενός καλύτερου κόσμου, ο οποίος σήμερα δεν είναι μόνο αναγκαίος και εφικτός, αλλά έχει γίνει και αναπόφευκτος εξαιτίας της ανικανότητας του κεφαλαίου και του πολιτικού του συστήματος να προσφέρει λύσεις στα προβλήματα της ευρωπαϊκής κοινωνίας συνολικά.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ο εργαζόμενος γερμανικός λαός, αργά ή γρήγορα θα κατανοήσουν πως το μέλλον τους και το μέλλον της Γερμανίας είναι συνυφασμένο με το κοινό μέλλον όλων των λαών της Ευρώπης. Συνεπώς κάθε απόπειρα της γερμανικής οικονομικής ολιγαρχίας να κυριαρχήσει πάνω στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν απομονώνει μόνο τη Γερμανία από τη φυσική της οικογένεια-κοιτίδα, αλλά καταλήγει σε μεγάλες περιπέτειες του ίδιου του γερμανικού λαού και εμποδίζει την εξέλιξη προς μια Ευρώπη της οικονομικής και κοινωνικής σύγκλησης όλων των χωρών της. Η σύγκλιση όμως προϋποθέτει την αμοιβαία και ισότιμη συνεργασία, την κοινή ευημερία, την ισότητα, τη δημιουργική ελευθερία, την ισοπολιτεία, την πραγματική δημοκρατία και ένα οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό, πρωτεργάτη της παγκόσμιας ειρήνης. Όλοι οι Πολίτες και οι λαοί της Ευρώπης έχουν μπροστά τους δυό επιλογές. Η μια είναι να αναδείξουν την κοινή τους πατρίδα σε δύναμη προόδου και χτίστη ενός καλύτερου κόσμου και η άλλη να την αφήσουν έρμαιο του καταστροφικού νεογερμανικού ιμπεριαλισμού και να καταντήσει επαρχία ενός ανελέητου αμερικάνικου ή κινέζικου ιμπεριαλισμού.

Η γερμανική απειλή νεκραναστήθηκε και περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχουν. Τώρα είναι η ώρα των Λαών της Ευρώπης.

---

[1] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Από τον ευρωπαϊκό Ουμανισμό, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό; MONTHLY REVIEW, τεύχος Ιούνη 2009.

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] Κώστας Λάμπος, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012 και Lampos Kostas, Neogermanismus: Der neue Alptraum Europas? in: http://lefthumanism.blogspot.com/2012/

[4] Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Γερμανισμός εναντίον Ευρώπης και Προόδου. Βασιλιάδες και Βασίλισσες, άλογα και πιόνια στις μικρές και στις μεγάλες σκακιέρες του αμερικανισμού, στο: http://infonewhumanism.blogspot.gr/2010/03/blog-post.html,

[5] Rifkin Jeremy «ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΝΕΙΡΟ. Πως το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον επισκιάζει αθόρυβα το αμερικανικό όνειρο», ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.

[6] Ό. π., σελ. 17.

[7] Γλέζος Μανώλης, Μανώλης Γλέζος «Και ένα μάρκο να ήταν…», ΛΙΒΑΝΗΣ< Αθάηνα 2012

[8] Ritschl Albrecht, Euro-Krise: "Deutschland ist der größte Schuldensünder des 20. Jahrhunderts", Griechenlands Pleitekarriere lässt sich nicht überbieten?, DER SPIEGEL, 21.06.2011 Ριτσλ Αλμπρεχτ: "Η χώρα μας (η Γερμανία) οφείλει την ύπαρξή της στη μεγαλοψυχία των πιστωτών της!", ΤΟ ΒΗΜΑ, 21/08/201.

[9] Roth Karl Heinz, Griechenland: Was tun?, VSA Hamburg 2012 και Roth Karl Heinz, Η Ελλάδα σε κρίση. Τι έγινε και τι μπορεί να γίνει, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[10] Μανώλης Γλέζος: Η Γερμανία χρωστάει στην Ελλάδα ένα τρισ. Ευρώ - Εφημερίδα “Δημοκρατία” http://www.dimokratianews.gr /

[11] Λάμπος Κώστας, Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983 και Lambos Kostas D., Abhängikeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel den Landwirtschaft Griechenlands, R. G. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1981.

[12] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωποτητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012

[13] Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιάτσικοκαπιταλισμού ή το πισωγύρισμα στο κατώτατο στάδιο του πολιτισμού; Πολίτες, τεύχος Δεκέμβρη 2010.